Hij was de man die BP nodig had, maar de voormalige ‘cementboer’ Albert Manifold paste kennelijk toch niet helemaal binnen de bedrijfscultuur van de oliereus. De Ier is de volgende topman in een reeks die sneuvelt bij het concern.
is economieredacteur voor de Volkskrant en sinds 2021 specialist op het gebied van de energietransitie.
Een teleurstellende benoeming, oordeelde een anonieme headhunter in de Financial Times over de aanstelling van Albert Manifold bij het Britse olie- en gasconcern BP. Manifold is een cementboer, wat doet die in vredesnaam bij de wankelende energiereus die BP op dat moment was?
De Ier Manifold mag dan een cementboer zijn, hij had tijdens zijn ruim tienjarige bewind bij het eveneens Ierse bouwconcern CRH de koers van het aandeel met bijna 400 procent laten stijgen. Dat zijn getallen waar ze bij BP verlekkerd naar hebben gekeken toen ze Manifold bijna een jaar geleden benoemden tot bestuursvoorzitter.
Want echt lekker liep het destijds bepaald niet bij het energieconcern. Het aandeel had twee decennia geleden al gepiekt en in de top heerste al jaren onrust. Zo moest topman Bernard Looney in 2023 vertrekken omdat hij persoonlijke relaties op de werkvloer had verzwegen. Diens opvolger Murray Auchincloss moest orde op zaken stellen, maar slaagde daar volgens de activistische belegger Elliott Management onvoldoende in, waardoor ook hij al snel het veld moest ruimen.
De koers van BP zwalkte ook al jaren. Onder Looney waren de bakens verzet richting duurzaam, om onder zijn opvolger weer naar fossiel te gaan. Beleggers bleven vertwijfeld, waardoor de gehoopte koersstijging uitbleef, terwijl concurrenten als Shell en ExxonMobil juist de financiële hemel bestormden.
Dus ja, er was wel behoefte aan iemand die bewezen had dat hij orde op zaken kon stellen. Een koerswinst van 400 procent is dan zeker een aanbeveling, wat anonieme headhunters daar ook van mogen vinden.
Elliott Management, verantwoordelijk voor de dolkstoot voor Auchincloss, toonde zich tevreden en roemde Manifolds ‘staat van dienst in het creëren van aandeelhouderswaarde’. De nieuwe voorzitter zou, zo was de verwachting, ‘de tekortkomingen van BP’ snel aanpakken.
Dat Manifold populair gezegd de ballen verstand had van olie en gas, was volgens het management van BP destijds geen enkel bezwaar. Hij had in zijn tijd bij CRH het concern stilletjes omgeturnd van een asfalt- en cementleverancier naar een bedrijf dat ook constructiewerk uitvoert, een lucratieve uitbreiding van de waardeketen. Ook diens verovering van de Amerikaanse markt sprak tot de verbeelding. Manifolds no-nonsensehouding was ook al een pre. De leiding bij CRH had de beschikking over privéjets noch chauffeurs. Toen er op een vrijdagavond spoedoverleg nodig was met de concernvoorzitter die 320 kilometer verderop zat, stapte Manifold – destijds in de top drie van bestverdienende CEO’s van het land – in zijn wagen en reed er zelf naartoe.
Dit is kortom de man die BP nodig heeft, was de conclusie. Maar dat de mannetjesputter Manifold kennelijk toch niet helemaal binnen de bedrijfscultuur van de oliereus paste, werd in de loop van de maanden duidelijk. Na zijn ontslag werd opgetekend dat medebestuurders moeite hadden met zijn ‘schreeuwerige managementstijl’. Ondergeschikten en collega’s noemden hem een controlfreak en ‘onmogelijk om mee samen te werken’. Ook zou hij bij enkele besluiten pogingen hebben gedaan de raad van bestuur te omzeilen.
Kennelijk was zijn positie in korte tijd zo onhoudbaar geworden dat Manifold dinsdag aan de dijk werd gezet, officieel wegens ernstige zorgen rond ‘bestuursnormen, toezicht en gedrag’.
Wat er precies speelt, is dagen later nog onduidelijk. Manifold zelf liet weten zich niet in de beschuldigingen te herkennen. ‘Ik ben zonder waarschuwing of uitleg ontslagen’, schreef hij in een gemailde verklaring. ‘Ik betwist de manier waarop mijn gedrag is beschreven ten zeerste en ik zal niet toestaan dat een onjuist verhaal onweerlegd blijft.’
Investeerders waren juist tevreden over de veranderingen die de voorzitter in korte tijd had doorgevoerd bij het olieconcern. Een daarvan was zijn benoeming van Meg O’Neill, de eerste vrouwelijke CEO van een groot olieconcern. Dat zich hier mogelijk een koningsdrama ontvouwt, blijkt uit berichtgeving van persbureau Bloomberg, dat schrijft dat juist O’Neill de drijvende kracht is geweest achter het gedwongen vertrek van Manifold. Volgens de Financial Times stemde ze samen met de rest van het bestuur voor diens ontslag, om te voorkomen dat haar gezag door Manifold ondermijnd zou worden.
Beleggers reageerden – opnieuw – geschrokken. De koers van BP, dat op de beurs dit jaar eindelijk beter presteerde dan rivaal Shell, verloor procenten nadat het nieuws bekend was geworden. In de dagen daaropvolgend gleed de koers verder weg.
‘We waren overtuigd dat Manifold een drijvende kracht kon zijn achter vernieuwingen bij BP’, schreef analist Jason Gabelman van het New Yorkse bureau TD Cowen deze week. ‘Maar de voortdurende leiderschapswisselingen trekken de snelheid van de noodzakelijke veranderingen in twijfel.’
Manifold is een fanatiek imker, een liefde die hij opdeed in de groene Dublinse buitenwijk Templeogue toen hij als jongeman een lokale priester bijstond bij het bijenhouden.
Tijdens een telefonische vergadering met investeerders in februari noemde Kate Thomson, de financieel directeur van BP, Manifold nog ‘ongelooflijk behulpzaam’. Hij bracht volgens haar ‘een andere stijl met zich mee. Die vernieuwing is geweldig.’
Over Manifolds privéleven is weinig bekend; hij houdt werk en gezin strikt gescheiden. Bekend is dat hij in zijn vrije tijd ook graag rugby kijkt en het traditionele Ierse Gaelic football – een tamelijk wilde combinatie van voetbal, rugby en basketbal met vijftien spelers – op de voet volgt.
Source: Volkskrant