‘Maak blanke kindjes’, stond op stickers in Loosdrecht. En in de Tweede Kamer ging het deze week over ‘omvolking’, ‘remigratie’, wie een echte Nederlander is en wie ‘een juridische’. Wat vinden Nederlanders met een migratieachtergrond hiervan?
De auteurs zijn verslaggever bij de Volkskrant.
‘Het normaliseren van woorden als omvolking en remigratie, wat nu gebeurt tot in de Tweede Kamer, vergroot het beeld dat er een tweederangs Nederlander zou bestaan. Dat vind ik jammer, al is het van alle tijden. Ik ben geadopteerd en hier opgegroeid. Niks is me vreemd aan de Nederlandse cultuur, in tegenstelling tot die van mijn geboorteland Ethiopië. Maar het maakt niet uit, want hoe Nederlands ik ook ben opgevoed, ik val toch tussen wal en schip en heb te maken met discriminatie.
‘Die werkelijkheid roept niet echt emoties meer bij me op, om eerlijk te zijn. Wat me wel frustreert, is dat politici voor eigen gewin de – wellicht op punten terechte – angst om het kleine Nederland te delen, uitmelken. Zoals Lidewij de Vos, die volgens mij prima weet hoe het echt zit, maar toch voor electorale winst de angst voor het andere, het onbekende aanwakkert. En zich vervolgens niet verantwoordelijk voelt voor alle haat en agressie die daaruit voortkomen. Of de uitholling van de democratische rechtsstaat die daarmee gepaard gaat. Dat vind ik het ergste aan dit alles.’ (PHS)
‘Ik ben Prins Carnaval geweest in Venlo, ik heb Jezus gespeeld bij de Passiespelen in Tegelen. En nog ben ik die Marokkaan uit de stad van Geert Wilders, de Marokkaanse Jezus. Ik ben hier hooguit welkom, meer niet. Hoezo worden mijn huidskleur en achtergrond altijd benoemd? Ja, mijn stal staat in Marrakech, daar ben ik geboren, maar sinds mijn 3de ben ik Nederlander. Waarom noem je me niet gewoon Abbie?
‘Ik herkende veel in de woorden van Ruud Gullit woensdagavond bij Pauw & De Wit. In reactie op het Tweede Kamerdebat, waarin werd gesproken over remigratie en omvolking, zei hij dat hoe hard je ook je best doet, als je een kleurtje hebt moet je maar hopen dat je kansen krijgt. En zelfs als je die dan grijpt – stel Cody Gakpo wint straks het WK voor Nederland – dan nog wordt hij door sommigen niet als echte Nederlander gezien.
‘Daar zit de pijn als Lidewij de Vos praat over juridisch Nederlanderschap. Altijd een stapje extra zetten, veel glimlachen; ik heb alles gedaan om erbij te horen. Premier Mark Rutte zei het ook al: jongeren zoals ik moeten zich invechten. Maar waarom? Ik raakte erdoor gespleten, kwam in een depressie, wat uiteindelijk leidde tot twee zelfmoordpogingen. Want in de Marokkaanse gemeenschap werd ik juist gezien als Nederlander, was ik die nep-moslim. Daar zit voor velen de strijd.’ (PHS)
‘Toen ik 2 was, kwam ik vanuit Suriname naar Nederland, maar ik voel me gewoon een Nederlander. Totdat ik hoor hoe sommige politici over migranten praten in de Tweede Kamer. Dan weet ik: ik hoor er toch niet helemaal bij.
‘Lidewij de Vos wil mensen die hier niet kunnen aarden, stimuleren terug te gaan naar het land van hun ouders of grootouders. Dat maakt me bang. Mijn twee kinderen hebben een Limburgse vader. Moeten ze naar Suriname? Als je haar daarnaar vraagt, zegt De Vos: ‘Zo’n vaart zal het niet lopen.’ Maar zo werkt het niet. Zij kiest gevaarlijke woorden. Dan moeten we vragen: ‘Wat bedoel je?’
‘Dit jaar sta ik niet voor de klas, maar voorheen ging ik gespannen naar school als een politicus radicaal-rechtse standpunten had verkondigd. Dan wist ik dat sommige leerlingen op het perron werden nageroepen. Dat is niet alles. Wij worden ook achtervolgd in winkels, omdat ze willen controleren of we betalen. En nu klinkt de vraag of we hier goed geaard zijn. Maar om hier te aarden, hebben we elkaar nodig. Wij omarmen Nederland, we houden van dit land. Maar krijgen we ook de kans dat te laten zien?’ (RK)
‘In Kroatië kwam ik laatst landgenoten tegen, gezellig, Nederlanders. Gek hè, dat ik Nederlanders zie als landgenoten, in mijn geboorteland.
‘Mijn vrouw en ik waren 18 toen we in 1995 vluchtten voor de oorlog in Joegoslavië. Van oorsprong zijn we Servisch. Ik weet wat nationalisme kan veroorzaken. Toch doet het niets met me, als politici zo hard spreken over Nederlanderschap. Lidewij de Vos wil rassenwetten, er zijn altijd idioten die daarin geloven, ik heb het meegemaakt. Misschien krijgt ze er wat kiezers bij, maar nationalisme heeft pas echt gevolgen in tijden van armoede. Nederland is zó rijk. Er zijn zóveel nationaliteiten. Vlieland had eerst moeite met het azc, maar wilde het daarna niet meer kwijt. Zo gaat dat.
‘Ik ben blij dat we wonen in een land waar alles gezegd mag worden. Waar bijna iedereen weet dat wat zij zegt, onzin is. Nationalisme als dat van Forum wortelt in onzekerheid, en gebrek aan eigenwaarde.
‘Ik ben Nederlander. Ik begrijp de zorgen wel over immigranten die niet meedoen; grappig, toen ik naar Nederland kwam ben ik zelf ook een beetje rechts geworden. Maar we moeten samen iets bouwen. Ik heb gezien wat er gebeurt als we dat niet doen.’ (TH)
‘Mensen reageren soms verbaasd als ik me fel uitspreek tegen racistische taal bij azc-protesten of tegen een extreemrechtse partij als Forum voor Democratie. ‘Jij was toch ook tegen de islam?’, zeggen ze dan. Ik ben een liberaal en vrijheidsdenker in hart en nieren. Ik haat religie en de onderdrukking die daaruit voortkomt. Maar ik bestrijd ideeën, niet mensen. In het debat gaat het nu niet meer over cultuurverschillen, maar over huidskleur en afkomst.
‘Neem de term ‘omvolking’. Dat is een extreemrechtse complottheorie die internationaal bekendstaat als de great replacement theory en een motief vormde bij terroristische aanslagen in Christchurch en El Paso. Die term wordt nu gebruikt door Nederlandse volksvertegenwoordigers als Lidewij de Vos en Gidi Markuszower.
‘Ik lig daar wakker van, want zo’n term gaat ook over mij. Ik ben geen blanke Nederlander, het gaat over mijn zusje, en over mijn toekomstige kinderen. Ik ben bang voor het geweld dat het kan oproepen. Gaan wij hier ook een aanslag op een islamitische school meemaken?
‘Heel goed dat Jesse Klaver een debat aanvroeg, maar ik vind dat ook dat de VVD en rechtse politici als Ingrid Coenradie en Mona Keijzer moeten normeren. Doen ze dat niet, dan voelen burgers zich gesterkt in hun racistische strijd.’ (EL)
‘Voor racistische uitspraken bestaat geen enkel excuus. Maar ik begrijp de sentimenten die onder een deel van de bevolking leven wel. Ik werk in de maatschappelijke zorg en zie goede voorbeelden van nieuwkomers die alle kansen grijpen en een mooi bestaan opbouwen. Maar er zijn ook mensen die achteroverleunen en alleen gebruik willen maken van de voorzieningen. Daar zouden we strenger op moeten zijn.
‘Arbeidsmigranten worden, ook in mijn gemeente, soms onder slechte omstandigheden gehuisvest. Dat leidt tot overlast en frustratie. Je lost die problemen niet op met polariserende taal en stigmatisering, maar met goede wet- en regelgeving.
‘Mijn vader kwam begin jaren zeventig als arbeidsmigrant vanuit Sivas, Turkije, naar Nederland. Hij werd wel fatsoenlijk gehuisvest en werkte in de betonindustrie. Ik ben hem als 4-jarig jongetje achterna gevlogen. Wij hebben ons als gezin aangepast aan de Nederlandse samenleving en laten zien dat we echt mee willen doen. Natuurlijk heb ik ook wel eens opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd gekregen, maar daar trok ik me niets van aan. Ik betrek discussies over ‘omvolking’ en ‘remigratie’ totaal niet op mijzelf. Ik heb meer dan bewezen dat ik hier thuishoor en vertel dat ook aan mijn kinderen: Nederland is je thuisland.’ (EL)
‘Ik geef workshops aan trainees die bij de overheid werken. Bij al die slimmeriken zit nauwelijks kleur. Ik ben daar niet droevig over en doe mijn werk met een glimlach en een hart vol liefde.
‘Racisme is voor mij geen nieuw gegeven, ik kende het racisme van de Europeanen al lang voordat ik in 1994 vanuit het toenmalige Zaïre naar Nederland vluchtte. Ik maak me ook geen zorgen om Lidewij de Vos of de PVV. Maar wat nieuw is en echt pijn doet, is de stilte van vrienden en collega’s, van mensen van wie je verwacht dat ze het voor jou opnemen. Van politici van middenpartijen die racisme niet bestrijden en zelfs meehuilen met extreemrechts. Ik heb meegelopen met de Rode Lijn-protesten; daar was ook Rob Jetten. Maar nu blijkt hij bereid om zaken te doen met politici die white supremacy belijden. Ik mis leiders die zich uitspreken. Ik ben in dienst van Zijne Majesteit, ik zou willen dat mijn vorst zijn stem laat horen in deze zaak.
‘Je vraagt me hoe ik me voel. Ik wil verzoenen en bijdragen aan een betere verhouding tussen Europa en Afrika. Maar op dat continent worden de discussies over ‘omvolking’ ook gevolgd, en dat gaat nog eens gevolgen hebben voor de handelsbetrekkingen. Het pijnlijke van Nederlanders: dan komen ze wel in actie.’ (EL)
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant