schrijft voor de Volkskrant over popmuziek.
Uitleggen wat de Amerikaanse indierocker Kurt Vile (46) zo goed maakt, klinkt al snel als antireclame. Zijn albums klinken altijd hetzelfde: midtempo, een beetje loom. Ze gaan niet echt ergens over, zelfs niet als ze, zoals het nieuwe Philadelphia’s Been Good to Me, wél ergens over gaan (‘Philly’, zijn thuisstad).
Het is schouderophalende, luie indierock van een hardop neuzelende man met lang hippiehaar: sympathiek, totaal ongevaarlijk, beetje stoned misschien. Hij gaat in opener Zoom 97 gewoon verder waar hij gebleven was, zo lijkt het.
Toch is een nieuwe Vile bijna altijd heerlijk: onnadrukkelijk melodieus, losjes, grappig, zo relaxed dat je bijna zou vergeten hoe virtuoos zijn gitaarspel is.
‘Philadelphia’ is beter dan de directe voorgangers, sluit eerder aan bij zijn beste albums van tien, vijftien jaar geleden: Wakin on a Pretty Daze (2013) en meer.
Hij doet wel nieuwe dingen (pingelen op de piano, spelen met loops) maar bij Vile wordt alles typisch Vile: ‘Holdin’ it down, takin’ it slow’. Houden zo.
Kurt Vile
Philadelphia’s Been Good to Me
Pop
★★★★☆
Verve/Universal
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Source: Volkskrant