is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Arme Arne. Hoewel? Het is natuurlijk niet zo dat de trainer die de laatste jaren bedolven werd onder loftuitingen, opeens geen goede trainer meer is. Feit is: Arne Slot is ontslagen bij Liverpool, op een loze zaterdag, verpakt in zo’n typisch afscheidsbericht van een club, met grote woorden van dankbaarheid.
Ze willen iets anders bij Liverpool. Ze zijn bang voor nog een minder seizoen. Het topvoetbal wacht op niemand. Althans, dat denken ze in het topvoetbal. Ze zijn op Slot uitgekeken, grof gezegd. De verbinding met het publiek is minder, zeggen ze zonder het te benoemen. Anfield is een tempel van emotie. Van Slots voorganger Jürgen Klopp konden ze nooit genoeg krijgen, omdat hij de club naar andere tijden leidde.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Klopp was een showbink. Hij was rock-’n-roll, in een stad waar alles muziek en voetbal ademt. Het voetbal van Klopp was qua rockgehalte veel ruiger dan de melodieuze Beatles uit de stad. Soms kreeg je oorsuizingen van dat spel van Klopp, zo’n flipperkast was het dan. Maar hij was trendsetter, hij was de vader in de school van de Gegenpressing.
Slot is een ander type. Hij is meer van de melodie, van soms een rustig lied, van ritme en de tempowisseling, van de theorie onder de muziek. Slot kon alles uitleggen als niemand anders. Hij won de titel, zonder aankopen nota bene. Klopp, één landstitel in negen jaar. Heilig. Slot, de titel in zijn eerste jaar. Maar dat was de verdienste van Klopp, vonden de critici, al is dat geen eerlijk oordeel. Slot had juist accenten toegevoegd. Het voetbal oogde ook anders, met meer overleg, met meer middenveld vooral.
Maar ja, toen kwam het tweede seizoen, dat na de dood van de verongelukte aanvaller Diogo Jota al mislukt was voordat het was begonnen. Slot, zoon van een onderwijzer, schreef in een brief de mooiste woorden over troost die een trainer kan schrijven. Na het ongeluk hadden ze gewoon een seizoen met de relativiteit van voetbal kunnen omgaan. Uitgerekend bij Liverpool weten ze hoe nauw de dood met het voetbal is verbonden.
Maar zo werkt het voetbal niet. Zelfs verdriet heeft een houdbaarheidsdatum. In de Premier League ruilen ze trainers nog eerder in dan elders. Het seizoen kwam ook nooit helemaal lekker op gang. Slot eindigde als vijfde, met veel blessures, met niet zo’n brede selectie. De dure aankopen vielen tegen of waren geblesseerd. Het publiek mekkerde.
Dat de melodieuze muziek van Slot één jaar had gewonnen op het festival van de rock, was prachtig als afwisseling, maar nu is het weer tijd voor gestampte pot. En Mo Salah, de assistent-heilige van Klopp, ging muiten omdat hij op het tweede plan raakte. Bij zijn afscheid zei de Egyptenaar dat Liverpool verlangde naar de tijden onder Klopp. Alsof het nog niet moeilijk genoeg was voor Slot.
Let wel: Slot heeft het gewoon niet zo goed gedaan in zijn tweede jaar, maar hij had meer krediet verdiend. Een toptrainer ging ten onder in de kakafonie van de rock. Arme Arne. Hoewel? Als enige Nederlandse trainer won hij de Premier League. En hij krijgt echt wel weer een andere baan. Klasse verloochent zich niet.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant