Het schandaalboek dat de advocaat over haar geklapte huwelijk schreef, werd een weergaloze hype in de VS. Bijkomend schandaal: Burden blijkt haar financiële misère nogal te hebben aangedikt.
is schrijver en chef van Zondag, het essay- en boekenkatern van de Volkskrant.
Het schandaalboek dat de advocaat over haar geklapte huwelijk schreef, werd een weergaloze hype in de VS. Bijkomend schandaal: Burden blijkt haar financiële misère nogal te hebben aangedikt.
is schrijver en chef van Zondag, het essay- en boekenkatern van de Volkskrant.
Elke schrijver die de boter op zijn brood waard is, weet dat de ‘ik’ nooit de echte ik is. Er is altijd een afstand tussen wat de schrijver schrijft, op papier, en de mens van vlees en bloed achter het toetsenbord.
Dat betekent niet dat de ik-persoon in memoires en columns verzonnen is, alleen dat wat er wordt verteld een selectie van het leven is en niet, zoals Connie Palmen ooit opmerkte, ‘de waarheid en niets dan de waarheid’. De ik is een performance, of zoals critici dat noemen, een persona.
In de rubriek ‘Reputaties’ kijken we hoe de betekenis van denkers en kunstwerken, van schrijvers en hun personages kantelt en evolueert.
Persona stamt af van het Latijnse woord voor masker, zoals toneelspelers in de oudheid dat droegen. Overigens, ironisch genoeg: als je ‘persona’ opzoekt, krijg je ook de betekenis ‘een gedetailleerd en fictief klantprofiel dat helpt bedrijven hun marketing te focussen’ te zien.
Het uitgangspunt van Belle Burdens memoir Strangers is die afstand tot de echte ik. Ze dacht dat ze haar man kende, ze zat mis. Ze dacht dat ze haar huwelijk kende, en zo zichzelf, ook daar zat ze mis.
Dit boek is een weergaloze hype. Advocaat Belle Burden schreef in 2023 een aflevering van de ‘Modern Love’-rubriek in The New York Times. Het stuk ging viral, Burden kreeg een boekcontract, Strangers kwam op de eerste plek de bestsellerlijst binnen, Netflix kocht de filmrechten, Gwyneth Paltrow gaat Burden spelen.
Het verhaal: covid sloeg zijn klamme klauwen om de wereld, Belle Burden verliet met haar gezin hun fraaie New Yorkse woning om zich terug te trekken in hun nog fraaiere woning op Martha’s Vineyard. Bossen, water, bijzondere vogels.
Ze had haar man, James, in de jaren negentig ontmoet op het advocatenkantoor waar ze werkten. Hij was zelfverzekerd, stil. Op een dag stond hij in haar kantoor en zei: ‘Dump je vriendje, en ga met mij deze zomer naar Griekenland.’
Sterke zin.
Burden stelde hem aan haar broer voor in The Odeon, aan haar moeder in Balthazar. Burden zegt het er niet bij, maar je moet even weten dat dit de hipste restaurants waren van die tijd. Strangers is niet alleen, zoals de ondertitel zegt, een memoir of a marriage, maar ook heel nadrukkelijk een memoir van geld. Het is een leven van oud geld, van vakantiehuizen, kunstverzamelingen, trustfondsen en vermogensbeheer. Burdens oma was de beroemde socialite Babe Paley, ooit een muze van Truman Capote (Naomi Watts speelde haar in de serie Feud: Capote vs. The Swans uit 2024).
James maakt carrière, harkt grof geld binnen. Zij verliest zichzelf in het huis, de kinderen, vakanties. Zij is het vrolijke gezicht van het huwelijk, James de stille man die vogels kijkt en het liefst om negen uur naar bed gaat. We zouden samen oud worden, schrijft Burden.
Nou. Zo’n beetje op de tweede dag van de lockdown krijgt ze een telefoontje van iemand die zegt dat James een affaire heeft met zijn vrouw. Hatseflats. Plottwist. James geeft haar de oude, vertrouwde schatje-het-betekent-niets-behandeling. Maar de volgende ochtend heeft hij zijn tassen gepakt. Ik ben weg, zegt hij. Ik hoef geen spullen, geen huizen, en ook geen voogdij. I thought I was happy but I’m not, zegt hij.
Sterke zin.
In het boek beschrijft Burden (ze schrijft overigens heel sterk) dat ze zichzelf had toegestaan mistig naar haar huwelijk te kijken. Ze was van aanname naar aanname gegaan, zozeer dat ze op financieel aspect tal van beslissingen had gemaakt die in haar nadeel waren geweest. Dus, toen de scheiding een vechtscheiding werd, leek ze ineens al haar geld en de huizen waarin haar kinderen opgroeiden kwijt te raken. Een financiële val.
Zodoende werd Strangers ook onthaald als financiële thriller, als een feministisch waarschuwingsverhaal dat vrouwen financieel onafhankelijk van hun mannen moeten blijven, en een pleidooi voor huwelijkse voorwaarden.
‘Als ik wat dit onderwerp betreft een cautionary tale kan zijn, ben ik tevreden’, zei Burden in interviews.
Hatseflats, plottwist: deze maand onthulde weekblad The New Yorker dat het kadasters en andere openbare juridische aktes had bekeken. Volgens New Yorkse wetgeving zou het vrijwel onmogelijk zijn familiehuizen kwijt te raken voordat de kinderen 18 zijn.
Uit belastingdocumenten blijkt dat Burden in het jaar voor de scheiding iets meer dan 800 duizend dollar verdiende. Uit het scheidingsdocument blijkt dat haar nettovermogen – geld waar haar ex niets over te zeggen heeft – 10 miljoen dollar was. Wanneer haar stiefmoeder zal overlijden komt er een verdere erfenis van haar vader los, goed voor nog eens 10 tot 15 miljoen.
In het scheidingsdocument staat verder dat James voorstelde haar, exclusief onderwijskosten en andere zaken, 50 duizend dollar per maand aan alimentatie te betalen tot hun jongste kind 22 was.
Ze schrijft dat James en zij een uur voor hun allesbepalende zitting over hun huizen tot een compromis kwamen. Het is de ontknoping van het boek. In werkelijkheid zijn er geen gegevens dat er ooit een echte zitting was gepland, alleen een zogenoemde ‘status conference’, waarbij de opmaat naar een eventuele rechtszaak wordt gemaakt.
Het smaakt een beetje naar Het Zoutpad.
In een reactie tegen The New Yorker zei Burden dat ze haar ‘verdriet, haar fouten, en haar schaamte’ zo eerlijk mogelijk heeft gedeeld.
Misschien moet je haar geloven. Maar dan moet je je misschien voorstellen dat er ergens tijdens het schrijven steeds meer afstand tussen Burden en haar persona kwam. En Burden stond zichzelf misschien opnieuw toe mistig naar zichzelf te kijken, ging zich zo meer identificeren met haar persona op papier dan met zichzelf, achter haar toetsenbord.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant