Roland-Garros Veel grote successen kende ze nog niet maar de 21-jarige Alexandra Eala is al razend populair. Voor de nu al beste tennisser uit de Filippijnen ooit staan overal ter wereld fans in de rij. „We zijn een trots volk.”
Tennisser Alexandra Eala verloor dinsdag in de eerste ronde van Roland-Garros de Amerikaanse Iva Jovic. De Filippijnse is een ster in eigen land – en ver daar buiten.
Op een bloedhete dag, midden in de brandende zon, zijn de tribunes bij baan 14 op Roland-Garros behoorlijk vol. De sfeer is goed, mensen hebben er zin in. Hier en daar is een Filippijnse vlag te zien. Een vlag die je niet vaak ziet in de tenniswereld. Filippijns tennissucces is er haast nooit.
Tot Alexandra Eala op het toneel kwam, een van de jonge speelsters die deze ochtend aantreedt in Parijs. In maart van vorig jaar brak ze door op de WTA-tour, op het Masters-toernooi van Miami. Omdat haar ranking nog niet hoog genoeg was om mee te kunnen doen, kreeg ze van de organisatie een wildcard, om het vervolgens tot ieders verrassing tot de laatste vier te schoppen. Onderweg naar de halve finale versloeg ze drie grandslamwinnaars: Madison Keys, Jelena Ostapenko en Iga Swiatek. Ze verloor uiteindelijk in drie sets van de Amerikaanse toptienspeelster Jessica Pegula.
De tennisgekte rondom de 21-jarige Filippijnse brak tijdens dat toernooi los, de stadions zaten vol fans die hun landgenoot kwamen aanmoedigen.
„Ik weet nog dat ik tegenover je stond, op het Centre court in Miami, mijn thuistoernooi”, vertelde Pegula Eala eerder dit jaar in de tennispodcast The Player’s Box, „en me afvroeg: waarom juicht er helemaal niemand voor mij?”
Het succes in Miami bracht Eala de top-honderd van de WTA binnen, als allereerste Filippijnse ooit. Ook buiten de top-honderd zijn weinig landgenoten om van te genieten: op de site van de Filippijnse tennisbond staan slechts tien spelers, mannen en vrouwen. Er is buiten Eala geen vrouw uit het land met een WTA-ranking, en de hoogst gerankte man op de ATP-ranglijst staat niet in de top-duizend.
Vandaar ook de enorme aandacht voor Eala. Overal waar ze speelt, komen de fans in groten getale naar haar wedstrijden. In Australië, waar veel Filippijnen wonen, stonden ze zelfs in de rij – sommigen zaten al twee wedstrijden voordat Eala aantrad klaar op de tribunes. Haar persconferenties tijdens de Australian Open werden op YouTube vaker bekeken dan van Alcaraz, Sinner en Medvedev bij elkaar.
Ook in Dubai zat het stadion bij elke ronde vol. „We konden het gejuich van al haar supporters horen vanuit ons hotel”, herinnert Pegula zich in The Player’s Box.
De Filippijnen kennen nauwelijks een tennistraditie. Eala en haar oudere broer leerden de sport kennen via hun opa. Haar broer, die uiteindelijk is gaan tennissen voor een universiteit in de Verenigde Staten, probeerde meerdere verschillende sporten uit voor hij bij tennis uitkwam. Eala zelf begon op haar vierde meteen met tennis, en deed niets anders meer. „Ik was eigenlijk heel slecht in elke andere sport”, vertelt ze lachend in haar persconferentie na afloop van haar verloren partij tegen Jovic. „Ik zeg wel vaker dat ik eigenlijk niet snap hoe ik een profsporter ben geworden.”
Tennis lag haar wel. De eerste jaren werd ze gecoacht door haar opa. Die had geen formele training gehad, maar haalde zijn informatie uit boeken en tijdschriften, en vond inspiratie bij spelers als Pete Sampras. „Toen ik twaalf was, was mijn techniek best wiebelig”, vertelde ze in Served, een tennispodcast van oud-speler Andy Roddick. „Maar mijn opa bracht me mijn strijdlust bij en leerde me hard te werken.”
Er waren niet veel tennisvelden in de buurt, en de baan waar Eala op moest trainen, deed ook dienst als basketbalveld. Dat heeft bijgedragen aan de agressieve speelstijl waar ze om bekendstaat. „Ik moest wel dicht op de baseline blijven”, legde ze in The Player’s Box uit. „Als ik er te ver achter ging staan, liep ik steeds tegen de basket aan.”
Haar ouders wilden haar tennisdroom graag steunen. Sport was belangrijk voor de familie: Eala’s moeder won in 1985 een bronzen zwemmedaille tijdens de Southeast Asian Games, een sportevenement dat elke twee jaar wordt gehouden. Beide ouders zijn inmiddels zakenlieden.
Hun steun was hard nodig, want om mee te kunnen aan jeugdtoernooien, moest ze veel reizen. De Filippijnen hebben immers geen jeugdtoernooien op hoog niveau.
Eala was succesvol. Op haar twaalfde won ze het prestigieuze Les Petits A, voor spelers tot veertien jaar. Daarmee begon haar internationale tennisloopbaan pas echt. Ze werd ontdekt door de Rafa Nadal Academy, die haar uitnodigde om er te komen trainen, op Mallorca. Daarvoor moest ze wel verhuizen naar de andere kant van de wereld. Moest ze daar lang over nadenken? „Ik dacht meteen: let’s go!”, zei ze tegen Roddick. „Ik was voor mijn leeftijd al vrij gewend aan reizen, en mijn broer ging met me mee, mijn ouders kwamen me ook regelmatig opzoeken, dus ik was niet helemaal alleen.”
De trainingen op de academie van 22-voudig grandslamwinnaar Rafael Nadal wierpen hun vruchten af en ze bleef successen behalen op jeugdtoernooien over de hele wereld, van Zuid-Afrika tot Japan en in de Verenigde Staten. In 2022 won Eala op zeventienjarige leeftijd de US Open voor junioren, als eerste Filippijnse ooit. In 2023 had ze zichzelf de top-tweehonderd binnen geslagen, om vervolgens gestaag verder te stijgen.
Tot 2025 dus, waarin het stijgen een stuk minder snel ging. Eala had tot dat moment al meermaals een wildcard gekregen voor Miami en een ander Masters-toernooi in Madrid, maar had daar nog niet veel succes mee gehad. Maar tijdens dat toernooi verraste ze iedereen met haar agressieve spel. En hoewel ze haar stunt in Miami nog niet heeft kunnen herhalen in de rest van het seizoen, is ze inmiddels een vaste waarde op de toernooien, en staat ze stevig in de top-vijftig, met een 29ste plek als voorlopig record. Eind 2025 won ze voor het eerst een gouden medaille op de Southeast Asian Games, waar ook haar moeder succesvol was geweest.
Het succes is groot genoeg om van haar een Filippijnse beroemdheid te maken. „We zijn een trots volk”, vertelt ze erover in de podcast van Roddick. „Als Manny Pacquiao [een succesvolle Filippijnse bokser] een wedstrijd speelde, was het bijna een nationale feestdag. Er werden kijkfeestjes georganiseerd, de misdaadcijfers gingen omlaag.”
De WTA heeft ook gezien hoe groot de populariteit van Eala is, en hoe haar succes een nieuwe doelgroep aanspreekt. Begin dit jaar werd in de Filippijnse hoofdstad Manilla voor het eerst een WTA-toernooi georganiseerd. Al voor Eala had bevestigd dat ze zou komen, was de finale uitverkocht. Die finale bereikte ze overigens niet: ze kwam niet verder dan de kwartfinale.
Alexandra Eala tijdens haar verloren wedstrijd tegen Iva Jovic .
In Parijs bleef het dit jaar bij de eerste ronde. Iva Jovic, de nummer 19 van de wereld, was nog te sterk voor Eala, die uiteindelijk met 6-4, 6-2 verloor. Maar de staande ovatie die ze kreeg en het grote applaus dat klonk toen ze de baan verliet, laten zien dat het voor de Filippijnse fans niet heel veel uitmaakt dat hun landgenote voorlopig nog geen kanshebber is voor grote prijzen. Ze heeft het nu al verder geschopt dan ze ooit hadden durven dromen.