is kunstredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over films, series en fotografie.
Op dinsdag 26 mei werd in de Londense Kew Gardens, een van de vaste meetpunten van de Britse meteorologische dienst, een temperatuur van 34,8 graden gemeten, een Brits record voor de meimaand. Het was maar liefst 2 graden meer dan het vorige record uit 1922, nog geëvenaard in 1944.
Op woensdag 27 mei was het een dag oude record alweer verbroken. In West-Londen werd een temperatuur gemeten van 35,1 graden Celcius.
Met de hitte op komst trokken fotografen er in heel Europa op uit. Aan het aanbod in de eerste helft van de week valt te zien dat de vroege hitte een soort ideologische spagaat oplevert: gaan we voor de vroege zomerpret of voor het zoveelste bewijs van een onvermijdelijke klimaatcrisis?
Op 27 mei publiceerde de Britse krant The Guardian een stuk onder de kop ‘‘Mind-bogglingly crazy’: klimaatexperts gealarmeerd door dodelijke lentehittegolven die Europa teisteren’. De volgende passage uit dat artikel zet de toon: ‘In 2024 eiste de zomerhitte in de Europese Unie drie keer zoveel levens als auto-ongelukken, zestien keer zoveel als moordenaars en tienduizend keer zoveel als terroristen.’
Bij het stuk stond een foto van een man die de schaduw van een koele heg opzocht in de buurt van de Eiffeltoren, hartje Parijs. Het geeft het dilemma van een nieuwsfotograaf weer. Het was een lieflijke foto die niet echt de apocalyptische toon van het stuk illustreerde. Hittegolf (én klimaatcrisis) blijft een lastig fotografisch thema, als je tenminste niet wilt terugvallen op het vertrouwde ‘mensen gaan languit onder een fontein in een vijver’ liggen.
Hugh R. Hastings is een fotograaf die voor fotopersbureau Getty foto’s aanlevert uit onder meer Cornwall, de schitterende zuidwesthoek van Engeland, die uitloopt in Land’s End. Hij begaf zich naar Gyllyngvase Beach, bij het plaatsje Falmouth. Daar fotografeerde hij een aantal strandtaferelen, waaronder het bovenstaande stel. Getty voegt een disclaimer aan de foto toe: ‘De mensen op de foto hebben toestemming voor publicatie gegeven.’
Het stel is onherkenbaar, althans, hun gezichten zijn niet zichtbaar. De tatoeages zijn een ander verhaal. Er zit een soort ongemak in de foto. Het is vermoedelijk een Brits stel, dus ze zijn, nu de kans zich voordoet, midden in de zon gaan liggen. Om er vervolgens achter te komen dat 34 graden niet te doen is, waarna ze hun lichaam weer zijn gaan beschermen met handdoeken en de schaduw van een boek.
Over dat boek: het betreft hier Hooked, een zwarte komedie van de Japanse bestsellerauteur Asako Yuzuki. Een vervolg van haar hit Butter, in 2025 een onmiskenbaar strandboek.
Hastings zou op hetzelfde strand nog een lezende vrouw fotograferen: ook zij leest Hooked, op grote afstand herkenbaar, door de opvallende typografie. Heeft hij een van deze foto’s gemaakt omdat hij hetzelfde boek op korte afstand van elkaar had aangetroffen?
Een van de vele pluspunten van het lezen van papieren boeken is dat je kunt zien wat mensen lezen. Onverwacht en relevant pluspunt: het boek biedt meer schaduw dan een e-reader.
Britse strandtaferelen, en zeker ook de reeks van Hastings, zijn schatplichtig aan het oeuvre van de vorig jaar overleden Martin Parr. Parr brak, ook internationaal, door met zijn inmiddels klassieke boek The Last Resort – Photographs of New Brighton uit 1986, nu alweer veertig jaar geleden gepubliceerd.
Parr zette de toon met close-ups, verzadigde kleuren en een onverbiddelijke kijk op de manier waarop mensen zich in het strandgebied van Liverpool (New Brighton) overgeven aan de zomerse vrije tijd, inclusief roodverbrande ruggen, loerende meeuwen en vetglimmende fish and chips.
Geen Britse fotograaf kan ontkomen aan het ijzersterke idioom dat de immense nalatenschap van Parr biedt. Hastings maakte van een ochtendmissie over een vroege hittegolf een ode aan zijn grote collega.
Een prachtfoto van een Brits stel in een tragikomische worsteling met de verzengende (The Guardian: ‘dodelijke’) zon bewijst op zijn minst dat zo’n hittegolf toch nog ergens goed voor is.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant