Het is een week van heldere signalen aan de Kamer dat die wat meer aan zelfbeheersing mag doen.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
In de campagne voor de Kamerverkiezingen was het een prominent vraagstuk: zou het kunnen dat de echte politieke strijd die ooit model zal staan voor deze tijd niet gaat tussen links en rechts maar tussen partijen die het niet erg nauw nemen met de rechtsstaat en partijen die hun best doen om die overeind te houden? De verkiezingsuitslag gaf een nogal wisselend beeld van de stemming in het land, maar de uitkomst was toch een regering die zichzelf graag schaart bij het tweede kamp.
Er waren deze week voorbeelden die het verschil markeerden. Pro-leider Jesse Klaver kreeg bijval van de regeringspartijen voor zijn oproep aan het kabinet om geen zaken te doen met partijen die geweld tegen vluchtelingen propageren of die de omvolkingstheorie verspreiden. Dat is een helder signaal dat er ergens toch nog grenzen zijn aan wat op het Binnenhof toelaatbaar wordt geacht.
De omgang met de regels rond demonstraties is ook tekenend. De vorige coalitie had de neiging om vooral bij elke ontsporend protest dat als ‘links’ werd gezien op hoge toon maatregelen te eisen om demonstranten aan banden te leggen. NSC-minister Judith Uitermark legde als eenzaam hoeder van de rechtsstaat nog wel uit dat een totaalverbod op gezichtsbedekkende kleding onwenselijk was (zeker bij protest tegen dictatoriale regimes kan het redelijk zijn dat betogers hun gezicht willen bedekken). Maar zij had haar hielen nog niet gelicht of de rompcoalitie van VVD en BBB liet enthousiast weten dat er wel degelijk gewerkt werd aan een verbod.
Het nieuwe kabinet neemt de fundamentele bezwaren van de verenigde rechters, advocaten en burgemeesters wél serieus en maakt een pas op de plaats, liet minister Pieter Heerma (CDA) woensdag weten. Hij legt alle kritiek eerst maar eens rustig terug bij de Kamer om te horen hoe daar nu de stemming is. Dat wordt een belangrijke lakmoesproef.
Misschien kan de houding van het kabinet in ‘de kwestie-Ye’ als voorbeeld dienen. Als het aan de Kamer had gelegen was diens concert in Arnhem zaterdag afgelast, wegens zijn antisemitische uitlatingen uit het verleden. Tot aan de ooit zo rustige SGP wordt van alles op één hoop gegooid (‘Het is om te huilen dat we Lenny Kuhr laten vertrekken en dat we iemand als Ye hier binnenlaten’), maar staatssecretaris Claudia van Bruggen (D66) legde rustig uit dat de lat voor de overheid hoog ligt als het gaat om het beoordelen van opinies. Gezien het feit dat Ye zegt dat hij spijt heeft, ligt het niet voor de hand dat hij in Arnhem antisemitisme komt prediken. Iemand de toegang tot het land weigeren op basis van iets wat hij misschien wel of niet vindt, zou een hoogst ongewenst precedent scheppen.
Vandaar dat Van Bruggen begrip toonde voor alle emoties in de zaal, maar niet overstag ging: ‘We hebben een rechtsstaat en we houden ons hier aan de wet.’ Dat is de enige werkbare grondhouding voor een regering. Bij alle tamelijk negatieve recensies die het kabinet deze week kreeg na honderd dagen regeren, kan het geen kwaad om dat ook eens op te merken.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant