Op de dag dat Fien Veldmans klasgenootjes sensueel dansen op Hero van Enrique Iglesias, op 3 september 2001, maakt Jeffrey Epstein in het bijzijn van een 21-jarig slachtoffer van seksueel misbruik een vlucht in zijn privéjet. Twee verschillende verhalen uit twee verschillende werelden? Absoluut niet.
Een bekentenis: ik kijk vaak mee op andermans telefoonscherm. Het gaat onwillekeurig, maar ik doe ook niet mijn best om weg te kijken.
Ik doe het vooral in voertuigen. Het gaat het makkelijkst in een vliegtuig. Tussen de stoelen door zie ik wat de passagier op de rij vóór mij aan het bekijken is. Opvallend vaak kijk ik mee met een man die naar naakte vrouwen of meisjes kijkt. Bijvoorbeeld die ene zestiger, op weg naar Rome, naast zijn – ik neem aan – echtgenote. Hij draait zijn Samsung van haar weg om op zijn plek bij het raam, in een hoekje weggedoken, een filmpje te bekijken van topless vrouwen in een seksclub, inzoomend op de deinende borsten van één specifieke danseres.
Of die man die telkens opnieuw een filmpje bekijkt van een jong meisje, ik schat haar 12, dat spiernaakt op een bed springt en uiteindelijk met haar kruis op de camera landt. Een filmpje dat iemand hem via WhatsApp heeft gestuurd, waarschijnlijk niet het meisje zelf.
Of die man die voor mij zit op een zeer vroege vrijdagochtend, een goedkope vlucht naar Zuid-Spanje, die aan het eind van de reis aan het appen is met een bekende.
Hij heeft de lettertypegrootte ingesteld op 200 procent, dus ik zie precies wat hij stuurt en ontvangt:
‘Geland met mn brakke kop
Ben de dagen helemaal kwijt
Hahahahaha (emoji van een huilend-lachend gezichtje)
Dacht dat t weekend was
Wel vermaakt in t red light district
[emoji van een dansende vrouw in een rode jurk]
Ouwe casanova
Mn centjes goed besteed
Aan russische emma
Nummer ook gefixt
Lekker bezig
met een russische hoer
Hoop dat k geen soa heb
Maar zien we dan wel weer’
Dat zie ik dus allemaal, neem ik woordelijk over in mijn Notes-app en gebruik ik vervolgens om een essay mee te openen.
Is dat onethisch? Ach. Zien we dan wel weer.
Op 3 september 2001, een week en een dag voordat twee passagiersvliegtuigen het World Trade Center in new York invliegen, brengt Enrique Iglesias het nummer Hero uit.
Na de aanslagen monteren Amerikaanse radiostations het lied onder nieuwsfragmenten over instortende torens, vluchtende mensen en vooral: heroïsche brandweermannen. De 9/11-tribute aan de first responders wordt een enorme hit, waarschijnlijk door de titel, maar eigenlijk is Hero een liefdeslied:
‘Am I in too deep?/ Have I lost my mind?/ I don’t care, you’re here tonight.’
Zo luister ik er ook naar, als 11-jarige in groep 8, nadat de meester de stereo op een karretje de klas heeft binnengerold en iemand de single opzet. Het is het einde van de middag en een groepje vriendinnen heeft een dansje ingestudeerd. Voor het krijtbord staan vier van mijn klasgenoten op een rijtje, ieder op een stoel. Ze dragen korte topjes en hun string hoog boven hun lage heupbroek. Langzaam dansen ze op de ballad.
Tijdens het Spaanse gitaarintermezzo, op tweederde van het lied, stappen ze van de houten stoelen af en gaan eronder liggen, hun blote buiken op het linoleum.
Van A. weet ik dat haar vader een gebiedsverbod heeft. Hij verkrachtte haar van jongs af aan, samen met een vriend. Om die reden werd ze op haar 6de al ongesteld.
Een keer, als we de avondvierdaagse lopen, tien kilometer door onze provinciestad, kan ze niet verder. We zijn te dicht in de buurt van waar hij woont. Daar mag ze niet komen, zegt ze. Het gebiedsverbod werkt per ongeluk ook de andere kant op.
B.’s moeder is sekswerker, ze wonen in een bordeel in de rosse buurt, die in onze overzichtelijke stad bestaat uit één straat. Als ik voor het eerst bij haar thuis ben verklaart ze de vele kamertjes door te zeggen dat hun huis vroeger een hotel is geweest.
C. en D. zijn beste vriendinnen en wonen bij mij om de hoek, in de wijk waar een grote zedenzaak gaande is. Twee stellen worden verdacht van het misbruiken en mishandelen van tien kinderen uit de buurt. De zaak is een jaar eerder aan het licht gekomen doordat de zoon van twee van de verdachten, in navolging van zijn ouders, meisjes uit de buurt probeerde aan te randen. C. sloeg hem van zich af.
Ze vertelt het in de kleedkamer, na gym, waar we regelmatig bespreken wie er al ongesteld is, wie een beugel krijgt, wie al eens is verkracht.
Als Hero afgelopen is en de stoelen weer worden teruggezet, maakt de meester een grapje. Hij maakt hem naar mij, alleen ik kan het horen. Hij doet een schoolmeisje na: ‘Meester, wees toch niet zo string! Eh… streng.’
Hij lacht er zelf hard om, kijkt mij aan, ik begrijp dat ik ook moet lachen. In plaats daarvan word ik overweldigd door een groot gevoel van schaamte.
Op diezelfde dag, 3 september 2001, vliegt Jeffrey Epstein in zijn privévliegtuig vanuit de Amerikaanse Maagdeneilanden naar Westchester County, net boven New York City. Epstein heeft zijn toestel in januari van dat jaar aangeschaft.
Het op maat gemaakte interieur van zijn Boeing 727-100 bestaat uit een modulaire salon, een thuisbioscoop en een slaapkamer met een queensize bed. In de badkamer ligt een stapel handdoeken met een monogram van zijn initialen.
Epstein vliegt niet alleen, hij reist samen met negen anderen, waaronder zijn compagnon Ghislaine Maxwell en haar assistent, Emmy Tayler, die deze baan op haar 21ste krijgt en door Maxwell haar ‘slaaf’ wordt genoemd. Tussen 1997 en 2003 reist Tayler 170 keer aan boord van dit toestel, vrijwel altijd samen met Epstein; meestal zijn ze onderweg naar de Maagdeneilanden, New York of Palm Beach.
Ze slaapt af en toe tijdens een vlucht. Eén keer wekt Epstein haar: de piloot roept om dat iedereen zich klaar dient te maken voor de landing. Tayler heeft de melding niet gehoord en denkt dat Epstein haar uit haar slaap haalt omdat ze hem oraal moet bevredigen. En dus maakt ze uit gewoonte zijn rits open.
Epstein zegt: ‘Nee, nee, nee, je moet gewoon wakker worden.’
Bovenstaande getuigenis, te vinden in document 1320-26, is afgenomen op 18 mei 2016, om vier over negen ’s ochtends, inzake Virginia L. Giuffre V. Ghislaine Maxwell.
De 16-jarige scholier Giuffre heeft in 2000 een bijbaantje als spa-medewerker in Mar-a-Lago, eigendom van Donald Trump, en leest een boek over massagetherapie wanneer Maxwell haar opmerkt en haar per direct een positie aanbiedt als masseuse. Geen ervaring vereist. Giuffre verklaarde dat ze in de jaren erna werd verkracht door talloze mannen, waaronder voormalig prins Andrew – die, overigens, ontkende haar ooit te hebben ontmoet, ondanks dat er een foto van hun twee samen bestaat.
Giuffre zegt er later over: ‘I was passed around like a platter of fruit.’
De Epstein-files bestaan uit tienduizenden documenten. Een spontane zoektocht levert van alles op: een collectie foto’s van gecensureerde paspoorten uit Tsjechië, Marokko, Italië, Rusland, Zuid-Afrika en Oekraïne; een dagboeknotitie waarin een meisje beschrijft hoe ze van een baby bevalt die vervolgens bij haar wordt weggehaald; een aanklacht van een geanonimiseerd slachtoffer die zowel Epstein als Trump beschuldigt van, onder andere, verkrachting, seksueel misbruik en mishandeling; een foto van een ball gag – een rubberen bal die doorgaans wordt gebruikt als mondknevel; een notitie in Epsteins digitale agenda voor een dinertje op 4 augustus 2016 met Woody Allen (die, ik noem het nog maar even, met zijn geadopteerde dochter trouwde en door zijn andere dochter beschuldigd werd van verkrachting) en Roger Ailes (die, ook niet irrelevant, door meer dan twintig vrouwen bij Fox News beschuldigd werd van seksueel grensoverschrijdend gedrag).
Uit deze veelheid van documenten rijst een duidelijk beeld op van Epsteins netwerk van mensenhandel en seksuele uitbuiting van meisjes en jonge vrouwen. In het bijzonder richt Epstein zich, samen met Maxwell, op jonge meisjes, vaak minderjarig, in een kwetsbare positie: meisjes zonder geld, zonder vangnet en zonder netwerk. Simpeler gezegd: meisjes zonder uitweg. Hij biedt ze, zoals Giuffre, een baan als ‘masseuse’, hij stelt voor hun opleiding te betalen of hij zegt ze te kunnen helpen aan een baan als model.
‘I can be your hero’, zingt Epstein.
Het daaropvolgende misbruik wordt zo snel mogelijk genormaliseerd en de meisjes worden tot stilte gemaand, bijvoorbeeld door ze medeplichtig te maken (ze worden betaald om hun kennissen te rekruteren) of in te spelen op hun gevoel van schaamte.
In dit netwerk bewegen zich honderden mannen, veel van hen op invloedrijke maatschappelijke en zakelijke posities. Sommigen verkrachten meisjes en vrouwen, anderen juichen het toe of lachen het weg. Of, op zijn minst: ze laten het gebeuren.
In 2001 e-mailt Epstein nog niet. In een profiel in New York Magazine van het jaar daarop, met de titel ‘International Moneyman of Mystery’, noemt hij zichzelf ‘iemand met computerfobie’. De openingszinnen: ‘He comes with cash to burn, a fleet of airplanes, and a keen eye for the ladies – to say nothing of a relentless brain that challenges Nobel Prize-winning scientists across the country – and for financial markets around the world.’
Het portret is een viering van Epsteins geheimzinnige rijkdom, talent en intelligentie. Wat een man! De auteur, Landon Thomas Jr., schetst Epstein als ‘een langere, jongere versie van Ralph Lauren’ en beschrijft uitgebreid hoe een vader van een scholier, ten tijde van Epsteins docentschap op een middelbare school, zo onder de indruk is van dit ‘Robin Williams-in-Dead Poets Society–achtig type’ dat hij hem aan een baan helpt op Wall Street.
Als beurshandelaar bij investeringsbank Bear Stearns prijst de CEO, Jimmy Cayne, Epstein om zijn snelle leercurve. Martin Nowak, hoogleraar aan Princeton, zegt: ‘Jeffrey heeft het brein van een natuurkundige.’ Bill Clinton roemt de ‘hoogst succesvolle financier’ om zijn ‘scherpe zicht op de financiële wereldmarkt’ en zijn ‘grondige kennis van 21ste-eeuwse wetenschap’.
Trump noemt hem in een citaat dat hem maar blijft achtervolgen een terrific guy. ‘It is even said that he likes beautiful women as much as I do, and many of them are on the younger side.’
Het makelaarsmotto, locatie-locatie-locatie, transformeert in een seksistische samenleving tot: reputatie-reputatie-reputatie.
Als je reputatie maar sterk genoeg is, kom je, zo blijkt, jarenlang weg met seksueel misbruik, ook al weten honderden mensen ervan (zie ook: Bill Cosby, Harvey Weinstein, Jimmy Savile). Om deze reden is een van mijn persoonlijke ergernissen: mannen die andere mannen om het minste of geringste ‘een genie’ of ‘briljant’ noemen. Zelfs in 2026 publiceert Het Parool nog een artikel over Epstein waarin Epstein-biograaf Barry Levine hem ‘briljant’ en een ‘wiskundig en financieel genie’ noemt.
Daarbij, even voor alle duidelijkheid: Epsteins docentschap op die middelbare school – waar hij is aangenomen zonder ervaring of diploma – blijkt niet te zijn geëindigd omdat iemand hem een andere baan aanbiedt, maar omdat hij wordt ontslagen wegens ondermaatse prestaties. Hij verlaat zakenbank Bear Stearns omdat hij op non-actief wordt gesteld en een boete moet betalen wegens frauduleuze activiteiten en vermoedens van handel met voorkennis.
Zijn eigen bedrijf is geen ‘hoogst succesvolle’ financiële organisatie maar een piramidespel, waarin hij het fortuin van zijn enige bekende cliënt, Leslie Wexner, gebruikt om zichzelf te verrijken en te doen voorkomen alsof hij grote winsten boekt. Toch niet zo’n terrific guy.
In het klaslokaal van groep 8 staat één computer. In de hal staan er nog vier, aan een lange tafel tegen de muur. Op een van deze schoolcomputers maak ik mijn eerste e-mailadres aan (ik geef het maar gewoon toe: punkyfien@hotmail.com).
In 2001 is e-mail nog een redelijk nieuw fenomeen. Mijn klasgenoten en ik maken aan de lopende band accounts aan op providers als Hotmail of Dolfijn, gewoon, voor de lol. Ik maak er een sport van om ieders account zo snel mogelijk te hacken – als 11-jarige kijk ik al graag mee met andermans communicatie, ook dan al zonder scrupules.
Meestal lukt dat door simpelweg het wachtwoord te raden, of het opnieuw in te stellen via de geheime controlevraag – tweestapsverificatie bestaat nog niet. Wat is de meisjesnaam van je moeder? Hoe heette je eerste huisdier?
In dit schooljaar brengt Britney Spears een nieuwe single uit: I’m Not a Girl, Not Yet a Woman, een ballad geschreven door Dido en Max Martin.
In interviews op tv wordt Spears al sinds haar debuut, op haar 16de, gevraagd naar haar maagdelijkheid en of haar borsten echt zijn of niet.
‘I’ve seen so much more than you know now/ so don’t tell me to shut my eyes.’
C. en D. zijn groot Britney-fan; daarom is C.’s e-mailadres im_not_a_girl_not_yet_a_
woman@msn.com. Ik hack haar account op de dag dat ze het aanmaakt. Al onze e-mailadressen ten spijt sturen we elkaar echter zelden een bericht, er valt niets te zien, C.’s inbox is leeg.
In 2026 kom ik via de website jmail.world terecht in een namaakversie van Jeffrey Epsteins inbox. De pagina ziet er precies uit als een Gmail-inbox. De e-mails in de inbox zijn de daadwerkelijke e-mails die Epstein ontving en stuurde – sommige inclusief naam en toenaam, sommige geanonimiseerd. De mails komen uit de 20 duizend pagina’s aan materiaal die vorig najaar werden vrijgegeven door de commissie van het Huis van Afgevaardigden die over het Epstein-onderzoek gaat.
Iemand stuurt hem het telefoonnummer van de California Cryobank, waaraan Epstein zijn sperma wil doneren. Iemand stuurt hem een citaat van Einstein.
Iemand stuurt hem de eenregelige e-mail ‘Shrek and donkey oral sex’, met daaraan toegevoegd een link waarop ik niet heb geklikt.
Verreweg de meeste berichten gaan over connecties, afspraken, geld, en vooral: meisjes. Het woord ‘girl’ levert 9.186 zoekresultaten op. Een greep uit de onderwerpregels: ‘Jersey girl’, ‘girl model’, ‘VS girl’, ‘Ukrainian Girl’, ‘New girl’, ‘Hey Palm Girl!’, ‘Fwd: JE girl?’, ‘Re: Find girls’, ‘Re: First girl’.
Het zijn berichten met als inhoud: ‘I might have another FANTASTIC girl from Minsk’, of ‘I’ll find girl for you this time i promise’ of ‘Flying a girl from Miami up for the weekend, nice girl only problem is she’s 30’.
Het opzetten, onderhouden en uitbreiden van een netwerk van mensenhandel, waarin honderden meisjes en jonge vrouwen stelselmatig worden verkracht: dat kan een man niet alleen. Daarvoor heeft hij mensen nodig die meewerken, faciliteren en hem op het schild hijsen.
Dat Epstein in 2008 is veroordeeld voor mensenhandel en het dwingen van een kind tot prostitutie maakt zijn kennissen, zakenrelaties en vrienden niets uit. Verre van. Op 16 juli 2012 stuurt een geanonimiseerde afzender:
‘Hi Jeffrey, I improved your Wikipedia text. Not perfect but much better – especially the intro. I took out convicted sex offender.’
Wat zo’n netwerk van seksuele uitbuiting ook nodig heeft: een misogyne cultuur waarin vrouwen als minderwaardig worden gezien, meisjes en vrouwen voortdurend worden geseksualiseerd.
Een vriend stuurt Epstein: ‘Every married man keeps wondering every evening should I go out and look at what I cannot fuck or stay home and fuck what I don’t want to look at!!’
Epstein onderhoudt een uitgebreide correspondentie met Larry Summers, eerder minister van Financiën en rector magnificus aan Harvard, die hem om relatieadvies vraagt en een e-mail stuurt over een vrouwelijke wiskundige met de onderwerpregel ‘well, at least one woman can do math’. (Epstein antwoordt: ‘transgender probably’.)
Epstein mailt een meisje dat hem schrijft dat ze nog maagd is: ‘Take a selfie of your pussy and send.’
Ik app een vriendin of ze het nog weet, dat dansje van onze klasgenoten destijds op Enrique Inglesias. Ze stuurt:
‘We vonden het heel heftig
Die strings
Weet niet of ik het van de girls erg vond, zag het gewoon als een vorm van zelfexpressie die paste in de tijd
Maar dat mannen daarop geilden
Dat was nieuw’
Natuurlijk: seksueel geweld is niet los te zien van de wereld waarin we leven. Van hoe we naar meisjes kijken. De Epstein-zaak gaat, in de kern, niet over klasse. Het gaat niet over mannen met macht, geld en status; het gaat over mannen die geen vragen stellen als een 15-jarig meisje hun schouders begint te masseren.
Deze blik op meisjes en vrouwen is zo alomtegenwoordig dat het soms bijna niet meer opvalt. Ik denk vaak: mocht de geschiedenis zich, tegen hedendaagse verwachtingen in, in een licht gunstige lijn voltrekken, dan zal het ons op een bepaald moment toch bizar moeten voorkomen dat vrouwen in onze popcultuur continu kutwijven worden genoemd.
Tegenwoordig staat Epsteins privéjet op een vliegtuigkerkhof in Brunswick, Georgia. De bovenkant van het toestel is verweerd en grijs uitgeslagen. Binnen staat het bed er nog, liggen een paar oude handdoeken in een la. In het badkamerkastje staat een potje Noxzema: een crème tegen acne. Er ligt een pakje haarelastiekjes in felle kleuren.
Op zijn 66ste verjaardag wordt Andrew Mountbatten-Windsor gearresteerd omdat hij in zijn rol als handelsgezant vertrouwelijke documenten deelde. De Britse politicus Peter Mandelson wordt gearresteerd om het delen van handelsinformatie met Epstein, de voormalige Noorse premier Thorbjørn Jagland wordt aangeklaagd wegens corruptie.
Ten gevolge van hun ‘banden met Epstein’ treedt Sultan Ahmed Bin Sulayem af als CEO van Dubai Ports World, trekt Larry Summers zich terug uit zijn functies aan Harvard, neemt Nobelprijswinnaar Richard Axel ontslag als hoofd van het neurowetenschappelijk laboratorium aan Columbia University.
Het zijn consequenties, maar het zijn schijnconsequenties. Een handvol mannen doet een klein stapje terug. Andrew moet, nu hij geen prins meer is, van het ene sjieke huis naar het andere, iets kleinere, sjieke huis verhuizen.
Nergens gaat het in deze zaken over de meisjes en vrouwen die slachtoffer zijn geworden van seksueel geweld. Geen van de mannen in Epsteins cirkel wordt veroordeeld wegens verkrachting, aanranding, seksuele intimidatie, betrokkenheid bij mensenhandel of seksuele uitbuiting. Afgezien van Ghislaine Maxwell zit niemand in Epsteins netwerk vast. Virginia Giuffre maakt in april 2025 een einde aan haar leven.
Fien Veldman debuteerde in 2023 met de roman Xerox, die werd genomineerd voor de Anton Wachterprijs. Voor haar essays ontving ze de Joost Zwagerman Essayprijs en de Elise Mathilde Essayprijs.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant