Barry Baltus is gedurende het 2026 seizoen één van de vier vaste columnisten die zijn ervaringen en belevenissen met de Racesport.nl bezoekers zal delen. In deze column blikt de talentvolle Belg terug op een aantal moeizaam verlopen Grand Prix weekenden en kijkt hij vooruit naar de komend weekend te verrijden Hongaarse Grand Prix op het Balaton Park circuit.
De afgelopen weken waren niet gemakkelijk. We hebben snelheid laten zien, daar ben ik van overtuigd. De pace is er eigenlijk ieder weekend geweest. Toch stonden we niet altijd waar we hoorden te staan. Door een combinatie van pech, fouten van mijn kant en een paar momenten waarop alles net de verkeerde kant op viel, hebben we kansen op podiums en misschien zelfs overwinningen laten liggen.
Wat vooral niet goed was, zijn de crashes. Vier valpartijen in drie raceweekenden zijn er simpelweg te veel. Als rijder voel je op een bepaald moment dat je net iets over de limiet aan het rijden bent. Je probeert het maximale uit jezelf en de motor te halen, maar soms ga je net een stapje te ver. Dat is precies waar we de laatste races tegenaan liepen.
Daarom voelde die finish in Mugello anders. Natuurlijk ben ik niet tevreden met een achtste plaats. Daar race ik niet voor. Maar als je vanaf de negentiende startplaats terugkomt naar voren en de race uitrijdt, dan geeft dat wel iets van een basis om verder te bouwen. Soms moet je eerst opnieuw stabiliteit vinden voordat je weer aan resultaten kunt denken.
Voor mij draait de komende periode vooral om vertrouwen. Vertrouwen in mezelf, vertrouwen in de motor en vertrouwen in het proces dat we als team volgen. We moeten opnieuw dat gevoel terugvinden waarmee we eerder dit seizoen vooraan mee konden doen. Ik weet dat we niet ver verwijderd zijn van de top vijf. Sterker nog, ik denk dat het verschil kleiner is dan veel mensen van buitenaf denken.
Komend weekend wacht Balaton Park. Vorig jaar was dat niet bepaald ons sterkste circuit, maar een jaar later kijk ik daar heel anders naar. Ik ben veranderd als rijder. Ik begrijp beter wat ik nodig heb van de motor en hoe ik een raceweekend moet aanpakken. Bovendien heeft iedereen inmiddels data en referenties van vorig jaar. Dat maakt het een compleet andere situatie.
Er is veel gezegd over het circuit. Dat het te klein zou zijn. Te langzaam. Misschien zelfs gevaarlijk door de chicanes. Ik begrijp waar die opmerkingen vandaan komen, zeker als je net van Mugello komt, één van de snelste circuits van de kalender. Maar persoonlijk zie ik het anders. Voor Moto2 kan dit juist een interessant circuit zijn. Ja, het is krap en technisch. Maar gevaarlijk? Dat gevoel heb ik niet. Uiteindelijk draait het om het vinden van de juiste lijnen, de juiste afstelling en de juiste manier om snel te zijn.
Dat is precies waar ik nu naar op zoek ben: niet naar wonderen, maar naar de juiste ingrediënten om opnieuw vooraan mee te doen. De snelheid is er nog steeds. Nu het vertrouwen weer.
Tot over vier weken,
Barry Baltus.
Eerdere columns in 2026
11. Column | Jeffrey Buis: “Assen gaf vertrouwen, nu kijken wat Most ons brengt”
10. Column | Collin Veijer: “We beginnen in Le Mans weer gewoon op nul”
9. Column | Loris Veneman: “De snelheid was er in Assen, alleen in de races zat het een beetje tegen”
8. Column | Barry Baltus: “Terug waar ik hoor te zijn”
7. Column | Jeffrey Buis: “Assen is altijd speciaal, ik kijk uit naar mijn thuisweekend”
6. Column | Collin Veijer: “Soms leer je het meest van momenten waarop het fout gaat. Austin was er zo één”
5. Column | Loris Veneman: “Een nieuwe klasse en meteen prijs”
4. Column | Barry Baltus: “Het gevoel is er, nu het resultaat nog”
3. Column | Jeffrey Buis: “Nieuwe klasse, nieuwe motor, maar hetzelfde doel”
2. Column | Collin Veijer: “Een top vijf is goed… maar ik wil winnen”
1. Column | Loris Veneman: Wennen aan iets nieuws, maar het gevoel is goed