Wist u dat elk jaar twaalf miljoen meisjes trouwen voor ze achttien jaar oud worden? En dat de wereld vandaag 650 miljoen vrouwen telt die voor hun achttiende verjaardag zijn getrouwd? Onder achttien geldt als kindbruid; ik wist niet dat het er zo enorm veel zijn.
Deze cijfers zijn afkomstig van het Bevolkingsfonds van de Verenigde Naties (UNFPA) en dateren alweer van 2019. Maar er is geen aanwijzing dat ze opeens fors zijn gedaald.
Waarom huwelijken ouders hun kind uit? Heel pragmatisch voor de veiligheid (met name in oorlogsgebieden als de Gazastrook of Jemen), de eer van de familie (stel je voor dat de dochter wordt aangerand), of om een mond minder te voeden waar het armoede troef is. Maar ook uit traditie of godsdienst. Voor uitgehuwelijkte meisjes zijn gezondheidsproblemen, geen of nauwelijks onderwijs en minder economische kansen de pijnlijke consequenties.
Vandaag hier even geen Trump, Iran of Israël. Afghaanse vrouwen zetten mij op dit pad. Een nieuw decreet van het Talibanbewind over echtscheiding staat impliciet toe dat een meisje bij het bereiken van de puberteit (8-13 jaar) trouwt. Als ze niet néé! zegt, mag dat worden beschouwd als instemming met het huwelijk. Dat betekenisvolle zwijgen is niet nieuw, maar tot dusverre gold een minimumleeftijd tussen vijftien en zestien jaar, nog van het pre-Talibanregimetijdperk. Nu is er geen minimum meer. Past prima bij de de rest van het Talibanbeleid: geen onderwijs na de basisschool, geen betaald werk. Niet zonder voogd naar het park. Zodra het even kan kinderen baren.
Een ander land waar de situatie voor meisjes is verslechterd is Irak, waar nota bene Saddam Hussein het in dit opzicht beter deed dan zijn opvolgers. Sinds de jaren vijftig mochten minderjarigen daar niet trouwen. Maar vorig jaar aanvaardde het parlement een wet waaronder kindhuwelijken kunnen worden gesloten overeenkomstig de regels van de islamitische sekte, mits de ouders instemmen (dat wel).
Van sjiieten, die de meerderheid van de bevolking uitmaken, mogen meisjes vanaf negenjarige leeftijd trouwen; soennieten houden vijftien jaar aan. In Irak liggen vrouwenrechten hoe dan ook onder vuur, ook letterlijk. In maart werd de prominentste voorvechtster van gelijke rechten, Yanar Mohammed, doodgeschoten. In april werd een andere activiste vermoord. Over vervolging van de daders kon ik niets vinden.
Nog één erg land (op dit terrein) dan: Egypte. De huwbare leeftijd voor vrouwen staat daar op achttien jaar. Maar het is geen probleem om jonger een informeel huwelijk te sluiten en dat vast te leggen zodra de vrouw eenmaal achttien jaar oud is. Een journalist van het progressieve Egyptische nieuwsplatform Al Manassa telde zeker 911.000 dergelijke registraties tussen 2014 en 2024, wat neerkomt op evenzovele kindhuwelijken. Een regeringsvoorstel om deze praktijk strafbaar te stellen, strandde in 2022 in het parlement.
Kindhuwelijken beperken zich bepaald niet tot het Midden-Oosten of de islam. Bijna de helft van de kindbruiden leeft in Zuid-Azië, met name India en Bangladesh (die hebben nou eenmaal erg veel inwoners). Sub-Sahara-Afrika telt er 20 procent (daar trouwt 1 op de 3 vrouwen voor haar achttiende verjaardag), gevolgd door Oost-Azië en het Stille Oceaangebied (15 procent), Latijns-Amerika en de Caraïben (9 procent), het Midden-Oosten en Noord-Afrika (6 procent) en Oost-Europa en Centraal-Azië (3 procent).
Een beetje goed nieuws tot slot? Nee. UNFPA schrijft dat tegen 2030 een eind gemaakt kan worden aan kindhuwelijken. „Verrassend goedkoop” voor 35 miljard dollar. Maar het VN-Kinderfonds Unicef bevestigt wat u en ik ook weten: Trump heeft zo goed als een einde gemaakt aan buitenlandse hulp en hier in Europa geven we de voorkeur aan bewapening boven humanitaire hulp, en dat is dat.