Musical Op locatie in Limburg speelt weer een grootse productie: musical ‘Bokkenrijders’ is een gigantisch spektakel, maar dramatisch valt het tegen.
Scène in ‘Bokkenrijders’.
Bokkenrijders van Servé Hermans & Toneelgroep Maastricht. Gezien: 5/6, Stadion De Geusselt Maastricht.
Te zien t/m 28 juni. Info: bokkenrijders.nl
Bij de musical Bokkenrijders zat ik, tegen het einde van de voorstelling, opeens met open mond te kijken. Als doorgewinterd theaterbezoeker overkomt je dat niet vaak, maar het visuele geweld in deze ‘spektakelmusical’ is ongekend. Op Bokkenrijders valt veel aan te merken, maar het is absoluut een voorstelling die bijblijft.
Regisseur Servé Hermans (tot 2023 artistiek leider van Toneelgroep Maastricht; inmiddels onder meer musicalproducent) stampt jaarlijks een grote productie uit de grond, op locatie in Limburg. Dat begon zo’n vier jaar geleden met het positief ontvangen Dagboek van een herdershond. Er volgden voorstellingen over de Limburgse overstromingen (Het was zondag in het zuiden, 2023) en de mijnen (Het geluk van Limburg, 2025).
Bokkenrijders is nog grootser dan z’n voorgangers. De musical vindt plaats in een voetbalstadion, waar een publiekstribune op het veld is gezet. Het enorme decor wordt omlijst door videoschermen en daar omheen ligt een bak, waar paarden kunnen draven. Er zijn stunts en vlammen blazen de hemel boven Maastricht oranje. Maar met open mond keek ik naar honderden drones, die opeens verschenen. Lampjes vormden een doodshoofd of een bokkenrijder te paard, steeds wisselende kleuren en patronen.
In Bokkenrijders zijn alle stunts heel welkom, want dramatisch is het geen topproductie. Het verhaal begint als mysterieuze ruiters – de bokkenrijders – een dorp binnenvallen. Ze steken de abdij in de fik en hebben Robin Hood-achtige motieven. Ze nemen van de rijken, geven aan de armen. Een wrede schout (Xander van Vledder) moet erachter zien te komen wie deze gemaskerde types zijn. Terugkerend zijn dan ook martelscènes, waarin hij informatie probeert los te krijgen bij het volk.
‘Bokkenrijders’ in Stadion De Geusselt in Maastricht.
Terwijl het voor het publiek allang duidelijk is wie de bokkenrijders zijn, draait scriptschrijver André Breedland er lang omheen. Een gratuit liefdeslijntje komt nauwelijks van de grond; personages blijven vlak. Daarbij staan de liedteksten bol van herhalingen, met weinig poëtische zinnen als ‘geef me een pintje / dan ben je m’n vrindje’.
Hoogtepunt van de voorstelling zijn acteurs Milan van Waardenburg (als dokter) en Buddy Vedder (zijn assistent). Waardenburg speelt met overwicht, souplesse en een fijn-volle zangstem. Vedder is speelser en zorgt vocaal ook voor mooie momenten. In het script krijgt een arme moeder (Suzan Seegers) echter de meeste ruimte. Zij heeft veel te verduren en raakt constant over haar toeren. Het is nogal véél om geboeid naar te blijven kijken.
Een grote groep figuranten moet ondertussen zorgen voor massa op het toneel, met wisselend resultaat. Het decor is groter dan zij kunnen vullen. Gecombineerd met muziek van band schept dit afstand. Op den duur ben je toch meer aan het wachten op de volgende stunt dan het verhaal aan het volgen. De narratieve ontknoping verloopt chaotisch: het drama gaat definitief kopje onder in de visuele effecten.