Paulien Cornelisse is schrijver, cabaretier en columnist voor de Volkskrant.
Toen ik met chemotherapie begon was het winter en hartstikke koud. Iedereen had een muts op, dus als kalende kankerpatiënt kon je lekker in de menigte opgaan. Nu is het warmer en ben je als mutsdrager óf een barista met een racefiets aan de muur, of een kankerpatiënt.
Omdat ik het eerste duidelijk niet ben, word ik nu aangesproken door mensen die dachten dat de kanker ‘over’ was. Dan moet ik zeggen: ‘Nee, helaas niet!’
Weg sfeer.
Vaak komen er dan vragen als ‘wat zijn je vooruitzichten?’ en ‘hoe is je kind eronder?’ of ‘maar het gaat wel de goede kant op zeg maar?’
Allemaal lief bedoeld, waardoor je je stom voelt als je dit soort fundamentele kwesties niet wilt bespreken omdat je eigenlijk op weg naar de bakker bent.
Het gesprek moet dus gekeerd, maar het gesprek is een olietanker, en jij bent de kapitein. Je grijpt het roer en zegt: ‘Maar wat is het práchtig weer.’
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geen column meer missen? Volg uw favoriete columnisten via onze app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant