is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
De VPRO bestaat honderd jaar en dat mochten we weten! Een beetje jubileum gaat niet voorbij zonder viering, en dus was er zondagavond een klein uur vrijgemaakt op NPO 2 voor een jubileumuitzending: VPRO viert 100 jaar.
Die uitzending begon met mistroostige mensen die in een mistroostige woonkamer televisie zaten te kijken (een herkenbaar beeld, in ieder geval voor de mistroostige, beroepsmatige televisiekijker). De voice-over vertelde ons dat we gingen kijken naar ‘een avond die in het teken stond van creatief makerschap’. Televisie waarvan men vroeger zei: ‘Waar gaat het eigenlijk over?’
De uitzending bleek daarbij gelukkig níét de zoveelste terugblikspecial, waarin voor de miljoenste keer oneindig werd benadrukt hoe goed, vernieuwend en Onvergetelijk Historisch Grappig VPRO-programma’s als Van Kooten en De Bie, Villa Achterwerk en Theo en Thea waren.
Deze jubileumspecial bleek eerder een soort oneindige aaneenschakeling van losstaande sketches, gekkigheden en intermezzo’s. Alleen al in de eerste vijf minuten keken we naar een predikant die vertelde over de vrijzinnige wortels van de VPRO, een minidocumentaire over bubbling, een talkshowsatire met Merijn Scholten en Nadia Moussaid en een reportage van Vjèze Fur over een schelpenkoning.
Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo bekaf was. De jubileumuitzending moest overduidelijk héél erg VPRO worden, en dat betekende in dit geval dat álle nieuwe ideeën ooit in één en dezelfde aflevering werden gestopt. Alsof de komende honderd jaar alvast aan ons werd opgediend in een TikTok-compilatie van vijftig minuten (daar bleek ik zelfs op mijn 30ste al te oud voor).
Het was zo nu en dan best geinig, maar ik kreeg ook het idee dat ik in een koortsdroom was beland, waarin de wereld één groot hysterisch VPRO-algoritme was geworden. Dat was natuurlijk precies de bedoeling, want in een schermbalk zagen we teksten als ‘U vraagt zich af waar u naar kijkt? Surf nu naar vpro.nl/watisdit’.
Wat betreft ‘typisch VPRO’ was de start van de magisch realistische jeugddocumentaireserie Helden van de Galaxy treffender. Die vierdelige serie van Mirjam Marks volgt kinderen die op een cruiseschip wonen dat tijdelijk dienstdoet als asielzoekerscentrum (sommige kinderen wonen er inmiddels al ruim twee jaar). Rollerskaten doen ze op de gang, skateboarden doen ze in het ruim.
De vorm werkt goed, in een serie die een prettig tegenwicht vormt tegen de asielhysterie die hoogtij viert aan de talkshowtafels. Een verademing, om niet voor de honderdste keer te hoeven luisteren naar VVD-fractievoorzitter Ruben Brekelmans, die in WNL op Zondag maar weer eens zijn grijsgedraaide plaat mocht draaien over de asielinstroom.
Nee, dan zijn de helden van de Galaxy toch echt een stuk interessanter. Een verhaal vertellen mét mensen werkt toch altijd een stuk beter dan alleen maar zo stellig mogelijk babbelen óver mensen. Met dit soort producties houdt de VPRO nog moeiteloos een eeuw bestaansrecht.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant