Kill Bill Quentin Tarantino’s tiende en laatste film blijft uit: hij schrijft een toneelstuk en is papa. Nu de ‘director’s cut’ van ‘Kill Bill’ in de bioscoop draait groeit de angst dat hij weer wil acteren.
Quentin Tarantino op het filmfestival van Cannes in 2025.
Quentin Tarantino is bijna pensioengerechtigd. Dat vindt hij zelf althans. Op zijn 42ste beloofde hij plechtig geen films te maken na zijn 55ste, hij hield niet van ‘oudemannenfilms’. In 2020 – dan 57 jaar – verklaarde hij het op maximaal tien speelfilms te houden, nummer negen was in 2019 Once Upon a Time in Hollywood.
Sindsdien is het wachten op deel tien. Tarantino (63) zou The Movie Critic filmen, over een sarcastische filmcriticus in punkjaar 1977. Ging niet door, wel schreef hij zelf een bundel filmkritieken: Cinema Speculation. Hij heeft geen haast. In 2018 huwde hij de Israëlische Daniella Pick en werd vader van twee kinderen: Leo in 2020, Adriana in 2022. Hij is nu papa en huismus in Tel Aviv, zijn vrouw klaagt dat hij daar bij raketaanvallen het luchtalarm negeert. „Ik sterf zo in elk geval als een zionist”, grapte hij.
Tarantino schrijft, praat en schoont zijn archief op. Dit jaar verfilmde David Fincher Tarantino’s vervolg op Once Upon a Time in Hollywood, waar stuntman Cliff Booth – Brad Pitt – opklimt tot Hollywood-fixer. Mogelijk gaat de film in première in Venetië. En deze week gaat Kill Bill in de bioscoop uit zoals Tarantino het ooit voor ogen had, met als extraatje de animatie Yuki’s Revenge , een scène die indertijd te duur was. In 2003 hakte producer Harvey Weinstein Kill Bill in tweeën en verwijderde wat bloed voor de filmkeuring: het fameuze zwaardgevecht van ‘de bruid’ Uma Thurman tegen de Crazy 88 ging halverwege op zwart-wit, de hulpeloze Sophie Fatale werd buiten beeld gefileerd.
Commercieel verstandig: met 333 miljoen dollar recette was het tweeluik erg profijtelijk. Maar toen de regisseur in 2004 op de slotdag van Cannes zijn ‘director’s cut’ vertoonde – Kill Bill: The Whole Bloody Affair – bleek die versie van 4.15 uur superieur. Een cartooneske hommage aan wuxia, samoeraifilms en spaghettiwesterns, maar de wraak van De Bruid op de jaloerse eega Bill die haar door het hoofd schoot („I overreacted”) is nu vreemd aangrijpend. Een criticus zag het in 2004 scherp: was Kill Bill direct als één film gebracht, dan hadden critici die film vermoedelijk neergesabeld als een zelfingenomen exces. Nu we Kill Bill 1 en 2 apart kennen, beseffen we dat het geheel meer is dan de som der delen.
Het volgende project – eind 2026, begin 2027 – is een toneelstuk op het Londense West End: The Popinjay Cavalier. Een ‘wilde komedie van bedrog en vermomming’ in 1830, zo heet het, The Daily Mail voorspelt een „ouderwetse Britse farce” vol misverstanden en onderbroekenlol. Bij succes wordt dat zijn tiende en laatste film, zegt Tarantino.
Gaat hij dan ook zelf op de planken? Tarantino ziet zichzelf als begaafd acteur en staat in die mening vrij alleen. Hij speelde in Reservoir Dogs, Pulp Fiction en From Dusk Till Dawn, en bleef dan altijd Quentin Tarantino. In 1998 kraakte de theaterpers zijn Broadway-debuut als gangster die een blind meisje belaagt in Wait Until Dark. „Als sadistische, moordlustige schurk […] bedreigt meneer Tarantino niets, behalve mogelijk het script”, oordeelde The New York Times.
Die passie voor acteren leek vervlogen – of is hij terug? Tarantino speelde recent in het Franse Deauville een rolletje in de film Only What We Carry, die op 6 juni in première gaat op het Tribeca-festival. Hij werd meermalen op de set van The Adventures of Cliff Booth gesignaleerd: voor een rolletje of cameo? En is The Popinjay Cavalier dan zijn revanche op de bühne? Je hoopt van niet, het blijft toch Rembrandt die zich toelegt op borduren. Maar als bijna-pensionado staat het Tarantino vrij.