In een koers die elk half uur een andere uitkomst leek te hebben, heeft Demi Vollering haar kans gegrepen. De 29-jarige coureur wint, na eerdere zeges in Tour en Vuelta, nu ook de Giro d’Italia.
is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, atletiek en roeien.
Er is geen zinsnede die een meerdaagse wielerkoers beter typeert dan ‘virtueel aan de leiding’. Het constante doorrekenen van de liveverschillen tussen klassementsrenners tijdens een etappe bepaalt de tactische keuzes die vanaf de fiets worden gemaakt. En er was voor de enthousiaste rekenaars geen mooiere rit denkbaar dan de slotrit van de Giro Donne van dit jaar. Elk half uur leek de negendaagse wedstrijd een andere uitkomst te krijgen, met uiteindelijk Demi Vollering die het virtuele reëel wist te maken.
‘Vandaag ging over durven te verliezen. Ik durfde alles te verspelen, omdat een tweede of derde plaats voor mij niet uitmaakte’, vertelde Vollering in het korte tv-interview na afloop.
En lang zag het er inderdaad uit als een verliesdag voor Vollering, tot diep in de slotetappe van de Ronde van Italië. Ze keek tegen de rug van rozetruidrager Anna van der Breggen aan en wist dat ruim anderhalve minuut verderop Antonia Niedermaier bezig was het eindklassement te kapen.
De 23-jarige Duitse profiteerde zoals dat al een dikke eeuw in de wielersport gebeurt. Als twee rivalen elkaar in de smiezen houden, dan biedt dat mogelijkheden voor anderen. Tussen de Montoso, de zwaarste beklimming van de dag, en de Colletta di Paesana demarreerden de Italiaanse Elisa Longo Borghini, de Nieuw-Zeelandse Niamh Fisher-Black en Niedermaier.
Vollering en Van der Breggen, in het klassement na zaterdag slechts 49 seconden van elkaar gescheiden, reden in minder dan geen tijd op een achterstand van 1 minuut en 40 seconden. En daarmee reed de Duitse virtueel in die roze trui die Van der Breggen op dat moment in werkelijkheid nog droeg.
Toen de situatie zo penibel was geworden, keerde er iets van verstandhouding terug tussen Van der Breggen en Vollering. Het gat werd weer verkleind, maar op het moment dat Van der Breggen weer binnen de veilige marge zat, stokte de coöperatie opnieuw. Prompt schoof Niedermaier weer naar polepositie in het virtuele klassement.
Er lag nog één kans. Een colletje van de tweede categorie. Een pukkel die in elke andere etappe hoogstwaarschijnlijk zonder al te veel bijzonderheden door het peloton genomen zou zijn. Maar die vriendelijk klinkende Colletta di Brondello was de laatste kans voor Vollering op de eindwinst. Zij wilde de trilogie van Tour (2023), Vuelta (2024 en 2025) en Giro voltooien, een drieslag die voor vrouwen pas sinds 2015 mogelijk is en tot zondag alleen door Annemiek van Vleuten werd voltooid.
Van der Breggen leek tijdens de laatste beklimming van de ronde inmiddels de controle te hebben hervonden; het verschil met Niedermaier was tot beheersbare proporties teruggebracht. En ze leek weinig ruimte te geven aan Vollering om nog een aanval te plaatsen.
Dit moest de bekroning van de comeback van de 36-jarige Van der Breggen worden. In 2021 ging ze met wielerpensioen, maar ze keerde vorig jaar terug. Ze won sindsdien drie koersen, was lang niet zo zegerijk als in haar gloriejaren, maar eindwinst in de Giro zou die tijd wel doen herleven. Het zou haar vijfde Giro-zege zijn geweest, een evenaring van het record van Fabiana Luperini.
‘Ik wist dat ik Anna ergens moest kwijtraken. Op de laatste beklimming heb ik alles op alles gezet’, zegt Vollering na afloop. Op een kilometer onder de top gaat Vollering voor het eerst echt op de pedalen staan. Van der Breggen lijkt aanvankelijk mee te kunnen tot een naar rechts draaiende haarspeldbocht, waar Vollering door de steile binnenbocht doortrekt en de veteraan breekt. Op de top van de laatste bergpas zijn de verschillen minimaal. Van der Breggen rijdt ‘virtueel’ nog in het roze, maar heeft slechts een seconde voor op Niedermaier en 25 op Vollering.
Een kilometer of vijftien later is de volgorde geschud en is Vollering met ‘de tijdrit van mijn leven’ overgestoken van Van der Breggen naar het groepje van Niedermaier, waar de Duitse haar ogenschijnlijk vrolijk ontvangt met een klopje op de schouder en Longo Borghini en Fisher-Black blijven meedraaien.
Vollering ligt op koers voor roze. Tussen het hijgen en puffen door speelt er een glimlach om haar lippen. Van der Breggen voelt het op bijna twee minuten uit haar handen glippen, maar stampt, inmiddels vergezeld door Femke de Vries, stoïcijns door. Wat kan de coureur van SD-Worx anders? Ze zou als derde eindigen in het klassement, voorbijgestreefd door Vollering en Niedermaier.
De slotetappe bood zo het spektakel dat misschien eerder werd verwacht van de rit van zaterdag. Die etappe finishte in Sestriere, na een passage over de deels onverharde maar overal even steile Colle delle Finestre. Het gevaar dat ijs vanaf de nog deels besneeuwde bergflank op de weg zou vallen, noopte de organisatie om de etappe in te korten terwijl de renners onderweg waren. Pas halverwege de beklimming van de Colle delle Finestre hoorden die dat hun provisorische eindstreep een kilometer onder de top getrokken zou worden.
Dat beperkte de tactische mogelijkheden voor Vollering, die met een sterker ogende ploeg baat zou hebben gehad bij een langere etappe, waarin ze meerdere aanvalspogingen had kunnen ondernemen om zo de mager ondersteunde Van der Breggen af te matten. Maar door de inkorting van de rit had Vollering nog maar 7 kilometer. Ze probeerde het een keer of vier, maar Niedermaier en vooral Van der Breggen zaten telkens zonder al te veel moeite in haar zog.
Voor Van der Breggen, die vrijdag nog hard ten val was gekomen, was dit een gunstig scenario. Zij had nog maar een paar kilometer te rijden met een duidelijk doel: niet lossen. En in de slotkilometers schroefde ze zelf het tempo op om zo de aanvalslust van de anderen te temperen. Vollering verzette haar doelen. Dan maar de ritzege, die ze met een felle eindsprint zekerstelde.
In haar reactie later bij de NOS leek Vollering te berusten in het idee dat door de ingekorte zaterdagrit de eindzege naar haar voormalige ploeggenoot Van der Breggen zou gaan. Al zou ze met haar ploegleiders nog proberen een plannetje te smeden.
Als ze op zondagmiddag de finishstraat in Saluzzo binnenkomt, waar Longo Borghini de dagzege pakt, slaat Vollering vol verbazing haar beide handen op haar helm. Virtueel kan er heel veel gebeuren, maar in de werkelijkheid is dit de enige uitkomst: Demi Vollering wint de Giro.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant