is socioloog.
Dat er zoiets bestaat als ‘seksueel oorlogsgeweld’, zoals het nu heet, is lang overdekt geweest met een dikke deken van stilte. Tegelijk geweten en niet geweten. Werd het niet verzwegen, dan wel gebagatelliseerd. Legers verkrachten nu eenmaal, luidde het gemakzuchtig. Onwaar. Seksueel geweld doet zich niet in elke oorlog in dezelfde mate voor. De Duitsers bijvoorbeeld hebben zich tijdens de bezetting niet schuldig gemaakt aan massaverkrachting.
Berucht zijn de verkrachtingen door het Rode Leger bij de bevrijding van Berlijn. Ondanks de geschatte twee miljoen slachtoffers was het in Oost- zowel als West-Duitsland na de oorlog taboe om in het openbaar over deze collectief begane en ondergane misdaad te spreken of te schrijven. Daaraan droeg bij dat veel mannen het hun vrouwen niet vergaven dat hun dit was overkomen (ja, echt waar) en dat vrouwen en dochters werden vermoord of zelfmoord pleegden.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Diegenen die de Sovjets dankbaar waren voor hun offers koesterden vaak de comfortabele gedachte – als ware dit een verontschuldiging – dat de slachtoffers ‘foute’ vrouwen waren. Quod non. Sovjetsoldaten vergrepen zich ook aan Joodse overlevenden en bevrijde verzetsvrouwen uit Ravensbrück.
Naar het uit zicht blijven van dat laatste heb ik onderzoek gedaan. Een van de redenen dat communistische slachtoffers of getuigen deze misdaden zo’n vier decennia verzwegen of zelfs ontkenden, is dat zij hun ideologische vrienden niet in een kwaad daglicht wilden stellen.
Communisten waren toch al de vijand. ‘Onderzoek liever verkrachtingen door Amerikanen’, voegde een ontkenster mij toe. En: ‘Besef je wel wat de Duitsers die Russen hadden aangedaan?’ Ja, dat besefte ik, maar toch…
Helaas vallen rond het seksueel geweld (‘verkrachting’ doet de perverse daden geen recht) bij de aanval door Hamas op 7 oktober 2023 soortgelijke patronen van weten, ontkennen, uitruilen en politieke loyaliteit te constateren. Het Hamasgeweld was direct openbaar. De media rapporteerden gruwelijke wreedheden. Bij een vrouw was een lading spijkers in haar onderlichaam geschoten; soldates waren gedood met pistoolschoten in hun vagina; van een door Hamasleden verkrachte vrouw werden de borsten afgesneden en naar medestrijders gegooid.
Aan die berichten werd spoedig twijfel gezaaid als mogelijke Israëlische leugens. Hoe moorddadiger Israël vervolgens optrad tegen de inwoners van Gaza, hoe verder de gruwelen uit zicht verdwenen. VN-rapporteur Francesca Albanese twijfelde zelfs openlijk aan de conclusie van een VN-onderzoek (uit maart 2024) dat op diverse plaatsen seksuele martelingen hadden plaatsgehad.
En dan is er nu Silenced no more van de Israëlische ‘Burgerlijke commissie voor 7 oktober-misdaden door Hamas tegen vrouwen en kinderen’. Al zijn feiten in oorlogstijd precair, mij lijkt dit een zorgvuldig onderzoek, zoals ook Sasha Kester concludeerde. Zo’n tweehonderd misselijkmakende pagina’s, die aan de eerder gepubliceerde gruwelen nog vele toevoegen. Voor ze werden vermoord werden vrouwen en meisjes (soms mannen en jongens) systematisch vernederd, misbruikt en soms zodanig verminkt dat nabestaanden hen nauwelijks nog herkenden. Gewelddadigheden werden gefilmd en via sociale media verspreid.
Dat dit rapport bij ons nauwelijks aandacht kreeg, laat staan tot brede verontwaardiging leidde, is ongetwijfeld omdat men, uit afschuw over wat Israël in Gaza aanricht, hieraan zijn handen niet wil branden. ‘Besef ik dan niet wat Israël…?’
Ja, zeker wel. Maar we zouden ons moeten realiseren dat dit niet zomaar oorlogsgeweld is. De vijand doden voldeed niet. Hier werd collectief een intense, archaïsche haat uitgeleefd tegen vrouwen als sekse. Zo’n haatdaad is niet weg te strepen tegen bombardementen.
Ik tracht me voor te stellen wat het met die mannen doet, die al jaren deels ondergronds leven, louter met mannen, in een land, Gaza, waar geen vrouw rondloopt die niet verstopt gaat onder lange lappen, om te worden geconfronteerd met de vrolijkheid van een muziekfestival vol onbezorgd door elkaar dansende jonge mannen en vrouwen.
Wat wekken al die blote armen en benen, wapperende haren, spaarzaam bedekte borsten op? Verlangen? Weerzin? Jaloezie? Een mix daarvan, dus verwarring? En komt dan, om aan die hinderlijke emoties te ontkomen, de vurige behoefte op om deze vrijheid tot in het diepst van die vrouwenlichamen kapot te maken – te vernietigen met kogels, spijkers, scherpe punten in hun schede?
Hamas = vrouwenhaat. Maar wie dat weten wíl, wist het al.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant