De zorg voor de man die vorig jaar een meisje op straat doodstak in Nieuwegein, schoot tekort. Veiligheidsrisico’s werden verkeerd ingeschat en informatie over Hamza L. (30) werd niet altijd door betrokken organisaties uitgewisseld.
is regioverslaggever van de Volkskrant in Amsterdam en omstreken.
Dat blijkt uit een donderdag verschenen rapport van de Inspectie Justitie en Veiligheid en de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd.
Op 1 februari 2025 werd de 11-jarige Sohani doodgestoken op straat, terwijl ze aan het spelen was met haar broertje, nichtje en neefje. Ze was een willekeurig slachtoffer van Hamza L., een man die kampte met psychoses. Meteen erna barstte de kritiek los, want in de dagen voorafgaand waren er al signalen dat het niet goed ging met de dader.
Uit de reconstructie van de twee inspecties blijkt nu dat hulpverleners aan de ene kant vastliepen in het ‘systeem’. Zo lukte het niet om een passende plek in een beschermd wonen-voorziening voor L. te vinden. Maar, concluderen de inspecties, ‘het ontbrak bij de samenwerkende organisaties ook aan forensische scherpte die nodig is om de veiligheidsrisico’s goed in te schatten’.
Hamza L. was een bekende van zowel de politie als zorginstellingen. Hij ging al jaren kliniek in, kliniek uit. Op goede dagen werd L. door mensen omschreven als een vriendelijke man. Maar ging het slecht, dan kon hij agressief worden. Zo bedreigde hij eerder zijn moeder met de dood, brak hij in een psychiatrische kliniek de hand van een medewerker en schopte hij een hond.
L. werd gezien als een ‘risicovolle’ patiënt. Om die reden was hij al jaren opgenomen in de zogenoemde Levensloopaanpak, een werkwijze waarbij zowel zorgorganisaties als politie en gemeente samenwerken en informatie uitwisselen. Het idee hierachter is dat op die manier betere zorg kan worden verleend, en dat de veiligheidsrisico’s worden verkleind.
Vanaf begin 2024 woonde L. bij Exodus, een beschermd wonen-voorziening in Den Haag. Maar hij bleek intensievere begeleiding nodig te hebben, en hield zich niet aan de huisregels, zoals het het drugsverbod. In mei 2024 kwam hij daarom op straat te staan.
Hoewel hulpverleners hun best deden een andere woonplek voor hem te vinden, waar hij intensievere zorg kon krijgen, lukte dat niet door wachtlijsten en onduidelijkheid over de financiering.
In de tussentijd verbleef L. bij familie in Nieuwegein, als noodoplossing. Aanvankelijk leek de situatie stabiel, maar in december 2024 nam de spanning bij L. toe. Hij maakte zich zorgen over zijn huisvesting, begon weer drugs te gebruiken en ging gokken. Ook raakte hij uit beeld bij zijn ambulant zorgverlener.
Twee nachten voor het fatale steekincident belden buren de politie omdat L. schreeuwend door de wijk liep dat hij mensen ‘neer zou steken’. Dat signaal over verward gedrag werd niet meteen doorgegeven aan L.’s Levensloop-team.
Op de fatale dag zelf, 1 februari, gedroeg L. zich opnieuw vreemd. Die ochtend sloeg hij met vlakke hand een vrouw, wandelend met een kinderwagen, in het gezicht. De agenten die op deze melding afkwamen, wisten niet dat L. in de Levensloop-aanpak zat. Dat hadden ze wel kunnen weten als ze het relatief nieuwe systeem ‘Monitoren Personen en Groepen’ hadden geraadpleegd.
Wat de inspecties betreft staat deze zaak niet op zichzelf. Vaak zijn de conclusies in geweldszaken waarbij mensen met ernstige psychiatrische problemen betrokken zijn, vergelijkbaar. Vorig jaar december concludeerden de inspecties in een ander onderzoek dat de zorg voor ‘verwarde en gevaarlijke’ personen inmiddels zo complex georganiseerd is, dat niemand het stelsel nog overziet. Hierdoor komen kwetsbare patiënten nog verder in de knel, en lopen hulpverleners tegen muren aan.
Wat de inspecties betreft zijn risico’s voor de maatschappij nooit geheel uit te sluiten. ‘Maar het is belangrijk dat de verantwoordelijke bewindspersonen ervoor zorgen dat er voldoende passende begeleiding en zorg is voor mensen met verward gedrag.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant