Al sinds haar juniorentijd werd de 19-jarige Mirra Andrejeva een grote toekomst voorspeld, maar op de baan stonden woede en frustratie haar in de weg. De gewonnen finale tegen Maja Chwalinska is het levende bewijs van haar ontwikkeling.
Toen Mirra Andrejeva als 15-jarig tennistalent haar doorbraak tijdens een toernooi in Madrid beleefde, was het niet de vraag óf, maar wánneer ze een grandslamtitel zou winnen. Het antwoord liet niet al te lang op zich wachten en volgde afgelopen zaterdag, drie jaar en twee maanden later, op het Court Philippe-Chatrier in Parijs.
Met haar 19 jaar werd Andrejeva de jongste winnares op Roland Garros sinds 1992, toen de 18-jarige Monica Seles haar derde titel op rij in Parijs pakte. De Russische, vanaf maandag de nummer zes van de wereld, won overtuigend van de Poolse Maja Chwalinska, die opzien baarde door als mondiale nummer 114 via het kwalificatietoernooi de finale te halen (6-3, 6-2).
‘I want to thank myself’, stond er op het jasje dat Andrejeva droeg terwijl ze bij de prijsuitreiking de Coupe Suzanne-Lenglen overhandigd kreeg. Niet veel later sloot ze haar lange lijst dankbetuigingen af met zichzelf: ‘Ik wil ook mezelf bedanken, omdat ik in mezelf ben blijven geloven en altijd honderd procent heb gegeven, ook op de moeilijke momenten.’
Voor Andrejeva, die twee jaar geleden al eens de halve finale van Roland Garros haalde, is het haar handelsmerk geworden om zichzelf na een toernooizege publiekelijk een schouderklopje te geven. ‘In het begin zei ik het vooral voor de grap. Maar daarna realiseerde ik me: waarom zou ik mezelf niet bedanken? Ik ben degene die het werk doet. Ik weet hoe moeilijk het voor mij was en ik ben degene die alle zenuwen voelt.’
Dat Andrejeva als tiener al haar eerste grandslamtitel veroverde, is mede te danken aan haar moeder Raisa. Die werd verliefd op tennis nadat ze in 2005 de Rus Marat Safin de Australian Open had zien winnen en wilde dat haar dochters Mirra en de drie jaar oudere Erika (de huidige nummer 230 van de wereld) ook gingen tennissen.
Zo kwam het leven van de familie Andrejeva in het teken van de sport te staan. Het gezin verhuisde van Siberische Krasnojarsk naar het Russische Sotsji, waar betere coaches voorhanden waren. Vier jaar geleden streken de zussen neer in Frankrijk om op een tennisacademie in Cannes te trainen.
Als voormalig nummer één van de wereld bij de junioren werd Andrejeva al snel een grote toekomst voorspeld, al kwam ze de afgelopen jaren ook om iets anders bekend te staan: haar emotionele uitbarstingen op de baan, waardoor woede en frustratie af en toe de overhand kregen en ze haar focus verloor, vaak tegen lager gerankte speelsters.
Ze mocht van geluk spreken dat ze drie jaar geleden bij haar eerste optreden op Roland Garros niet gediskwalificeerd werd, toen ze een bal het publiek in sloeg. Vorig jaar implodeerde ze in de kwartfinale in Parijs tegen de Franse publieksfavoriet Loïs Boisson. Ze verloor van zichzelf en het publiek, dat zwaar op de hand van haar tegenstander was.
En in maart liet ze zich als titelverdediger in Indian Wells gaan tijdens haar nederlaag tegen Katerina Siniakova. Ze had een woordenwisseling met haar Spaanse coach Conchita Martínez (Roland Garros-finalist in 2000), sloeg haar racket stuk en schreeuwde bij het verlaten van de baan met de tranen in haar ogen ‘fuck you all’ naar het publiek.
Op Roland Garros, waar de nodige topspeelsters de afgelopen twee weken vroegtijdig sneuvelden, had de temperamentvolle Russin haar emoties beter onder controle. Daarvoor bedankte ze tijdens haar overwinningsspeech niet alleen zichzelf, maar ook haar psycholoog Alexis Castorri, die eerder met Andy Murray werkte. Zij vertelde Andrejeva dat ze zich een verkeersbord met ‘stop’ erop moest voorstellen, zodra haar emoties de overhand dreigden te nemen.
‘Mijn psycholoog zegt dat je altijd zelf kunt bepalen hoe je op de baan wil staan, hoe je wil spelen en wat voor persoon je wil zijn. Ik wil een vechter zijn’, zei Andrejeva na haar eerste grandslamtitel op de persconferentie. Ook verklapte de kersverse kampioene dat ze inspiratie had gehaald uit de kalmte waarmee Roger Federer op de baan stond. Ze keek in Parijs meerdere wedstrijden van hem terug.
‘Natuurlijk zal ik nooit dezelfde uitstraling hebben als hij – dat heeft niemand. Maar ik wilde me proberen te gedragen zoals hij zich altijd gedroeg op de baan. Ik hield ervan om naar hem te kijken’, zei ze. ‘Misschien heeft het me een beetje geholpen. Ik wilde goed overkomen en niet gefrustreerd en ontevreden zijn over mijn spel. En voor het publiek is het leuk als spelers alles geven en strijden.’
De finale tegen Chwalinska vormde het levende bewijs van haar ontwikkeling. De Poolse verrassing van het toernooi had al menig tegenstander tot wanhoop gedreven met haar onorthodoxe speelstijl en de winderige omstandigheden maakten het er niet makkelijker op. Maar Andrejeva liet zich niet van de wijs brengen. ‘Je bent zo jong en zo getalenteerd, het is echt irritant’, grapte de 24-jarige Chwalinska tijdens de prijsuitreiking.
Andrejeva bleef kalm na een wiebelig begin – ze leverde haar eerste twee servicebeurten in – en speelde opvallend volwassen in de grootste wedstrijd uit haar carrière. ‘Ik heb vaak gedroomd over dit moment’, zei ze met de beker naast zich. ‘Dat ik het nu in het echt mag meemaken, voelt nog veel beter dan in al die dromen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant