Míchel is de nieuwe hoofdtrainer van Ajax. In de Madrileense arbeiderswijk Vallecas leerde hij al vroeg oog te hebben voor anderen, en dat neemt hij mee in zijn omgang met spelers. ‘Hoe kan ik me géén zorgen maken over hun privéleven?’
schrijft voor de Volkskrant over sport en media. Hiervoor was hij nieuwsverslaggever.
‘Ik wil geen afscheid nemen, ik zal geen vaarwel zeggen, want ik blijf hier voor altijd.’ Het zijn de laatste woorden van Miguel Ángel Sánchez Muñoz, kortweg Míchel (50), gericht aan de fans van Girona FC. In een video neemt hij afscheid van de Catalaanse club waar hij vijf seizoenen aan het roer stond. ‘Vijf jaren van geluk’, zo vat hij samen.
In die periode zette Míchel Girona op de kaart. In 2022 promoveerde de club naar de Primera División, pas de tweede keer in haar geschiedenis. Het absolute hoogtepunt volgde in 2023-2024, toen Girona met aanvallend voetbal meedong om de Spaanse landstitel. Uiteindelijk eindigde de club achter Real Madrid en FC Barcelona op een historische derde plaats. Een jaar later volgde het debuut in de Champions League, waarin het onder meer uitkwam tegen Feyenoord.
Ondanks deze enorme successen eindigde Míchels tijd bij Girona in mineur. Door een gelijkspel op de laatste speeldag kwam de club dit seizoen niet verder dan een negentiende plek en degradeerde naar de Segunda División, de competitie waar het ooit begon voor Míchel. ‘Ik heb onze supporters in de steek gelaten’, sprak de schuldbewuste trainer na afloop. ‘Het is een heel zwaar moment voor iedereen: voor de provincie, voor de club, voor mijzelf.’
In de afscheidsvideo klinkt vooral dankbaarheid door. Opvallend is dat Míchel zijn boodschap uitspreekt in het Catalaans, een taal die de geboren Madrileen bij aanvang in Girona nog vreemd was. De afgelopen jaren investeerde hij bewust in het leren ervan. ‘Wie niet begrijpt waarom ik Catalaans wilde leren vanaf het moment dat ik aankwam, heeft een beperkte geest’, zei de trainer ooit.
Die inzet kwam hem op veel lof te staan. Girona-fans bezongen hem als ‘Míchel Català’ (Míchel is Catalaans, red.) en de toonaangevende Catalaanse krant La Vanguardia noemde Míchel ‘een voorbeeld van integratie in Catalonië’.
Míchels tolerantie en gevoel voor verbinden komen voort uit zijn jeugd, die hij doorbracht in Vallecas. Deze Madrileense arbeiderswijk staat bekend als een smeltkroes van verschillende culturen. Zelf is hij kleinkind van immigranten die vanuit Murcia verhuisden naar Vallecas. Volgens Míchel is het ‘een wijk waar integratie centraal staat’ en zijn Vallecanos ‘heel gastvrije mensen’.
Die vrijgevigheid zag hij terug bij zijn grootouders die vanuit hun moestuin de buurt voorzagen van voedsel. Later hadden zijn ouders er een groente- en fruitwinkel. Hoewel zijn gezin (Míchel is de jongste van vier) het niet breed had, kijkt Míchel positief terug op deze tijd, zo vertelde hij recent aan El Periódico. ‘We woonden in wat mensen van buitenaf misschien als krotten zouden beschouwen, maar het was ons thuis.’
Vooral zijn hardwerkende moeder Candela, en oma María die hem deels opvoedde, gelden als zijn rolmodellen. ‘Zij hebben veel geleden in hun leven en altijd voor het gezin gezorgd. Ze hebben meer aan anderen gedacht dan aan zichzelf. Van hen heb ik geleerd altijd bescheiden te zijn en door te zetten.’
Vallecas vormde Míchel niet alleen als mens, maar ook als voetballer en trainer. Hij doorliep de jeugdopleiding van Rayo Vallecano en debuteerde begin jaren negentig in het eerste elftal. Op enkele uitstapjes na speelde hij zijn hele carrière voor Rayo, tot hij in 2012 stopte en een coördinerende rol binnen Rayo’s jeugdopleiding op zich nam.
In 2017 mocht hij als trainer van het eerste elftal het seizoen afmaken. Het jaar erop leidde hij Rayo naar de eerste titel in de clubgeschiedenis en promotie naar het hoogste niveau. Het sprookje bleek van korte duur toen zijn club hem in maart 2019 na zeven opeenvolgende nederlagen ontsloeg.
Ook zijn daaropvolgende avontuur bij CD Huesca kende een vergelijkbaar verloop: promotie in 2020, gevolgd door ontslag het seizoen erna.
Míchel spreekt de laatste jaren opvallend open over zijn mentale gezondheid en de druk en stress als speler en trainer. Tegen El Periódico vertelde hij hoe hij kort na de promotie met Rayo een paniekaanval kreeg in het vliegtuig en na landing meteen naar het ziekenhuis moest. Een psycholoog bezoeken, zoals hij meermaals heeft aangegeven te doen, beschouwt hij als een ‘basisbehoefte’.
Ook bij zijn spelers houdt de empathische Madrileense trainer graag een vinger aan de pols. ‘Hoe kan ik me géén zorgen maken over hun privéleven? Dat is ontzettend belangrijk’, zei hij ooit in een radioprogramma.
Míchel wil dat zijn spelers zich op hun gemak voelen en openlijk durven spreken over hun strubbelingen. Hiërarchie, zo claimt hij, staat daarbij in de weg. ‘Ik sta nooit boven de spelers, mijn deur staat altijd open. Ik ben geen professor.’
Luister hieronder naar onze podcast de Volkskrant Elke Dag. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant