Het fantasie-arme plot van Masters of the Universe, over actiepoppen die verdwalen in de echte wereld, riekt naar inferieure AI.
is filmredacteur van de Volkskrant.
Het lukte met Barbie en Ken, dus waarom niet met He-Man en Skeletor?
Zoiets moeten ze gedacht hebben bij Mattel: niks beter dan een film om het stereotiepe speelgoed weer salonfähig te maken.
Masters of the Universe, dat waren die overmatig gespierde actiepoppetjes uit de jaren tachtig: de masculiene, blonde halfgod tegenover de blauwe bodybuilder met skelethoofd. Strijdend om de heerschappij over de planeet Eternia in de bijbehorende tekenfilmpjes (‘by the power of Grayskull…’).
Maar waar Greta Gerwig het Barbie-ideaal subliem omkeerde in haar bioscoophit uit 2023, is de postmoderne vertelvorm hier slechts een modieus jasje. Ook deze blonde held (Nicholas Galitzine) is verdwaald in de echte wereld, waar niemand hem aanziet voor een intergalactische prins; zijn magische zwaard is zoek. Half leuk, hooguit.
Maar op de thuisplaneet, waar regisseur Trevor Knight (Bumblebee) het gros van de scènes situeert, voel je het groene scherm door het computerdecor en riekt de fantasie-arme plot naar inferieure AI. Masters of the Universe is een lange, lege zit.
Actie
★★☆☆☆
Regie Travis Knight
Met Nicholas Galitzine, Camila Mendes, Idris Elba, Jared Leto.
141 min., in 85 zalen.