is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Terwijl spelers en staf van Oranje een minuut stilte houden voor de overleden voormalige teammanager Hans Jorritsma, fluiten de vogels in Orangeburg, bij New York. De collega met de app die vogels herkent, weet dat hier de baltimoretroepiaal zingt, en ook de dennenzanger, de noordelijke spotlijster en de carolinawinterkoning.
Jorritsma verdiende zo’n veelstemmig afscheid. Mooie, interessante man, met wat strenge trekken om de mond. Hij overzag alles in zijn jaren als regelaar bij Oranje, altijd met een schoudertas vol informatie. Een beetje achterdochtig soms, omdat hij geen enkele inbreuk wenste op de nagestreefde perfectie. Hij hield afstand, maar toonde ook interesse.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Spelers liepen met hem weg. Alles regelde hij, tot aan persoonlijk chauffeur zijn voor Dennis Bergkamp, die niet wilde vliegen naar Parijs. Hij speelde een bemiddelende rol bij de rentree van Edgar Davids in Oranje. Guus Hiddink had Davids naar huis gestuurd tijdens het EK van 1996, maar hij had hem nodig in de strijd om de wereldtitel, twee jaar later.
Hij liet zich nooit interviewen, want hij hielp het team met het behalen van succes, niet met praatsessies. Na zijn pensioen meldde hij zich soms. Hij was al ruim vijftig jaar abonnee van de Volkskrant, schreef hij eens, en gaf complimenten, kritiek of tips. Gevraagd of ongevraagd. Soms vanuit het niets, na tijden van stilte.
Hij wees tijdens corona op de documentaire The Weight of Gold, over de mentale problemen van topsporters, onder wie zwemmer Michael Phelps. Na de loopbaan ontdekken ze dat ze meer zijn dan een sporter, maar wat dan precies? En Tom Dumoulin stopte ook zomaar met wielrennen. Hoe dat toch kon? Hij had zo zijn mening over het vertrek van Ronald Koeman naar Barcelona, in diens eerste periode als bondscoach of hij schreef over de kleinzoon van Elvis Presley die stierf op zijn 27ste, en of dat niet toevallig was, met al die 27-jarige doden uit de muziekindustrie.
Hij was een ongekende perfectionist. ‘Hoi Willem, sorry dat ik stoor. Dit door een kleine omissie in de Volkskrant van vandaag over de Conference League; Levadia Tallinn komt uit Estland en niet uit Letland.’ Het was niet zo belangrijk, dat wist hij ook wel, en hij verzon zelf een naam voor deze correctie: ‘bijveldjournalistiek’.
Maar het meest was ik geraakt toen hij, nog voor zijn pensioen, reageerde op de pas begonnen serie columns over onze meervoudig gehandicapte zoon Samuel. Ja, hij had die dag over Trump gelezen (ook toen al) en allerlei andere sores in de wereld van grote mensen, maar hij was geraakt door het stukje. Of hij Samuel een plezier kon doen met een shirt van het Nederlands elftal, met zijn eigen naam of de naam van zijn favoriete speler. ‘Ook al geeft hij niets om voetbal, zoals je schreef’, voegde hij toe.
Nee, Samuel hoefde geen shirt. Hij had nooit een favoriete speler en zal er ook nooit een krijgen. Maar het ging om het gebaar. Jorritsma hield afstand, maar in zekere zin was hij dichterbij dan ooit. Bij zijn profielfoto op WhatsApp staat: ‘Ieder geval op aarde’. Daar waar de vogels nog één keer voor hem floten.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.