is pop- en gamejournalist van de Volkskrant, met speciale aandacht voor de opkomst van artificiële intelligentie in de kunst.
De muziek van het Schotse duo Boards of Canada is altijd een mysterie geweest. Rond de albums uit de jaren negentig en nul hing een onheilspellend aura, en niet alleen in de verontrustende, maar tegelijk beeldschone elektronische muziek. Het album Geogaddi (2002) bijvoorbeeld zat vol verwijzingen naar mystiek en occultisme.
Boards of Canada speelde met symboliek en numerologie en liet een album bijvoorbeeld 66 minuten en 6 seconden duren. Ja, zo zet je de fans lekker aan het puzzelen.
Boards of Canada werd een enigma, maar ook een van de vormgevers van de IDM, of ‘intelligent dance music’: elektronische muziek die voorbijging aan de dansvloer en ineens vooruitstrevende muzikale kunst werd.
De broers Mike en Marcus Eoin Sandison komen na dertien jaar stilte met een nieuw album en dat is toch wel een kleine happening in de dance. En Inferno lost geen mysteries op, na al die jaren, maar maakt het raadsel alleen maar groter.
Het pas vijfde studioalbum is laagdrempeliger dan de voorgangers: de muziek in korte, ambientachtige tracks als Acts of Magic en het prachtige Into the Magic Land is weliswaar unheimisch, ook dankzij de omgevingsgeluiden van naargeestig zoemende insecten, maar de warme en pluizige synthesizers en samples brengen je toch ook in een aangename hypnose. De melodieën zijn pakkend, als soundtracks voor onvergetelijke films, en in een aantal nummers roepen galmende gitaren herinneringen op aan de kille new wave en postpunk van de jaren tachtig.
Maar vooral de vocale samples doen soms de rillingen over je lijf lopen. In Naraka hoor je een soort ritueel groepsgebed, dat zo uit de film The Exorcist had kunnen komen. Er komen teksten van de satanist Aleister Crowley voorbij, en filosofische concepten over God en het niets. In Father and Son wordt een dialoog gevoerd tussen een religieus mens en een metalig vervormde stem van het kwaad, die door autotune overigens knap tussen de maatstrepen wordt geparkeerd. Doodeng, en hartstikke mooi.
Toch mankeert er ook iets aan Inferno. Bij sommige tracks word je net wat te veel teruggesmeten naar de jaren negentig, vanwege die overbekende, downtempo hiphopbeats. Boards of Canada klinkt hier te non-descript en een tikje gedateerd. Dan denk je: had een destijds zo innovatieve band, die het geluid van de dance heeft gevormd en zo invloedrijk is geweest, na dertien jaar stilte niet nog één keer met iets visionairs moeten komen?
Boards of Canada
Inferno
Dance
★★★★☆
Warp Records/ V2
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Source: Volkskrant