Oorlog in het Midden-Oosten Het is een patroon: wanneer de VS en Iran het mogelijk eens worden, intensiveert Israël de strijd in Libanon. Intussen weet het zich amper raad met de glasvezeldrones van Hezbollah.
Een bewoner loopt dinsdag door het puin na een Israëlische luchtaanval op de Libanese kuststad Tyrus.
Wanneer Donald Trump stelt dat een diplomatieke doorbraak met Iran nabij is, zoals hij afgelopen weekend weer eens deed, wordt dat steevast gevolgd door dezelfde patronen. Een daarvan is dat de Amerikaanse president zijn woorden niet per se nakomt: voor hetzelfde geld gooit hij de volgende dag weer bommen.
Een ander vast patroon is de reactie van Israël. In Jeruzalem ontstaat er telkens weer onrust als er sprake is van een akkoord tussen de VS en Iran. Premier Benjamin Netanyahu maakt er geen geheim van dat hij door wil vechten. Om dat te kunnen doen, ontplooit hij twee tactieken. Eén: hij mobiliseert bevriende Republikeinen tegen de plannen van hun partijgenoot in het Witte Huis. Twee: hij intensiveert de strijd in een van de andere oorlogen die Israël voert – die in Libanon.
Begin deze week was deze vaste Israëlische reactie in Libanon weer goed zichtbaar. Dinsdag kwamen er 31 Libanezen om bij 120 luchtaanvallen – de zwaarste aanvallen in weken. Dit doet denken aan 8 april, toen Israël zeer hevige bombardementen op Beiroet uitvoerde vlak na het staakt-het-vuren tussen de VS en Iran.
Bombarderen als reactie op een (naderend) akkoord: Israël laat zich van zijn meest krijgszuchtige kant zien. Een mogelijke verklaring is dat het land zijn uitgangspositie zo sterk mogelijk wil maken voordat het gedwongen zou worden om de strijd te staken. Dat is geen onbekend gegeven – al tijdens de Arabisch-Israëlische oorlog van 1948 probeerde Israël naderende wapenstilstanden zo lang mogelijk uit te stellen om in de tussentijd nog zo veel mogelijk gebied te veroveren.
Bovendien hoopt Netanyahu dat de zware gevechten in Libanon de gesprekken tussen de VS en Iran bemoeilijken. Daarbij voldoet deze strategie aan de wens om de inwoners van Noord-Israël te beschermen. Geheel volgens de leer die Israël al langer volgt: permanente veiligheid voor de eigen bevolking, ten koste van alles.
Officieel geldt er in Libanon een staakt-het-vuren, maar dat wordt niet nageleefd. Inmiddels zijn Israëlische militairen ook verder naar het noorden opgerukt, voorbij de zelfverklaarde bufferzone in Zuid-Libanon. Die bufferzone liep tot zo’n tien kilometer landinwaarts.
Inwoners van de kuststad Tyrus hebben te horen gekregen dat ze veel verder naar het noorden moeten evacueren, op zo’n 40 kilometer van de grens met Israël. „Wees gewaarschuwd: elke beweging ten zuiden van de rivier de Zahrani kan uw leven in gevaar brengen”, schreef de Arabischtalige woordvoerder van het Israëlische leger woensdag op de sociale media.
Rook stijgt op na Israëlische luchtaanvallen op dorpen in Zuid-Libanon, Arnoun op 16 mei (linksboven), Deir El Zahrani op 13 mei (rechtsboven), Deir Qanoun an-Naher op 24 mei (linksonder) en Nabatieh op 25 mei (rechtonder).
Hezbollah, de groepering waar Israël tegen vecht, probeert eveneens zijn positie te verbeteren in aanloop naar een mogelijke wapenstilstand. Het Israëlische leger zei dinsdag dat de verhevigde bombardementen een reactie waren op „een groeiend patroon van explosieve droneaanvallen” en vuurgevechten aan de grens. De bommen waren onder meer gericht op wapendepots, observatieposten en commandocentra van Hezbollah.
Het Israëlische leger worstelt flink met de drones van Hezbollah, die met enige regelmaat in Israël landen. Hezbollah gebruikt drones die aan een dunne glasvezelkabel hangen. Bij deze techniek, afgekeken van het strijdtoneel in Oekraïne, wikkelt de kabel zich tijdens de vlucht af, waardoor de drone tot twintig kilometer kan overbruggen. Deze drones zijn niet afhankelijk van radiogolven of GPS, wat ze immuun maakt voor elektrische stoorzenders.
Haaretz schrijft dat Israël netten en speciale munitie inzet om die drones te bestrijden. Legerfunctionarissen erkennen dat die tegenzet niet de hele dreiging wegneemt. Behalve drones vuurt Hezbollah ook raketten op Israël af. Het dagelijks leven in de Israëlische grensstreek wordt flink ontregeld door voortdurende raketalarmen.
Israël hoopte de dreiging van Hezbollah de afgelopen jaren weg te nemen door de groepering stevig te bombarderen en haar leiders te liquideren. Maar net zomin als Hamas in Gaza raakt Hezbollah in de war van gedode leiders en vijandelijk vuur. Dinsdag doodde Israël opnieuw een Hamas-commandant die nog maar kortgeleden benoemd was.
Intussen lopen ook de vredesbesprekingen tussen Iran en de VS door. Israël zal de uitkomsten daarvan scherp in de gaten houden. Onderdeel van die afspraken zou zomaar kunnen zijn dat Israël zich ook in Libanon koest moet houden. En ook al stelt Netanyahu zich graag onafhankelijk op, als Trump zegt dat het klaar is, dan is het klaar.