De Israëlische krijgsmacht enterde maandag en dinsdag ook de laatste schepen van de Global Sumud Flotilla, de vloot die hulpgoederen naar Gaza wil brengen. Sindsdien vernam Anne van Schaik niets meer van haar 21-jarige dochter Jesse, die aan boord zat.
is regioverslaggever van de Volkskrant in de provincies Utrecht en Flevoland.
Hoe ze precies hoorde dat het zeilbootje met daarop haar dochter door Israëliërs was geënterd? Anne van Schaik weet het niet zo goed meer, zo druk is ze aan het begin van deze dinsdagmiddag met alles wat daarna gebeurde, wat nu moet gebeuren, wat komen gaat. Ze loopt door Den Haag, gaat straks in gesprek met politici, en ’s middags staat een demonstratie op de planning voor het gebouw van de Tweede Kamer – die later door de politie zal worden verboden.
Sinds maandag heeft ze niets meer gehoord van de 21-jarige Jesse, die meevaart op een van de circa vijftig boten van de Global Sumud Flotilla, een konvooi met hulpgoederen op weg naar Gaza. Jesse, die geschiedenis studeert in Amsterdam, werd met ongeveer tweehonderd anderen van boord gehaald. Eind april had het Israëlische leger voor de kust van Kreta ook al zo’n twintig schepen geënterd en activisten vastgenomen.
‘Toen heb ik ook al een nacht naar de tracker zitten kijken’, zegt Van Schaik, die werkzaam is als advocaat. ‘De boot van Jesse arriveerde die dag net op tijd op Kreta. Daarna zijn ze naar Marmaris gevaren, in Turkije, waar ze zondag weer vertrokken.’
Dat Israël opnieuw schepen zou onderscheppen, kan geen verrassing zijn geweest.
‘Nee, het hing in de lucht. Maandag stopte plotseling de tracker, familieleden van opvarenden gingen elkaar appen. Toen wist ik het wel. Ook omdat Jesse een interview op de Turkse televisie zou geven en ik vervolgens iemand anders het woord zag voeren.’
Welke scenario’s gaan er op zo’n moment door uw hoofd?
‘Best veel. Twee weken geleden zijn mensen van de flotilla ernstig mishandeld op een militair schip van de Israëliërs. Ze zijn geslagen, er was sprake van seksueel geweld.’
Eerder stelde de organisatie van de flotilla dit ook in een persbericht. Het Israëlische leger heeft hierop voor zover bekend niet publiekelijk gereageerd. De Volkskrant heeft de beschuldigingen niet kunnen verifiëren.
‘Ik schrok daar toen enorm van’, zegt Van Schaik. ‘Blijkbaar kan Israël zich echt alles permitteren. Ze plukken zomaar mensen uit de internationale wateren, zonder aanklacht, zonder verdenking, zonder jurisdictie. Het is totaal rechteloos.
‘Wat ik ook hoorde: dat de matrassen waarop de activisten moesten slapen eerst nat werden gemaakt. Dat is gewoon sadistisch. Het is niet leuk om te bedenken dat mijn kind nu misschien ook in zo’n situatie zit. Daar praat ik liever niet te lang over. Ik hoop dat ze iedereen snel ergens afzetten, zodat ze naar huis kunnen.’
Heeft u enig idee waar Jesse nu is?
‘Nee. Ik heb al een aantal keer met de afdeling consulaire zaken van het ministerie van Buitenlandse Zaken gebeld voor bijstand, maar ze doen niets voor ons. Per mail lieten ze weten dat de opvarenden waarschijnlijk naar Israël worden gebracht, maar dat is nog niet bevestigd.’
Dinsdag enterde Israël opnieuw schepen van het konvooi. Daarbij werden ook Nederlanders vastgezet, onder wie twee journalisten van BNNVara.
Spanje heeft Israël al opgeroepen de activisten vrij te laten, Turkije veroordeelt de actie. Het Nederlandse kabinet laat zich er niet stevig over uit.
‘Dat vind ik dus ongelooflijk slap. Het is vandaag een jaar geleden dat de rodelijndemonstraties begonnen. Premier Jetten was daar prominent aanwezig, en hij riep op de internationale rechtsstaat te beschermen. Nu is hij aan de macht, nu kan hij Israël oproepen een einde te maken aan de genocide, hij kan ervoor zorgen dat mijn kind veilig thuiskomt, en al die andere mensen van de flotilla, maar dat doet hij niet.’
Het ministerie van Buitenlandse Zaken zegt in een reactie de Israëlische autoriteiten te hebben opgeroepen om zich aan het internationaal recht te houden, de veiligheid van de Nederlanders te waarborgen en hen zo snel mogelijk vrij te laten.
Israël noemt de flotilla een provocatie. Ook schrijft het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken op X dat er ‘tot dusver’ geen hulpgoederen op de schepen zijn aangetroffen.
‘Ik ben ruim een maand geleden in Barcelona geweest toen de flotilla vertrok. Daar zag ik blikjes, babyvoeding en luiers aan boord gaan. En ik ken mijn kind: zij wil hulpgoederen naar Gaza brengen. Ze stapt niet ongewapend op een boot alleen om de Israelische krijgsmacht te provoceren.
‘Dit is een vreedzame missie. En dat die nodig is, laat zien hoe slecht het gaat met de wereld. Mensen moeten in zeilbootjes de bevolking van Gaza te hulp komen. Gewone mensen: brandweermannen uit Spanje, medewerkers van verzorgingstehuizen in Brazilië. En daar worden zij nu voor gestraft.’
Jesse hield er ongetwijfeld rekening mee dat dit kon gebeuren. Wat zei ze daarover tegen u?
‘Na die eerdere interceptie door Israelische schepen hebben we gebeld. Ik zei dat ze met opgeheven hoofd naar huis kon komen, als ze dat wilde. Maar dat wilde ze niet. Als de regering stil bleef, zou zij opstaan. Dat heeft ze gedaan.’
Na het gesprek deelt Van Schaik nog een bericht van haar dochter, een van de laatste berichten die ze stuurde aan vrienden en familie. ‘Ik ben al mijn hele activistenleven woedend en wanhopig over de wereld’, schreef Jesse daarin, ‘en weet niet wat anders ik kan doen dan dit. Dus ik blijf hier, en we gaan door. Zo ver als we kunnen. Totdat we er zijn.’
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant