De lezersbrieven! Over geboren worden in Nederland, dubbele nationaliteit, degene die de wereld in het gareel houdt, dienend lijden, Lieke Marsman, de grauwe eeuw, bankjes in de publieke ruimte met een gedenkplaatje.
De Jonge Klimaatbeweging pleit voor een taalverandering rondom de klimaatcrisis, om zo onder meer te voorkomen dat het verhaal daarover blijft steken in cijfers en doemscenario’s (O&D, 4/6).
Het lijkt mij goed om te beginnen met een herdefinitie van de in ons land veelgebruikte term ‘mooi weer’. Geen onderwerp is hier zo favoriet als het weer immers.
Met ‘mooi weer’ werd tot voor kort meestal bedoeld: zonnig, warm weer, zodat we naar bijvoorbeeld het strand of bos konden gaan om ervan te genieten. We beginnen nu echter ook te ervaren dat warm en zonnig weer veel minder mooie kanten kan hebben, als de ‘hittekracht’ ervan te groot wordt, zodat we ons huis en lichaam moeten koelen.
Persoonlijk vind ik een flinke spoelbui ook prachtig weer, omdat de natuur er zichtbaar van opkikkert en bovendien afkoelt door de verdamping van regenwater.
Ik pleit ervoor om de term ‘mooi weer’ vaker te gaan gebruiken voor weersomstandigheden die tot voor kort niet per se als ‘mooi’ bestempeld werden, en daarnaast om al te heet weer maar gewoon ‘slecht weer’ te gaan noemen.
Laten we niet minder of meer, maar anders ‘mooi weer’ spelen.
Vincent van Steen, Breda
In zijn column van 4 juni verwijst Frank Heinen naar psycholoog Jan Beijk, die stelt dat ‘winnaars van de loterij op den duur allemaal gaan denken dat zij hun prijs hebben verdiend’.
Mogelijk verklaart dat ook waarom de ‘hardwerkende Nederlander’ zich steeds vaker egocentrisch en xenofoob opstelt tegenover mensen die bescherming of een nieuw bestaan zoeken in Nederland. Hij is er immers van overtuigd dat zijn welvaart – ook als die enigszins onder druk komt te staan – volledig het resultaat is van eigen inspanning en dat hij er daarom onverkort recht op heeft.
Daarbij wordt makkelijk vergeten dat zijn uitgangspositie voor een belangrijk deel het gevolg is van een gelukkige loting: geboren worden in Nederland.
Hans Overduin, Den Haag
Volgens Sander Schimmelpenninck zijn het de sociale media die de Nederlanders opjutten tegen de asielzoekers. Bij ons in de buurt wordt momenteel volop glasvezel aangelegd. De ironie wil dat de kabels die de haatberichten moeten vervoeren vrijwel zonder uitzondering worden aangelegd door migranten.
Mark Goedhart, De Weere
Eerst was het op de agenda voor 18 februari. Toen werd het 23 maart. Nee wacht, 18 mei is beter. Of misschien toch 1 juni. Liever maar verplaatsen naar 8 juni. Of eigenlijk, dat komt niet goed uit, zou 29 juni beter zijn? Nee, we zitten dan al zo dicht op het zomerreces, dus laten we er maar naar kijken als we weer terug zijn op 1 september.
En dit is enkel dit kalenderjaar, voor een wetsvoorstel dat 10 jaar geleden ingediend werd.
Je zou haast gaan denken dat de herziening van het verbod op een dubbele nationaliteit een hete aardappel is die de Haagse politici liever doorschuiven van de frituur van Wilders naar het tefalpannetje van Rutte, en via de vriezer van Schoof naar de airfryer van Jetten.
Een hoop hete lucht die duidelijk maakt dat ‘Den Haag’ hoopt dat van uitstel afstel komt. Immers, ‘die (ex-)Nederlanders in het buitenland hebben toch geen band meer met Nederland’.
Kortom, tenzij je een profvoetballer bent, word je gewoon aan de dijk gezet.
Wouter Servaas, Sheffield (VK)
Netanyahu, Poetin, Trump en nog een paar. Geert, Lidewij en nog een paar. Deze prachtige krant barst dagelijks uit haar voegen vanwege hun woorden, hun opvattingen, hun activiteiten. ‘Ze moesten zich dood schamen’, hoor ik met enige regelmaat.
In mijn jeugd zei mijn moeder in deze context altijd berustend en diplomatiek: ‘Het is maar goed dat er een God bestaat’. Jaja, de Allesfixer (niet haar woorden) met een feilloos oordeel over Goed en Kwaad, degene die de wereld in het gareel houdt.
Katholiek jochie dat ik was, stak ik ermee af. Maar nóndeju, zeven decennia later, en al lang niet meer gelovig, zie ik dat er nog weinig door Hem, Haar of Het is bereikt. De halve wereld staat in brand. Het is dan ook schrijnend om te zien hoe getroffenen in oorlogsgebieden tegen de klippen op blijven bidden, ook na verlies van dierbaren en onderkomens. Het is om te janken.
‘Kut met peren’, zei mijn directeur uit een vroegere werkomgeving altijd als het over wereldleed ging. Zo kun je het ook zeggen, maar mijn moeder had een ietwat godsvruchtiger variant: ‘Het is het wereldje, en het zal het hemeltje niet worden’.
Ze rust sinds 2001 ‘in vrede’. De laatste twee aanhalingstekens zijn, hoe kan het anders, van haar.
Jaap Botman, Hoogkarspel
Al enige tijd wankelt de Britse premier Keir Starmer. Zijn Spaanse collega Pedro Sanchez staat niet zo stevig op zijn voetstuk. En ook Duitslands bondskanselier Friedrich Merz krijgt ervan langs. Alle drie zijn leiders van hun landen. Dat staat in hun CV.
Wellicht zouden leiders minder moeten leiden en meer moeten dienen. In een democratisch bestel zou de bevolking daar baat bij kunnen hebben.
De profeet Mohammed schijnt ooit te hebben gezegd: ‘In a journey, the leader of the people is their servant’. Leiden hoeft geen lijdensweg te zijn als de belangen van het volk je richtsnoer zijn. Power to the people – versterkt door dienend leiderschap, is een wenkend perspectief. Waarheen leidt de weg? Nou, daarheen.
Eric Baars, Haarlem
Al een tijdje vraag ik me af of de Russen, en met name hun huidige leiders, ethisch en moreel wel in de 21ste eeuw zijn aangekomen.
Willem Man in ‘t Veld, Ede
Dichter Lieke Marsman, overleden op 35-jarige leeftijd, schreef: ‘Ik weet iets wat ik niet kan bewijzen; dat is geloof’.
Waar ik als puber 35 jaar een eeuwigheid vond, ben ik volgens CBS-cijfers over 35 jaar allang overleden.
Tijd is fluïde. Dat kan ik niet bewijzen, niet weten en ook niet geloven.
Gelukkig zijn er dichters en is er poëzie om dit soort zaken te verklaren.
Marc Lezwijn, Zoetermeer
Ik ben een fan van bijna alle columns in de Volkskrant. Daar begin ik ook mee. Peter de Waard was echter de grote uitzondering. Die sloeg ik altijd over. Na het interview met hem in de krant van 4 juni ben ik voor het eerst overstag gegaan en begrijp nu dat ik daardoor mijzelf tekort heb gedaan. Economie kan best interessant zijn, dus vanaf nu hoort Peter erbij.
Mieke Hulshof, Giethoorn
Met veel bewondering voor zijn onderzoekswerk en doorzettingsvermogen las ik onlangs het artikel van Leendert van der Valk over de onderschatte omvang van de Nederlandse slavernij. Begin 17de eeuw werd de VOC opgericht en er was een piek in de Nederlandse slavenhandel van 1650-1675 door de activiteiten van de WIC.
Hoe is het mogelijk dat we de 17de eeuw nog steeds aanduiden als de ‘gouden eeuw’? Laten we de gouden eeuw vergeten en het voortaan over de ‘grauwe eeuw’ hebben.
Anna Verkruisen, Amersfoort
Wat een heerlijk artikel over bankjes in de publieke ruimte met een gedenkplaatje (V, 3/6). Nog even een kleine aanvulling: op internet is een app te vinden met de naam ‘allebankjes’. Erg handig voor wandelaars, fietsers en verliefde stelletjes. Werkt helaas alleen in Nederland.
Marcel Steenbergen, Soest
Hoewel er van mijzelf als beeldhouwer hier en daar dingen in de openbare ruimte staan, kan ik toch de teksten van anderen, onder andere op bankjes in de vrije natuur, niet zo goed verdragen. De bewoonde en niet vrije ruimte bestaat al volledig uit een collage van claims van ons allen.
Dat is daar min of meer de norm. Maar ik zal niet de enige zijn die in de vrije natuur de claims van de ander liefst zo weinig mogelijk tegenkomt. Een bankje in de natuur, eigenlijk ook al een stukje claim, mag van mij vooral een blanco rustpunt blijven waar ieder naar wens z’n eigen gedachten zou mogen volgen.
Vooruit, één uitzondering, maar dat is eigenlijk support: de tekst ‘Gereserveerd voor iedereen’ op een klein, rauw bankje, op de kop van een lege pier op een van de noordelijkste puntjes van ons vaste land.
Nico Gerbenzon, Groningen
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant