Muziek verbindt, muziek verbroedert. De Songfestivaltypes kirren het de hele tijd, geen spelbreker heeft het hart om te zeggen: muziek verbindt? Waar? Wanneer?
Ik weet het ook even niet.. O ja, ‘Lili Marleen’, dat liedje verbroederde soldaten in de Tweede Wereldoorlog (tijdelijk, daarna schoten ze elkaar weer aan gort). Maar het Songfestival klampt zich vast aan de Eurovisie-hymne Ode an die Freude, met als voornaamste geloofsartikel de strofe ‘Alle Menschen werden Brüder’. Het houdt zich Oost-Indisch doof en blind voor de gemene dingetjes die je krijgt als je een liedjeswedstrijd baseert op patriottisme. En het ziet geen bezwaar als een land muziek inzet als vlekkenwater voor een bebloed imago. Zoals Israël, dat bovendien vorig jaar garen spon met een vorm van stemfraude. Reden zat om het uit te sluiten, maar zo’n Songfestival trapt erin, welgemoed neuriënd: we doen niet aan politiek, doe maar mee Israël.
Lekkere verbroedering. Niet alleen om een schraal programma waar vijf boycottende landen ontbraken. Ook omdat er met Israël een deelnemer voor spek en bonen aantrad, want het mocht niet winnen aangezien de traditie voorschrijft dat de winnaar de volgende keer de organiserende partij is. En de 71ste editie in een land dat van genocide wordt beschuldigd, dat zou het einde van het Songfestival kunnen betekenen.
Ik keek trouwens niet voor Israël, maar voor Noorwegen, voor Jonas Lovv Hellesøy. Zijn act had hij moeten aanpassen, wat de Noorse omroep, lekker verbindend, had afgedaan met een steek onder water naar de vorig jaar geschorste Nederlander Joost ‘Europapa’ Klein: „We zijn op de vingers getikt, niet vanwege grensoverschrijdend gedrag of een forse overtreding van de regels, maar omdat we ‘te sexy’ zijn.” Te sexy, dat is goeie reclame, dachten de Noren en gelijk hadden ze. Ik ben benieuwd.
Jonas Lovv vertegenwoordigde Noorwegen met ‘Ya Ya Ya’ op het Eurovisiesongfestival in Wenen.
Jonas is een epigoon van Freddie Mercury. Wat is er aangepast, wat ging er te ver? Ik vind zijn oorspronkelijke act op YouTube. Zal mij benieuwen.
Wablief? Is dit alles?
Beetje luchtmasturberen met de microfoonstandaard. Wat vage grepen in het kruis (zijn eigen), niks bijzonders, dat doen veel popsterren. Sexy is het ook niet, meer het gebruikelijke gebaar waarmee ik soms mannen het zaakje los zie schudden.
En dan, als Jonas Lovv onbetamelijk sexy zou zijn, wat te denken van presentatrice Victoria Swarovski in de ene na de andere achterhaalde naked dress, waarmee Cher al in 1988 de rodelopermode een zwieper gaf? Wat van die stoet zangeressen in niemendalletjes alsof ze après plage de blits moeten maken in beachclub Lloret de Mar?
Ik snap het. Té sexy – dat kan alleen een man zijn. Vrouwen kunnen niet sexy genoeg zijn. Of liever, ze zien ze daar graag maximaal geseksualiseerd.
Dit is brutaal seksisme. Een reden te meer om het Songfestival belachelijk te maken en te blijven boycotten.