Dinsdagavond verloor het Nederlands elftal de uitzwaaiwedstrijd tegen Algerije met 0-1. Geen reden tot paniek, wel een waarschuwing.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Het was in de beginjaren van het fenomeen uitzwaaiwedstrijd, in 2004. Nederland had die verloren van Ierland en verdediger Jaap Stam beende boos weg, nog voordat het uitzwaaien was begonnen. In deze flauwekul had hij geen zin: mensen die afscheid namen van een team dat een voorgekauwde ereronde liep, terwijl het net had verloren.
Het is, zoals woensdag tegen Algerije (0-1), ook ongemakkelijk, zo’n samenloop van omstandigheden: gemaakt vrolijk doen terwijl er net is verloren, met duizenden supporters van de winnende ploeg op de tribunes. Ja, zij maakten lawaai voor een heel stadion en tilden het fenomeen uitzwaaien naar het niveau van een volksfeest.
Chagrijn bij Oranje viel niet te maskeren. Bartina, de vrouw van bondscoach Ronald Koeman, had haar echtgenoot vorige week gevraagd iets opgewekter te zijn, na het zien van de eerste persconferentie van het trainingskamp voor het WK. Koeman doet zijn best, maar bij hem blijft zijn stemming simpel af te lezen aan zijn gezicht en aan zijn lichaamstaal. ‘Ik kan echt niet tegen mijn verlies’, zei hij over de wat terneergeslagen indruk die hij maakte kort na afloop, toen hij de lessen van mevrouw Koeman weer even was vergeten.
Uitzwaaien bleek opnieuw een farce. Het zegt verder weinig. Destijds in 2004, op een moeilijk EK – legendarisch is nog altijd de volkswoede die ontstond toen bondscoach Dick Advocaat tegen Tsjechië de jonge Arjen Robben wisselde –, behaalde Oranje alsnog de halve finale.
De nederlaag is wel een waarschuwing, een irritant rinkelend geluid van de wekker.
Dé les van toernooivoetbal: benut de kansen en besef wat tot menig doelpunt leidt: de omschakeling. De ene ploeg verliest de bal, de andere schakelt razendsnel om van defensie naar aanval en probeert de ploeg die nog enigszins uit positie staat te verrassen. (En eindeloos wisselen – in echte wedstrijden niet toegestaan – levert vaak ook weinig op, omdat de tweede keus nu eenmaal niet voor niets de tweede keus is.)
Of het een incident was, deze nederlaag? Mwah. Nederland had kunnen winnen, als bijvoorbeeld Donyell Malen een paar doelpunten had gemaakt. De eerste helft was qua voetbal behoorlijk, in de speelwijze 4-3-3, met voldoende kansen. ‘Als er één het verdient, is hij dat’, vond Koeman over spits Malen. ‘Ik heb nooit het idee gehad dat Donyell lijdt onder de druk. Ik denk dat het toevallig is dat hij de kansen niet benutte. Bij zijn club AS Roma is hij echt de man die mag uitrusten voorin en wachten op zijn momentjes.’
Bij Oranje weet Malen dat Memphis Depay fit probeert te worden. Lukt dat, dan is Koeman geneigd de topschutter aller tijden op te stellen, omdat Depay nu eenmaal meer een speler van de combinatie is, zoals Oranje beoogt te spelen. Malen is vooral een jager. Het boeit hem nauwelijks dat hij soms minutenlang geen bal krijgt. Hij loert, alleen sloeg hij woensdag niet toe. Koeman weet dat hij hem ook vanaf rechts kan gebruiken, al debuteerde Crysencio Summerville daar verdienstelijk.
Doel van Koeman, tot de openingswedstrijd op het WK tegen Japan op 14 juni, is spelers topfit krijgen. Depay dus. Of ‘Timbertje’ en ‘Kluivertje’, zoals de bondscoach andere spelers noemde die nog niet helemaal fit zijn. Timber voegde zich donderdag bij de groep, voor het vertrek naar New York. Kluivert is net weer fit. Koeman heeft ze nodig. Het is duidelijk dat de keuze ook weer niet zo reuze is, in Nederland. De belangrijke spelers dienen in vorm te zijn en met het hart te spelen. Volgens Koeman deed Algerije dat meer dan Nederland.
De Algerijnen lieten zich dragen door het publiek, dat de wedstrijd qua sfeer bepaalde. Ja, de ‘Dutch fanatics’ schijnen zich te profileren binnen de supportersschare van Oranje, dat altijd wat brave legioen van drinkende voetbalkijkers. Maar ook de fanatiekelingen vielen in het niet bij de hartstocht van de Algerijnen, die beter met de chaos van de talloze wissels omgingen. Zij groeiden in de wedstrijd, waarbij Feyenoorder Anis Hadj Moussa op zijn typerende wijze scoorde. Dribbel, verre hoek zoeken, schot met links, goal.
Koeman wilde het verval niet wijten aan het wisselen, maar het is duidelijk dat de opstelling van de eerste helft ongeveer de ploeg voor het WK is, met de woensdag geschorste Denzel Dumfries in plaats van Mats Wieffer. Jurriën Timber zou Jan Paul van Hecke kunnen vervangen, maar die was juist een van de betere spelers. En als Depay meedoet, verhuist Malen naar rechts, naar de positie van Summerville.
De terugkeer van Dumfries is sowieso een impuls. Hij was de laatste toernooien de beste Nederlander. Nu tekent hij bij Real Madrid, op 30-jarige leeftijd. Het is bijna te mooi om waar te zijn, de fascinerende weg van deze voetballer die altijd met het hart speelt, die een voorbeeld is voor de mentale kracht die de ploeg zal moeten tonen om op het WK een halfmislukte uitzwaaiwedstrijd naar de vergetelheid te voetballen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant