We keren nog even terug naar de zondagavond en wel naar Indianapolis: daar werd de 110e editie van de Indianapolis 500 verreden, de zevende race van het seizoen in de IndyCar Series, en dat werd best een lekker spektakel.
Vanaf poleposition vertrok titelverdediger Alex Palou, één van de maar liefst negen voormalig winnaars op de grid. Eén daarvan, Alexander Rossi, stond naast hem, met David Malukas ook op de eerste rij. De tweede rij was voor Felix Rosenqvist, Santino Ferrucci en Pato O'Ward, voor Kyffin Simpson, Conor Daly en Scott McLaughlin. Rinus van Kalmthout vertrok vanaf plek elf op rij vier, tussen oud-winnaars en veteranen Scott Dixon en Takuma Sato en recht vóór legende Helio Castroneves en Marcus Ericsson, ook allebei oud-winnaars.
In de openingsfase waren het vooral Palou en Rossi die de touwtjes in handen hadden, maar al vrij snel ging het achterin het veld mis: oud-winnaar Ryan Hunter-Reay spinde, Katherine Legge kon er weliswaar omheen, maar daarmee maakte ze noodgedwongen een te forse stuurbeweging, waardoor ook de Britse de muur in ging. Bijna iedereen kwam tijdens de caution binnen, maar vier coureurs niet, waaronder Van Kalmthout, die zo bij de herstart de leiding in de race had.
Niet veel later crashte Van Kalmthout's voormalig teambaas Ed Carpenter, dit keer kwam de Nederlander bij de caution naar binnen. Caio Collet en Romain Grosjean bleven nog eens buiten en reden zo vooraan bij de herstart, met Connor Daly en Palou er ook nog bij. Zo kabbelde de race daarna wat rustiger door, tot we bijna halverwege waren: Will Power spinde plotseling na technisch malheur en in de pitstraat was het ineens klaar voor Rossi, wiens auto net als vorig jaar vlam vatte.
Het gros kwam weer binnen, Van Kalmthout ook, hij reed vervolgens op plek negentien. Een paar ronden later werd de rode vlag gezwaaid wegens wat lichte regen, maar al vrij snel konden we door, hoewel de volgende regencaution niet lang op zich liet wachten - Van Kalmthout reed ondertussen op plek vijftien. De volgende herstart ging niet goed: oud-winnaar Josef Newgarden was van buiten de top-20 opgeklommen naar plek vier, maar maakte bij het opkomen van het rechte stuk een fout en klapte de muur in.
Malukas kwam zich na de caution voorin melden bij de vechtende Palou en McLaughlin, terwijl ondertussen op een andere strategie Rosenqvist en O'Ward terug naar voren kwamen. De drie voorin zorgden voor een heerlijke strijd, maar dertig ronden voor het einde lagen zij er toch niet best bij: ze moesten allemaal nog stoppen, Rosenqvist en O'Ward zaten er vlak achter, maar hadden hun laatste stop al gemaakt. Dat gold ook voor Van Kalmthout, maar die reed er wel iets verder achter.
Malukas en consorten kwamen een ronde of twintig voor het einde naar binnen, O'Ward nam zo de leiding over, maar moest die ook snel afstaan aan Rosenqvist. Negen ronden voor het einde ging het toch nog fout: Collet knalde snoeihard de muur in, de rode vlag werd gezwaaid om niet onder geel te eindigen. De volgende herstart ging geweldig voor Van Kalmthout, die perfect timede en van plek negen opschoof naar de vijfde plaats. Voorin nam Marcus Armstrong vanaf plek drie ineens de leiding over, waarna Mick Schumacher de muur schampte: caution.
Met Armstrong, Malukas en Rosenqvist op kop en Van Kalmthout op plek vijf werd het groen gezwaaid voor nog één ronde racen, waarbij Malukas de leiding pakte. Teamgenoten Rosenqvist en Armstrong streden achter hem op de slipstream en het was Rosenqvist die dat duel won: hij dook achter Malukas het rechte stuk op, kwam er perfect op tijd uit en won met 0,023 seconden, de kleinste winstmarge ooit in de rijke geschiedenis van de race. Malukas werd tweede, voor McLaughlin, O'Ward, Armstrong en een zeer fraaie zesde plek voor Van Kalmthout, alweer zijn vierde top-10-klassering in zeven deelnames.
Source: Fok frontpage