Hoor je een rolkoffertje, dan komt regisseur Daria Bukvić (36) eraan. Ze ging deze week van hot naar her, maar hield haar ogen open voor het goddelijke.
schrijft voor Volkskrant Magazine.
Mystieke ervaringen kunnen zich gewoon, op een ogenschijnlijk normale dag, aan je openbaren. Regisseur en artistiek leider Daria Bukvić ervoer het net nog, in een café, vanachter een glas-in-loodraam: neerdwarrelende bloesemblaadjes, ze waren ineens o-ver-al. ‘Sneeuw, maar dan nog lieflijker.’ Het deed haar denken aan het concert van de Spaanse zangeres Rosalía, onlangs in de Ziggo Dome. ‘Ze stond als een Mariabeeld met een witte doek over haar hoofd op het podium terwijl er allemaal stofdeeltjes om haar heen dwarrelden.’ Waar Bukvić maar mee zeggen wil: kunst en natuur brengen ons het dichtst bij het goddelijke.
Minder mystiek, even waardevol: de eerste rokjesdag was een feit, Bukvićs benen kregen deze week ‘eindelijk weer zuurstof’, al zit er voor de zekerheid ook een lange broek in haar rolkoffertje. Waar dat rolkoffertje gaat, gaat Bukvić, vrienden en collega’s horen haar door dat ding altijd kilometers van tevoren aankomen, krrrrrggk, krrrrrrrggkk. De ene keer is ze in Amsterdam voor een première, haar eerste musical Aletta heeft net tien keer (‘tíén keer hè!’) DeLaMar uitverkocht, (‘ik ben euforisch’), de andere keer overnacht ze in Leeuwarden, om maar wat te noemen, zoals deze week, om in de schouwburg aldaar kersverse Oostpool-producties te pitchen.
‘Ik houd intens van hotelkamers. Ze hebben iets spartaans: je hebt een paar spullen bij je en verder is er een bed, er is weinig afleiding. Ik kan me daar goed toe verhouden. In een hotelkamer is mijn geest altijd heel helder.’
En haar maag gevuld, want een hotelkamer maakt ook nog iets anders in haar los: het gevoel dat ze kan cheaten. ‘Het slaat nergens op: ik woon thuis ook gewoon alleen, dus kan daar alles doen wat ik wil. Maar in een hotelkamer mag ik ineens van mezelf die Turkse pizza, en dat biertje, en laat slapen.’
Betekent overigens niet dat ze niet graag in haar huis in Arnhem is, hoor, daar rommelen is misschien wel haar enige manier om dat immer denkende hoofd tot rust te manen. ‘Iedereen zegt: ‘Daria, ga mediteren.’ Ik denk dan: ja, maar straks kom ik tot het inzicht dat ik mijn theaterambities wil loslaten en vanaf nu als een non wil leven en een rozentuin wil aanleggen. Dat wil ik dus niet.’ Althans: nog niet. ‘Ooit komt er een moment, hoop ik, dat ik één project per jaar doe, en de rest van de tijd aan mijn eigen rozen kan besteden.’ En aan een paar bloesembomen. Mystiek gegarandeerd.
Week uit is een rubriek in Volkskrant Magazine waarin (bekende) Nederlanders de balans opmaken van hun afgelopen week. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant