De lezersbrieven! Over autoriteit, NL-Alert, beleggen en hitte bij de marathon.
Ik ben geen lezer maar luisteraar van de podcast Ondertussen in de kosmos (‘alles wat zich afspeelt in de kosmos - en dus ook op planeet Aarde’). Als moeder van een puberzoon van 13 jaar heb ik met interesse de aflevering over de manosphere geluisterd.
Bij de adviezen ‘wat te doen met je kind’ gingen mijn haren eventjes overeind staan. Er wordt door de redactie volledig gefocust op de jongens uit lagere sociale klassen, want zij zouden meer vatbaar zijn voor deze ideeën. Sorry hoor, maar zijn we de ‘bangalijsten’ en ‘sperma-emmers’ van onze vrindjes bij Minerva, Vindicat, et cetera alweer vergeten?
De jongemannen bij deze clubs zijn ouder dan de onzekere pubers uit de podcast en komen veelal op machtige posities terecht, waardoor hun kwalijke denkbeelden een veel blijvendere invloed kunnen hebben dan Andrew Tate cum suis op TikTok voor elkaar kunnen krijgen.
Suzanne Tetteroo, Leidschendam
De politie lijkt vaker in het nieuws te komen door op het oog ongeoorloofd geweld, zoals nu weer in Zeist. Vreedzame demonstranten krijgen met de wapenstok omdat ze zich niet willen verplaatsen. Zij gebruiken in beginsel geen geweld – daar is het hele actievoeren op gestoeld.
Je kunt je afvragen of je snelwegen moet bezetten, zeker, maar of erop inslaan dan werkt? Leraren weten al langer dat de autoriteit die ze vroeger haast vanzelf hadden, veranderd is. Je moet met andere middelen zorgen dat leerlingen werken, leren, zich gedragen. Dat is zoeken, maar het kan.
Autoriteit dwing je niet af met geweld of dwang, maar dat straal je uit door rust en redelijke onverzettelijkheid, door dialoog, door serieus luisteren en nemen. Er zijn veel agenten die dat doen. Maar er zijn er volgens mij ook te veel die nog altijd denken dat geweld en schreeuwen effect sorteert. Op de korte termijn misschien wel, maar op de lange termijn doet het afbreuk aan je geloofwaardigheid, aanzien en autoriteit.
Het lijkt me dat je als agent voor moeilijke situaties komt te staan, ik benijd ze niet. Maar ik kan mij voorstellen dat een modernisering van de aanpak z’n vruchten zou afwerpen.
Walther van Mechelen, Amersfoort
Bijzonder weer om te merken dat beleidsmakers vaak beleid maken vanuit hun eigen wereld. Ik ben niet getrouwd met mijn telefoon, dus ga ik vaak ook zonder op pad. Mocht ik mijn telefoon wel nodig hebben, krijg ik met regelmaat de melding ‘Welkom in Duitsland’. Dus voor mij zijn de Duitse providers sterker dan de Nederlandse. Welk NL-Alert gaat me dan waarschuwen?
Peter Klugt, Termunterzijl
Op de vraag ‘Moet Nederland Spaarland meer gaan beleggen?’ heb ik een duidelijk antwoord: ‘Nee, dat hoeft niet.’ Waarom zou je beursgenoteerde ondernemingen, die in ons Angelsaksisch systeem enkel winstmaximalisatie op de korte termijn nastreven, meefinancieren? Om zelf rendement te behalen en daarmee tevens de vermogenskloof maar wat te vergroten?
Er zijn nog talloze medelanders die geen geld over hebben en nooit aan zulke spelletjes kunnen deelnemen. Bovendien: bestaat er ook nog zoiets als eigen moraal, ethisch besef?
Het hele artikel is propaganda om te gaan beleggen in de eerder genoemde beursgenoteerde ondernemingen, want waarom zou je rendement laten liggen? Kijk ook eens verder, bijvoorbeeld naar ‘steward ownership’ of microkredietfinanciering in Azië of Afrika. Streef niet alleen naar (maximaal) rendement, maar doe ook iets zinnigs met het geld dat je over hebt. Dat voelt vast prettiger.
Snam Vromans, Oirschot
Ik was een van de zeven deelnemers aan de halve marathon van Groningen die helaas door hitte werd bevangen. Los van het feit dat ik geweldig ben geholpen door de hulpverleners, kan ik het eigenlijk alleen mezelf verwijten. Teveel gefocust op de prestatie en niet goed genoeg geluisterd naar mijn lichaam. Ik was goed getraind, maar had mijn deeltijd los moeten laten. Een harde les geleerd: (halve) marathons kunnen best in het voorjaar, maar dan moet je gewoon voor je plezier lopen en niet voor de prestatie.
Bert van Putten, Groningen
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant