is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant.
Er zijn twee mensen aangekomen op Schiphol, studenten met een studievisum om een opleiding te doen aan de universiteit in Wageningen. Gebeurt vaker, niks nieuws, fijn voor ze, welkom in het volgende hoofdstuk van je leven, zou je denken.
Maar ze zijn Palestijns, ze komen uit Gaza, ze moesten veilig over wegblokkades en landsgrenzen worden geholpen door diplomaten, dus stond een Kamerlid van de VVD deze week zijn enorme ‘verbazing’ uit te spreken en stante pede ‘opheldering van de minister’ te eisen, grote ogen, hoge poten. Een nieuwssite die niet vrij is van argwaan jegens Palestijnen jammerde over aanzuigende werking en zette het woord studenten tussen aanhalingstekens. Want ze kunnen wel een moeilijk boek in hun knapzakje proppen en studieus kijkend Gaza uit proberen te draven over het geitenpaadje van het studentenvisum, maar daar fop je de wakkersten onder ons niet mee.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het ministerie vermijdt in de communicatie het woord evacuatie, ook al is Gaza een gevangenis waarin de gedetineerden worden onderworpen aan genocidaal geweld met weinig ontsnappingsmogelijkheden, en ook al kunnen transporten naar het buitenland alleen worden georganiseerd met goedkeuring van de staat Israël, en ook al is er fysieke consulaire bijstand van het uitnodigende land nodig bij de moeilijke grensovergangen, en ook al is er geen andere manier voor de studievisumhouders om gevaarloos zelfstandig naar hun buitenlandse studie- of onderzoeksplek te reizen.
Ze betalen hun vliegtickets zelf, zei het ministerie er extra luid bij, met heel veel nadruk op ‘zelluf’, want als er iets is waar de boel hier nog meer van op tilt slaat dan het woord ‘evacuatie’, is het de gedachte dat andere mensen iets gratis en voor niks cadeau hebben gekregen van de overheid. (Houd het maar stil dat de universiteit ze huisvest en begeleidt, en er zorg voor draagt dat ze iets te eten krijgen, anders nog grotere ogen, nog hogere poten.)
Er zitten nog ruim veertig studenten en onderzoekers vast in Gaza met een machtiging tot voorlopig verblijf in Nederland, om onderzoek te doen of te studeren aan een Nederlandse hogeschool of universiteit. Een basisarts die neurologie in Utrecht mag komen doen, het Radboud in Nijmegen regelde een beurs voor drie excellente studenten, de UvA verwacht er drie. Dat bewijs moeten ze ophalen in Jordanië. Gaza kunnen ze niet verlaten zonder toestemming van Israël en ook niet zonder hulp van een buitenlandse mogendheid. Eerder had de Nederlandse overheid ‘probeer het eens bij een reisbureau’ geadviseerd, want de vrees voor de grote ogen en de hoge poten infecteert iedereen. Er kwamen rechtszaken van, en een uitspraak van de rechter die repte van een inspanningsverplichting van de Nederlandse staat.
Normale mensen vertalen ‘inspanningsverplichting’ als: doen wat je moet doen opdat studenten heelhuids op Schiphol kunnen landen, en als dat betekent dat je een diplomaat op pad moet sturen, dan moet dat. Het protesterende Kamerlid acht dit ‘feitelijk bijna ophalen’. Wat hij wel onder ‘zich inspannen’ schaart, is onduidelijk; feitelijk is een reisbureau tippen ook een vorm van inspanning.
Lieke Marsman, de prachtige dichter die ons deze week ontviel en die poëzie naliet die zindert van lust voor het leven, behandelt in haar nieuwe dichtbundel De dichter en de duivel de politiek die veel kapot heeft gemaakt. Ze vraagt zich af wie nog in staat is een gelaagde boodschap te ontvangen. ‘Daar zit, als ik echt bij mezelf te rade ga, mijn grootste verdriet. Dat we met kale taal en rechtlijnige algoritmes een rommelige wereld hebben gecreëerd, in plaats van andersom: een wanordelijk gespeld maar helder prachtig paradijs.’
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.