schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
Ze waren nog maar 18 toen de jongens van het Deense Iceage debuteerden met het even korte als furieuze album New Brigade. Postpunk was nog niet in de mode bij gitaarbands, en de schreeuwerige Nick Cave-achtige vocalen van zanger Elias Rønnenfelt klonken ondanks het The Birthday Party-epigonisme van de krassende gitaren in de begeleiding toch gemeend.
Iceage groeide in alle opzichten. De jongens werden mannen en de muziek werd veelzijdiger. Inmiddels is het vijftal toe aan hun zesde en beste album For Love of Grace & the Hereafter. Dat volgt vijf jaar na Seek Shelter, waarop de band met gospelkoortjes en countryrock-escapades steeds meer van hun postpunk-verleden afdwaalden.
Iceage had hun geluid verbreed, maar hoe nu verder? Voorman Rønnenfelt ontsnapte met twee behoorlijk goede soloalbums even uit het keurslijf van de band, maar komt nu sterker dan ooit terug.
Niet met een nog beter of rijker gearrangeerd bandgeluid, maar juist door met de kennis van nu terug te keren naar de basis. Het nieuwe album is in afzondering opgenomen en kent geen overdubs. Rønnenfelt zingt krachtiger dan ooit. Getergd, maar niet bang om een hoge noot te missen. Hij wilde niks overdoen, want dat zou ten koste gaan van de zeggingskracht. De gitaren zijn weer wat naar voren gemixt en de riffs verraden invloeden die doen denken aan de liedjes van The Strokes en Franz Ferdinand van pakweg een kwarteeuw geleden.
Iceage klinkt op For Love of Grace & the Hereafter puntig, rauw en urgent en laat wat meer lucht toe in hun liedjes, die daardoor meer sprankelen. De liedjes lijken ook intuïtiever tot stand gekomen. Dat levert mooie momenten op, zoals wanneer in The Weak ineens een blokfluit klinkt. Dat bedenk je niet van tevoren, maar het werkt des te beter.
Iceage
For Love of Grace & The Hereafter
Pop
★★★★☆
Mexican Summer/PIAS
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Source: Volkskrant