Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Nog zo’n drie minuten resteerden in de zandloper. Het zweet lag in dikke druppels op mijn voorhoofd. Ik was de enige in de sauna en had lekker in alle rust hardop in mezelf kunnen praten. ‘Eigenlijk hoop ik gewoon dat Depay niet meegaat.’
Ik zat op de bovenste rij bankjes af te tellen, voorovergebogen. Met een piep ging de deur open en een vrouw van een jaar of 70 met kastanjebruin haar, donkerbruine ogen en een prachtig lijf liep naar binnen. In haar kielzog nog een vrouw, met lang grijs haar en daarachter twee mannen. Ze zochten een plaats op de banken aan weerszijden van de plavuizen vloer.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
‘Ik heb het even opgezocht net’, zei de vrouw met het lange grijze haar. Met een zucht ging ze zitten. ‘Het was in 1919. Toen kregen we actief kiesrecht. In 1917 passief kiesrecht.’
‘O’, antwoordde de vrouw met het kastanjebruine haar. ‘Ik dacht toch echt 1907. Dus ik zat er tien jaar naast.’
‘Ja, maar dat was dus passief. Actief pas 1919.’
‘Nou’, bromde een van de mannen, ‘dat was dan honderd jaar te vroeg.’
De vrouw met het bruine haar schudde haar hoofd.
‘Pas nou op wat je zegt’, zei de andere man. Zijn lichaam was bespikkeld met levervlekken. Hij knikte naar mij. ‘Daar is hij niet van gediend.’
Nou had ik het weer gedaan. Ik checkte mijn lijf of ik niet per ongeluk nog ergens een tatoeage van Aletta Jacobs had zitten. ‘Eh hallo’, zei ik niet zonder enige verontwaardiging. ‘Ik ben overal van gediend. Dus maak je vooral geen zorgen om mij.’ Wat mij wel dwarszat, was de rekensom. Als dit heerschap vond dat vrouwen honderd jaar te vroeg kiesrecht hebben gekregen, dan was dat dus 2019 geweest. Wat was hij – als hij tenminste een echte seksist was – daar nou mee opgeschoten? Dan had hij nu alsnog met de gebakken peren gezeten.
De mannen bromden nog wat over dat er tegenwoordig geen echte mannen meer bestaan en ook in die discussie zag ik geen noodzaak me te mengen. Er is een temperatuur en een luchtvochtigheid om te filosoferen over of mannelijkheid überhaupt bestaat en wat het dan precies behelst, en dat is niet bij 95 graden Celsius en 20 procent RV. Bovendien maakte het feit dat ze hier zo quasirebels zaten te doen kristalhelder wie thuis de dienst uitmaakte.
‘Trouwens’, ging de vrouw met het grijze haar verder, ‘in 1909 werd er een bond opgericht van mannen die zich sterk maakten voor het kiesrecht van vrouwen.’ De man met de levervlekken lachte schamper. ‘Kijk, daar ging het al mis.’ De laatste korrels zand vielen door de zandloper. Het dompelbad lonkte.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant