Rapper Ye liet de controverse achterwege in zijn eerste concert op Nederlandse bodem sinds 2014. Bleef over: de rapper van weleer. Die blijkt dezelfde sterke performer als voorheen.
schrijft voor de Volkskrant over hedendaagse muziek.
Is er ooit zoveel (terecht) over een concert geschreven, voordat er überhaupt een woord gezongen is? Ondanks zijn antisemitische uitlatingen was rapper Kanye West, sinds 2018 simpelweg ‘Ye’, welkom in Nederland. Dat zagen zo’n 40.000 bezoekers zaterdagavond in het Gelredome in Arnhem. Ook de Volkskrant wilde weten hoe het eraan toe ging.
Allereerst: nee, er is geen ‘Heil Hitler’ geroepen. Ye deed geen antisemitische of andere controversiële uitspraken. Ook heeft hij (op gebruikelijke hiphop-krachttermen na) geen teksten gezongen die ongepast zijn. Tijdens zijn eerste Europese optreden sinds 2015 heeft Ye zich poeslief gedragen. Dat zal maandag, bij de tweede Gelredome-show, hoogstwaarschijnlijk niet anders zijn.
En het concert? Als iedereen vol bewondering de immense halve aardbol aanschouwt die midden in het Gelredome is opgetuigd, knalt een oorverdovende synthbas uit de speakers. Veertigduizend mensen veren op. King, de openingstrack van Ye’s nieuwste plaat, hoort met een spiritueel orgeltje te beginnen. Vanavond trillen op de tribunes de neusvleugels, verdronken in een draaikolk van basfrequenties.
Daar is Ye, volledig in het zwart, de microfoon in zijn rechterhand. Aan zijn middel bungelt een veiligheidskoordje. Hoeveel meter boven de grond zou hij staan, daar boven op die aardbol? Vijftien, twintig misschien? De planeet lijkt intussen om zijn as te draaien. Het oogt enorm spectaculair, maar daar blijft de podiumpresentatie ook bij: Ye, sjokkend over het hemellichaam.
Net als King is ook Heartless van een vers intro voorzien. Een dikke laag synthesizers wacht rustig tot Ye de hit inzet: ‘In the night, I hear ‘em talk.’ Stilte. De muziek komt weer op, en stopt. Het publiek zingt, dan zingt Ye weer. Zulke speelsheid creëer je alleen met livemuzikanten. Wie oplet, ziet het drietal onder aan het publiek, omgeven door synthesizers.
Onder de keyboardspelers is Andre Troutman. Troutman? Funkliefhebbers van middelbare leeftijd schrikken wakker. Ja, het neefje van Roger Troutman, de legendarische synth- en talkboxspeler van het eighties funkduo Zapp & Roger. Ook neefje Andre, tevens Ye’s producer, heeft een talkbox: met een slangetje in zijn mond verandert hij zijn synthesizer in een zingende robot.
Daarmee krijgt onder meer Stronger een flinke scheut improvisatie toegevoegd. In het nummer van het album Graduation (2007) soleert Troutmans robotstem vrijuit. Ye verlaat kort het podium, de spots lichten de sterke keyboardsectie uit. Zouden de fans er oog voor hebben, of wachten ze vooral tot hun idool terugkeert?
Dan het zingen, tsja. Een karaokeavond zou Ye er niet mee winnen. Neem FourFiveSeconds, dat hij met Rihanna en Paul McCartney maakte. In de mix klinkt Rihanna’s stem, helder en loepzuiver. Vervolgens klinkt Ye’s inzet zwakjes en onzuiver. Als je Ye vervolgens het groovende All falls down hoort rappen, weet je waar hij wel in uitblinkt. Zijn flow, sound en timing zijn zo krachtig als in 2007, toen het nummer verscheen.
De sfeer in de Gelredome is kosmisch. De constant draaiende planeet met daarop enkel een rappende Ye maakt dat de focus volledig op de muziek ligt. Hoewel: tijdens All of the lights barst een krankzinnige lasershow los. Het is alsof hij meeflitst in een vallende sterrenregen. Ye mag een complottheorieën verspreidende mafkees zijn, op zijn liveprestatie valt weinig af te dingen.
Hiphop
★★★★
6 juni, Gelredome, Arnhem
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant