De eenzaamheid van elke dag thuiskomen in een leeg huis, de enige vrijgezel zijn tijdens feestdagen en familievakanties, ’s avonds alleen naar bed en ’s ochtends alleen aan het ontbijt, is niet op te lossen met een vriendschap of huisdier.
Ik wil een relatie. Het zijn woorden die je als vrouw van deze tijd haast niet meer hardop kunt uitspreken. We worden geacht om sterk en onafhankelijk te zijn en genoeg te hebben aan ons eigen gezelschap. Zangeres Miley Cyrus can buy herself flowers, actrice Emma Watson is niet vrijgezel, maar self partnered en Hollywoodster Drew Barrymore praat in haar talkshow geregeld over hoe gelukkig ze is met haar single life. Op sociale media gaan vrouwen massaal op solo dates om te bewijzen dat ze zichzelf echt heel leuk vinden.
Maar sinds wanneer is het verlangen naar een partner iets waarvoor we ons moeten schamen? Met iemand samen willen zijn betekent toch niet automatisch dat je niet alleen wilt, of kunt, zijn? Ik heb alle clichés al gehoord: ‘je moet eerst van jezelf houden voordat iemand anders dat kan doen’, ‘de liefde vind je wanneer je er niet naar zoekt’ en ga zo maar door.
Het mooie hiervan is dat degenen die deze uitspraken doen meestal wél een relatie hebben. Of dat ook een gelukkige is, laat ik verder buiten beschouwing.
Over de auteur
Sanne Paaij is boekhouder.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Niemand lijkt het gesprek aan te willen gaan over hoe eenzaam het is om altijd alles alleen te moeten doen. En laat ik één misverstand meteen de wereld uit helpen: eenzaam zijn is niet hetzelfde als alleen zijn. We kunnen alleen zijn zonder ons eenzaam te voelen en we kunnen ons eenzaam voelen terwijl we samen zijn. Eenzaamheid is het gemis van een betekenisvolle connectie. En natuurlijk kun je die connectie voor een deel ook halen uit andere relaties dan een liefdesrelatie, maar het is niet hetzelfde.
Maar laten we er ook niet van uitgaan dat dit voor iedereen vanzelfsprekend is. Ik heb geen kinderen, geen uitzonderlijk goede band met mijn familie en nooit een grote vriendengroep gehad. Ik heb daar ook geen behoefte aan. Ik gedij veel beter bij één-op-één contact.
De eenzaamheid van elke dag thuiskomen in een leeg huis, de enige vrijgezel zijn tijdens feestdagen en familievakanties, ’s avonds alleen naar bed en ’s ochtends alleen aan het ontbijt, is niet op te lossen met een vriendschap of huisdier. En ik doe het allemaal alleen, al jaren. Ik ga alleen op vakantie, alleen uit eten, alleen naar de bioscoop. Ik zet zelf een Ikea-kast in elkaar, schilder de muren in een vrolijke kleur en plak mijn fietsband als die lek is. Ik ben een strong and independent woman.
Dat betekent echter niet dat ik geen partner wil. De liefde die je aan jezelf kunt geven is niet onuitputtelijk, we hebben iemand nodig die het bijvult. Want van alle clichés geloof ik deze wel: een relatie moet een aanvulling zijn op je leven en geen invulling. Een partner moet je kunnen geven wat je jezelf niet, of slechts gedeeltelijk, kunt geven. En natuurlijk gaat dat twee kanten op.
Ik wil iemand die trots op me is als het me zelf even niet lukt om dat te zijn en me aanmoedigt om een nog betere versie van mezelf te worden. En tegelijkertijd wil ik die go-to-person zijn voor iemand anders. Ik wil nodig zijn en onvoorwaardelijk van iemand houden. Ik mis het om dingen samen te doen en ik mis het om samen niks te doen. Ik mis de intimiteit en de aanraking.
Sommigen zullen zeggen dat ik een relatie te veel romantiseer of te hoge eisen heb. Prima, noem mij maar een hopeloze romanticus. Maar wat dat betreft ben ik het met de eerdergenoemde vrouwen helemaal eens; voor minder doe ik het niet. Ik wil een relatie, maar ik heb er geen nodig. Wat ik wel nodig heb, is kunnen zeggen dat het soms gewoon zwaar k*t is in je eentje, zonder daarop beoordeeld te worden.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant