‘Van 3 t/m 28 juni vindt de 79ste editie van het Holland Festival plaats, hét grensverleggende festival voor internationale podiumkunsten in Nederland. Kunst die je maar één keer kunt meemaken. In juni verandert Amsterdam in één groot podium: internationale makers, spectaculaire zalen en verrassende vormen die je nergens anders ziet.’
Cazzo molle (Weak penis)
(Techno-opera, Italië, 167 min.)
Een hybride dialoog op het snijvlak van zijn en niet-zijn binnen een fragiel decor dat ieder moment om lijkt te kunnen vallen. In een wervelwind van een compositie maken we kennis met de keerzijde van opportunisme wanneer de ietwat slappe hoofdpersoon, die tot voor kort anderen zelfverzekerd de maat nam, opeens de meest wezenlijke principes over racisme en geweld terzijde schuift om het wankele staketsel maar overeind te houden. Bolero, jazz en nieuwe muziek monden uit in een gezamenlijke performance waarin kunst en maatschappelijke urgentie samenkomen.
Gidi & de slappe Prins
(Kindertheater, België, 367 min.)
In een klein, magisch land komt de droom van een jonge, vrij slappe prins uit als hij het eindelijk voor het zeggen krijgt. Wanneer de prins na 100 dagen en 100 nachten een uitgelezen mogelijkheid krijgt de normalisering van de racistische drek van de over elkaar heen buitelende extreemrechtse partijen te stoppen, besluit hij een oogje dicht te knijpen, omdat er ‘tot nu toe geen sprake is van structurele samenwerking met de groep van Markuszower’. Felgekleurd, uitbundig en ongeremd. Een visuele wervelwind vol mime en absurde scènes.
I, Rob-ot
(AI-installatie, Bulgarije)
Nogal slappe immersieve AI-installatie die zichzelf in realtime aanleert dat hij in deze tijd alleen kan overleven als hij moraliteit overboord zet en daardoor opmerkelijk snel verandert van een ethische entiteit in een vormeloos wezen dat dingen zegt als: ‘Ik constateer dat uitspraken die gaan over het gebruiken van geweld tegen specifieke personen of het goedpraten van termen waar ik vrij hard afstand van heb genomen, je buiten de positieve krachten plaatst waar de samenwerking plaatsvindt.’
Rubberen Robbie
(Workshop, Nederland)
In deze workshop vormt rubber het vertrekpunt voor een collectief verhaal. Door middel van ‘deep listening’ raken deelnemers in de ban van flexibiliteit en hoever dingen kunnen buigen zonder te breken, door zich te verplaatsen in ietwat slappe figuren die – geconfronteerd met extreemrechts – dingen zeggen als: ‘Het gaat hier om onze samenleving, dat we laten zien dat we problemen met elkaar oplossen.’
Who’s Afraid of Dilan Yesilgöz?
(Dans, IJsland, 3 min.)
Visueel adembenemend spektakel in deze virtuoze choreografie waarin een hologram van Rudolf Noerejev de zoektocht vertaalt van een behoorlijk slappe man die de verkiezingen wint met Nederlandse vlaggetjes en de stelling dat de asieldiscussie niet langer overgelaten moet worden aan de flanken, maar die discussie vervolgens eigenlijk alleen maar overlaat aan de flanken, omdat hij bang is zijn coalitiegenoot voor het hoofd te stoten. Do-it-yourself-elektronica en extravagante kostuums vechten om voorrang in een voorstelling met hypnotiserende glitter-esthetiek.
‘Ja, nee, maar goed, ok’
(Multidisciplinaire kunst, Nederland, 38 min.)
Beeldende kunst, muziek en theater smelten samen in deze lecture performance over een ‘slappe man’ die vreest uit te groeien tot de minst geliefde persoon in zijn land, maar tot zijn opluchting ziet dat de bondscoach zowel Memphis Depay als Wout Weghorst en zelfs Mats Wieffer heeft geselecteerd, waardoor hij in ieder geval een goede maand even op adem kan komen. Een gratis toegankelijke luisterervaring vol nieuwe futuristische perspectieven.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant