Popdocumentaire De Netflix-documentaire ‘Kylie’ toont een popzangeres die door volharding en niet aflatend enthousiasme het maximale uit haar talent haalt.
Kylie Minogue in de documentaire ‘Kylie’.
Kylie
Regie: Michael Harte. Met Kylie Minogie, Dannii Minogue, Jason Donovan.
3 afl van ca. 60 min.
Te zien op Netflix
‘The singing budgie’ noemde de Britse pers haar. De zingende parkiet. Wij argeloze kinderen van de jaren tachtig waren blij met de komst van Kylie Minogue, een popster zo zonnig en aanraakbaar dat ze vanaf haar eerste hit ‘I Should Be So Lucky’ (1987) een vanzelfsprekende aanwezigheid in de Top 40 vormde – maar de serieuze muziekpers lustte haar niet. Minogue was een negentienjarige soap-actrice uit Australië met een vibrerende sopraanstem en een eeuwige glimlach wier hits uit de muziekfabriek van Stock, Aitken and Waterman kwamen: lager kon het niet, in de strenge culturele pikorde van die dagen.
Een kleine veertig jaar later straalt Minogue’s ster nog steeds. In 2020 stond de teller op meer dan 80 miljoen verkochte platen. Veelzeggender is het hoge aantal Kylie-hits uit vijf achtereenvolgende decennia: clubknallers als ‘Can’t Get You Out of My Head’ (2001), ‘In Your Eyes’ (2002), ‘Slow’ (2003), ‘All the Lovers’ (2010) en, recentelijk nog, ‘Padam Padam’ (2023), waarmee Minogue ook door de TikTok-generatie werd ontdekt. In de nieuwe, driedelige Netflix-documentaire waarmee haar status als popprinses (Madonna is de koningin, in dit universum) wordt bestendigd doet Minogue bijna wegwerpend bescheiden over haar eigen schrijf- en zangtalent, maar haar neus voor goede popmuziek valt niet te betwisten. Een Kylie-liedje herken je meteen. Haar perfecte styling en sterke live-act doen de rest.
Kylie de documentaire is gelukkig geen poging om haar carrière in z’n geheel samen te vatten: het is een enerverende rit van drie uur, vol slimme keuzes en tijdssprongetjes. Regisseur Michael Harte maakte eerder naam als editor: de geweldige montages in Still: A Michael J. Fox Movie (2023) en Beckham (2023) zijn ook van hem. In Kylie worden concert- en studiobeelden afgewisseld met impertinente vragen van journalisten (,,Klopt het dat je seks ontdekt hebt?” ,,Wordt het niet eens tijd voor kinderen?”) en snerende krantenkoppen; Minogue heeft het succes niet cadeau gekregen. Haar meest constante fanbase komt uit de lhbtq+-gemeenschap, die haar al omarmde ,,toen het nog helemaal niet cool was”, zoals ze zelf zegt.
Een select groepje intimi komt aan het woord: de in oneliners grossierende muziekproducent Pete Waterman (,,And that is a very true story!”), zus Dannii Minogue, collega en oud-geliefde Jason Donovan en rocker Nick Cave, een even onwaarschijnlijke als cruciale mentorfiguur die Minogue in 1995 haar enige ‘alternatieve’ hit bezorgde, de moordballade ‘Where the Wild Roses Grow’.
Jason Donovan en Kylie Minogue in de serie ‘Neighbours’, tweede helft jaren tachtig.
Cave en Donovan lijken geen van beiden helemaal bekomen van de kleine blonde tornado die decennia geleden voor het eerst door hun leven raasde. Donovan vertelt vermoeid dat hij nog voortdurend door vreemden naar zijn eerste grote liefde wordt gevraagd (,,Come on man!”), Nick Cave memoreert hoe hij en zijn sombere bandleden ,,nog nooit iemand hadden ontmoet die het leven leuk vond” totdat Kylie de studio kwam binnenhuppelen. Cave zag duidelijker dan Minogue zelf waar haar kracht lag: dansmuziek, positiviteit, geen indie-uitstapjes meer. ,,Eigenlijk wil niemand indie zijn”, zegt hij met genadeloze zelfspot.
Regisseur Harte sprak Minogue zelf ook meerdere malen en pelde zijn interviewtechniek steeds verder af: minder studiolampen, minder voorbereide vragen, meer ruimte voor Minogue’s eigen associaties. Gaandeweg zie je haar ontspannen en wordt ze openhartiger. Ze praat uitgebreid over haar borstkanker-diagnose in 2005; de beelden van het paparazzi-leger rond haar ouderlijk huis zijn even schrijnend als die van Minogue’s bleke verschijning met hoofddoekje in de straten van Parijs, waar ze haar behandeling onderging. Maar ze herrees, hervatte haar afgeblazen tournee en door haar openheid over haar ziekte ontstond er iets als een ‘Kylie-effect’: jonge vrouwen meldden zich aantoonbaar vaker voor screenings.
In de laatste tien minuten zien we Minogue jammend en zingend in een huisstudio met een groepje muzikale vertrouwelingen, en in die losse sfeer komt ze met een onthulling die alles wat eraan vooraf is gegaan in een nog sympathieker licht zet. Wie van Kylie houdt, of van popmuziek houdt, of gewoon nieuwsgierig is naar hoe een artiest door volharding en niet aflatend enthousiasme het maximale uit haar talent weet te halen, gaat genieten van deze documentaire.