De fraaiste beelden van de documentaire Fantastique zijn die van de oefeningen die Fanta en haar vriendin Makhissa doen om hun gewrichten soepel te houden.
schrijft voor de Volkskrant over film.
De 14-jarige Fanta is een slangenmens: een extreem lenige acrobaat. Al jaren traint ze dagelijks bij een circusgroep in Guinee. Acrobatiek is te moeilijk voor vrouwen, vinden de meeste mannen in het circus, maar Fanta werd vanaf het begin geaccepteerd. Ze was het eerste meisje in de groep en baande zo de weg voor anderen.
Het zware trainingsprogramma is lastig te combineren met school en de zorg voor haar zieke moeder. De druk neemt verder toe wanneer de circusleden kans maken om geselecteerd te worden voor een internationale tournee. Op reis gaan is een droom voor Fanta, maar er gaat een loodzwaar selectieproces aan vooraf. Ze traint zo hard dat haar lichaam overal pijn doet.
Wanneer kost het te veel om te blijven hopen? De documentaire Fantastique laat met weinig woorden zien hoe Fanta, op weg naar volwassenwording, begint te twijfelen over haar toekomst. Wanneer een vriend haar probeert over te halen om meer te trainen en minder tijd aan school en het huishouden te besteden, zie je haar blik afdwalen. Makkelijk gezegd, lijkt ze te denken. Jij bent geen meisje.
Regisseur Marjolijn Prins noemt haar film docufictie, maar de fictieve elementen blijven beperkt tot een aantal dromerige, magisch-realistische scènes. In grote lijnen is Fantastique een traditionele documentaire, kalm geobserveerd en zonder poespas. Ook de opbouw is eenvoudig: alles draait uiteindelijk om de vraag of Fanta de selectie haalt.
Kunstgrepen zijn ook helemaal niet nodig bij een film die draait om acrobatiek, een tak van sport die per definitie imponeert. Het fraaist zijn misschien wel de beelden van de oefeningen die Fanta en haar vriendin Makhissa doen om hun gewrichten soepel te houden. Ongelooflijk, hoe rekbaar een menselijk lichaam kan zijn.
Slangenmensen kunnen geen dag overslaan met trainen, want dan gaat hun flexibiliteit al achteruit. Fanta krijgt daardoor nauwelijks kans om te bedenken wat ze echt wil. Verlegen als ze is, spreekt ze zich ook niet uit wanneer de leider van haar groep haar inprent nóg meer haar best te doen.
Zo bescheiden als deze documentaire is, zo helder maakt hij duidelijk hoe knellend dromen kunnen worden.
Documentaire
★★★☆☆
Regie Marjolijn Prins.
71 min., in 17 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant