Lezersbrieven U schreef ons over de radio als rots in de branding, lazy girl jobs, populisme en het verbond tussen feministen en trans personen.
Het Media Park in Hilversum
Sinds 26 mei hebben we via de site van Beeld en Geluid gratis toegang tot honderdduizenden programma’s uit de omroeparchieven. Leve de NPO!
Al die culturele rijkdom uit het verleden roept wel de vraag op of radio en tv nog toekomst hebben. Is de opening van deze schatkamer niet de afsluiting van een tijdperk? Zoals een oude iep nog een keer prachtig bloeit voordat hij sterft. Het aanbod van de publieke omroep is de afgelopen jaren flink versmald en dat dreigt nog veel erger te worden. Vooral op de radio valt dit op. Eind dit jaar valt definitief het doek voor de zender NPO Soul en Jazz, waar sinds enkele maanden al geen programma’s met presentatie meer worden uitgezonden. Daarvoor moeten we voortaan naar onze buurlanden, die in hun uitzendschema’s nog wél een plekje weten te vinden voor deze ‘niche’.
Of neem het luisterlied, het chanson, de betere singer-songwriters in allerlei talen – een populair genre voor liefhebbers van laagdrempelige poëzie. Hiervoor kun je nu nog volop terecht op het veelbeluisterde NPO Radio 5, maar waarschijnlijk niet lang meer. Bekende programma’s als De Sandwich, Andermans Veren en Volgspot dreigen te worden wegbezuinigd – alsof dat zulke grote kostenposten zijn. Gelukkig is De Taalstaat er dan nog, met veel Nederlandstalige kwaliteitsmuziek, zaterdag op Radio 1. Kunststof, waar regelmatig (klein)kunstenaars werden geïnterviewd, is echter sinds begin dit jaar van de zender verdwenen. Niet eens vanwege bezuinigingen, maar er moest nóg meer ruimte komen voor actualiteiten en sport had de zendercoördinator besloten. Dus nog minder achtergronden en vrijwel geen cultuur meer.
De Nederlandse publieke radio wordt steeds meer bedreigd door vervlakking en kaalslag. Terwijl er juist in een periode van polarisatie en desinformatie behoefte is aan een pluriforme, betrouwbare rots in de branding.
We moeten zeker niet terug naar de versnippering van vroeger, toen je voor elke doelgroep wel ergens een radioprogramma had. Maar het is nu allemaal wel heel gestroomlijnd en voorspelbaar geworden. Het is vreemd dat in een tijd van toegenomen individualisering de radio steeds meer eenheidsworst biedt. Natuurlijk kunnen we ons allemaal opsluiten in onze eigen bubbel van podcasts en streamingmuziek, maar het oude medium biedt bij uitstek de mogelijkheid om voor een appel en een ei gezamenlijk onze blik te verruimen.
Sylvester Hoogmoed Fumay (Frankrijk)
Waarschijnlijk onbedoeld laat correspondent Nina Jurna zich verleiden door de wereldwijde campagne voor de Peruaanse keuken (29/5). Maar het is oude wijn in nieuwe zakken.
In Nederland bracht ontwikkelingsorganisatie Novib in 1989 de Nederlandse vertaling van een oorspronkelijk Engelstalig kookboek van Isabel García op de markt met als titel De Peruaanse keuken. De ingrediënten en recepten zijn grotendeels identiek aan die uit het artikel. Het verschil met nu is dat lekker en gezond eten vooral is weggelegd voor mensen met geld. Rijke toeristen en hooguit 1 procent van de bevolking kunnen zich deze toprestaurants veroorloven. Volksvoedsel als quinoa (ook wel het ‘wondergraan van de Inca’s’ genoemd) is echter veel duurder geworden omdat de vraag uit het westen de prijs enorm heeft doen stijgen. Peru zet gastronomie in als schaamlap voor schrijnende armoede, chaos en ongebreidelde corruptie. Dat zorgt ervoor dat jonge mensen het liefst emigreren. Ik krijg er een vieze smaak van in mijn mond.
Armand Leenaers Heerlen
Daarom lees ik zo graag het NRC: Een opiniestuk van Aixa de la Cruz (28/5), waarin ze uitlegt dat generatie Z niet te lui is om te werken, geen leiding wil geven, maar op zoek is naar lazy girl jobs. Gen Z is niet de enige generatie met een probleem, maar wel de eerste die ervoor uitkomt dat werken een vervelende verplichting is. Ik heb dat jaren gedaan en als ze gelijk heeft heb ik wel iets fout gedaan. Werken kost inderdaad veel tijd en stress. Wat had ik mijn leven anders kunnen inrichten.De la Cruz stelt wel als voorwaarde dat de lonen omhoog moeten, een huis een recht is en er meer tijd voor je kinderen beschikbaar moet zijn.Kortom, dat ik een jaar of veertig vrij hard gewerkt heb is met deze kennis niet verstandig geweest. Mijn studie economie is nog meer verspilde tijd, lijkt me. Wellicht kan ze in een volgend artikel uitleggen hoe onze droom betaald gaat worden.Ik blijf voorlopig maar gewoon doorwerken.
Luc Beyer Amsterdam
Wil de eerste volwassene die tijdens zijn/haar puberteit en adolescentie, zoekend naar diens ‘vorm van leven’, nóóit een stomme zet of misstapheeft begaan zich melden?
Johanneke de Vries Noorbergen Middelburg
Bij Tata Steel hebben ze nu gezien dat Donald Pols écht weet wat het betekent om „van binnenuit te veranderen”. Ik kan me voorstellen dat ze dat daar eng vinden.
Onder theologen noemt men zo’n verandering ook wel een bekering. De vraag is dan of je bij een bekering ook echt iemand anders wordt. De bekering van Donald Pols laat in ieder geval zien dat de verandering behoorlijk grondig kan zijn.
Edward van ’t Slot Zwolle
Even je feiten op een rijtje, beste Maxim Februari (26/5): TERFS zijn geen feministen. TERFS (trans-exclusionary radical feminists) willen rechten afnemen van bepaalde mensen. Feminisme wil gelijke rechten voor alle mensen. Hetzelfde geldt voor de vrouwen die onder het mom van ‘veiligheid voor vrouwen’ de rechten van asielzoekers willen afnemen. Ook geen feministen. Want feminisme wil gelijke rechten voor alle mensen.
Laat je dus niet verkeerd voorlichten. Houd je oog op de bal. Polariseren doe je namelijk juist door olie op een vuur te gooien dat vrouwen, feministen en woke gedachtegoed in het algemeen als nieuwe vijand ziet.Feministen (zoals de Dolle Mina’s) zijn de natuurlijke bondgenoten van trans personen. Dat kan niet anders. Want feministen vechten tegen discriminatie op basis van gender. En dat is precies wat transhaat en transfobie is. Wie zichzelf feminist noemt en trans personen rechten wil afnemen of discrimineren, is dus een fopfeminist (met dank aan Lisa Loeb voor die fantastische term).
Nynke van Zwol Amsterdam