Tv-recensie Zowel SBS6 als NPO zond een eiland de huiskamers in. En: Johan Derksen verlangt terug naar vroeger, maar, zo bleek in ‘Noord-Zuid-Oost-West’: men rook toen wel naar paard.
Bas Quist en Leen Rijstenbil lopen door Oud-Vossemeer.
Bij Pauw & de Wit legde FNV-voorzitter Hans Spekman uit waarom de AOW-leeftijd niet moest worden verhoogd. Kamerleden Habtamu de Hoop (PRO) en Jurgen Nobel (VVD) waren ook present en hadden beiden geheel eigen interpretaties van wat de hand van minister Vijlbrief die dag had gedaan. Nobel vond: het was een uitgestoken hand geweest. Habtamu de Hoop daarentegen: de hand had een klap in het gezicht gegeven.
De aandacht werd ook getrokken door de hand van presentator Jeroen Pauw, die iets wilde weten over het wanneer van de geplande stakingen: „Kunnen we nu noteren wanneer het gebeurt?” Dat ‘nu’ bleek daadwerkelijk: nú. En ook dat noteren sloeg niet op een vage mentale notitie. Pauw keek Spekman strak aan, noteergerei in de aanslag. De FNV-voorzitter dicteerde, Pauw schreef mee.
Het gekrabbel van talkshowpresentatoren – Van Nieuwkerk pende bij DWDD ook altijd lustig mee – is een apart verschijnsel. Het enige dat ik kan bedenken: een trucje om een bondig en concreet antwoord te ontlokken. De pen als drukmiddel. (Wellicht iets om in huiselijke kringen ook eens te proberen: lieverd, waarom staat er een leeg melkpak in de koelkast?, om vervolgens direct een groot notitieblok en een vulpen op schoot te trekken.)
Spekman en Habtamu de Hoop kwamen ook ter sprake in Vandaag Inside. De naam van het PRO-Kamerlid was Johan Derksen even ontschoten, dus werd het „die zwarte jongen uit Friesland”. Feitelijk geen woord aan gelogen, maar je vraagt je af of hij ook zou praten over „die blonde vrouw uit Volendam” (Mona Keijzer). Die bejaarde uit Grollo (Derksen) sprak verder onverwachts lovend over Habtamu de Hoop en Spekman. Net als over Curaçao, het eiland waarvandaan de talkshow deze maand om onduidelijke redenen uitzendt: „Dit is Nederland vijftig jaar geleden, ze gaan lekker hun gang en de sfeer is uitstekend.”
NPO 3 zond eveneens een eiland de huiskamers in. In de vierde episode van Daten in het Dorp zagen we vier Texelse dertigers druk bezig met een selectieprocedure. Schiften, heroverwegen, één-op-één-gesprekjes, tranen, om de zin iets met de woorden ‘klik’ en ‘spontaan’. Een datingprogramma zoals er vele zijn, alleen nu, nou ja, op Texel. Soms vermakelijk maar zelden verrassend, dus dan ga je op andere dingen letten. De Texelse Mike maakte bijvoorbeeld indruk met een verbluffende garnalenpeltechniek.
Ook RTL bracht een beproefd recept. In Daar gaan ze weer zien we bekende deelnemers uit andere programma’s (zoals B&B Vol Liefde) wonen en ondernemen in buitenlanden. Daar gáán ze weer… Toch was ik gefascineerd door een Goois kakkerstel dat een ‘nieuw’ concept op Ibiza probeerde te introduceren: beige padelbanen. Ene Rob liep over de landerijen van een andere op Ibiza woonachtige kakker en sprak: „Ten eerste heb je elf bij tweeëntwintig meter nodig.” Nou, zag ik: dat zat wel snor.
Het beste van de avond was wederom gerecycled, maar voor mij toch nieuw. In Noord-Zuid-Oost-West schotelt Omroep MAX dagelijks programma’s van regionale omroepen voor. Gisteren: Trugkieke van Omroep Zeeland. Twee mannen kuierden door het oorverdovend stille dorp Oud-Vossemeer. Er werd gewezen naar de overkant van het Schelde-Rijnkanaal. Daar lag het Brabantse Nieuw-Vossemeer. Dat had een héél ander karakter dan het Zeeuwse Oud-Vossemeer, beweerden hoofdrolspelers Bas Quist en Leen Rijstenbil. Het was een lief gezicht: twee mannen die gemoedelijk terugdachten aan een tijd die onherroepelijk voorbij was. Hoewel Leen plezierig terugblikte op zijn jeugd waarin hij geregeld, hij wees in de verte, door „een heel groot schorrengebied” banjerde om „kreukels te rapen en lamsoren te snijden”, werd het verleden niet geromantiseerd. Geen plezierige herinneringen had hij aan groenteman Kees Nelisse: „Die stonk altijd vreselijk naar paard.”
Kijkend naar de mannen dacht ik aan Johan Derksen, die zo hevig terugverlangt naar vijftig jaar geleden. Een tijd waarin men rook naar paard, maar waarin er in Oud-Vossemeer, toegegeven, een uitstekende sfeer scheen te heersen.