Farewell tour Emmylou Harris De geliefde zangeres neemt afscheid van haar Europese publiek. Met haar Farewell Tour eert ze de mannelijke collega’s uit haar carrière maar speelt zelf de hoofdrol.
Emmylou Harris tijdens haar concert in de Glazer Hall, Palm Beach, Florida op 22 maart dit jaar.
Als middelpunt van een muzikaal feest stond Emmylou Harris woensdagavond in concertzaal De Doelen in Rotterdam. Het was het eerste van vier Nederlandse optredens waarmee de geliefde zangeres afscheid neemt van haar publiek, dat wil zeggen het Europese – in Amerika blijft ze optreden. De Farewell Tour is in alle steden uitverkocht.
Emmylou Harris & Red Dirt Boys. Gehoord: 20/5 De Doelen, Rotterdam. Herhaling: 21/5 Muziekgebouw, Eindhoven; 23/5 Spot, Groningen; 24/5 Concertgebouw, Amsterdam. (Alle uitverkocht)
Ze schijnt tegen de tachtig te lopen, maar Harris is tijdloos en leeftijdloos. Met een witte bos haar, zwarte jurk, draaiend op de hakken van haar lila laarzen, virtuoos tokkelend op een akoestische gitaar, liet ze zich tot ver na elf uur opzwepen door muzikale vervoering.
Die vervoering ontstond in samenspel met de Red Dirt Boys, vijf mannen die haar liedjes in country-, bluegrass, of rock-’n-rollstijl afwisselend omlijstten. Veel nummers hadden een a capella intro, waarna de instrumenten invielen, en binnen het nummer vaak wisselden: de pianist pakte zijn accordeon, de violist switchte naar mandoline. Zo ontstond een muzikale evolutie; elk lied eindigde anders dan het begon, in een stroom van klankkleur, ritme en vocale interactie. Die specifieke kwaliteit is niet vanzelfsprekend, blijkt als de elementen niet helemaal samenkomen in ‘Making Believe’ – meteen daarna goedgemaakt door ‘Two More Bottles of Wine’, waarvan de onstuimige sfeer aansluit bij de titel.
Op het ontspannen ritme van drummer Bryan Owings, wordt een solo-estafette gehouden: van de rollende akkoorden van de pianist, tot de aan Robbie Robertson (The Band) refererende, knerpende gitaarsolo’s van Will Kimbrough en de tinkelende mandolinesolo’s van Eamon McLoughlin. Die razendsnelle mandoline kreeg hier sowieso een hoofdrol, meer dan de in country gebruikelijke steelguitar of fiddle.
Het optreden opent met ‘Love Hurts’, bekend als duet met haar jong gestorven leermeester Gram Parsons. Ook hier laat Harris haar heldere stem galmen en beheerst overslaan. Ze last de woorden aan elkaar, nagenoeg onverstaanbaar, tot een schrijnend klanksnoer. Ze vertelt de zaal dat ze in haar bijna zestig jaar durende carrière zelden zelf schreef, ze zong nummers van anderen. En ze komen langs, het prachtige ‘Pancho and Lefty’ van Townes Van Zandt, gevangenislied ‘Goodbye’ van Steve Earle, een sober ‘Orphan Girl’ van Gillian Welch. Gelukkig ook het zelf geschreven ‘Boulder to Birmingham’, haar rouwlied over Parsons dat nog altijd verlangen uitdrukt. Zo zijn ze er steeds, de mannen met wie ze bevriend was of samenwerkte. Of ze nu overleden zijn of niet, Harris roept ze op en eert ze.
Ooit was Emmylou Harris vooral bekend om de harmonieën die ze zong bij opnamen van muzikanten als Neil Young, John Denver, Roy Orbison, Bob Dylan, George Jones, Johnny Cash. De rollen zijn inmiddels omgedraaid. Deze heldin wordt nu gruizig, brommend en liefdevol ondersteund door maar liefst drie mannenstemmen.