is publicist.
Afgelopen weekend stond er een grote reportage in NRC over huisjesmelkers en mensenhandel in mijn wijk Carnisse – weer zo’n reportage die onze wijk in één adem noemt met grootstedelijke ellende. Ik las het met een knoop in mijn maag en met de vermoeide herkenning van wie al jaren tussen die problemen woont. Er ontstond veel discussie in de buurt: misschien komt de gemeente nu eindelijk in actie, zeiden sommigen. Anderen waren boos dat er opnieuw een slecht beeld van Carnisse werd opgehangen. Beide reacties zijn begrijpelijk. Maar ze vertellen niet het hele verhaal.
Er is een andere kant van Carnisse, die zelden op de voorpagina past. Die kant zie ik elke dag als moeder van een kind met een beperking dat veel aan huis gekluisterd is. Als het even moeilijk wordt, bel ik hulpverleners, maar ook buren. Velen zitten inmiddels in mijn ‘sleutelclubje’: ze hebben mijn sleutels en ik hou ze op de hoogte van ons reilen en zeilen. Als mijn zoon een begeleidingsmoment nodig heeft, staat er altijd iemand klaar om te helpen, mee te denken of gewoon even koffie te brengen. Sociale cohesie is hier geen abstract begrip, het is tastbaar en warm en soms rommelig, maar onmisbaar.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ons stamcafé Koffie en Ambacht ‘Trefpunt voor Vrolijk verzet’ is daarvan het beste voorbeeld. Een podium voor prikkelende gesprekken en absurdistische concerten, een plek waar stamgasten door de jaren heen buren zijn geworden en buren vrienden. We slepen elkaar door de grote en kleine uitdagingen heen met een goed gesprek, een gulle lach en een glas wijn of een kop thee. Dat klinkt misschien klein naast beleidsnota’s en miljoenenplannen, maar voor wie hier leeft is het levensbelangrijk.
Op de hoek van de Markerstraat staat het weggeefplein van het buurtinitiatief Gouwe Klouwe, pal naast het pand dat in NRC genoemd werd. Meubeltjes, leuke ouwe meuk. Buurtbewoners zelf zijn onder leiding van Gouwe Klouwe de buurt schitterend aan het vergroenen. Kleding kun je elke dag gratis van de rekken halen bij De Moeite Waard. En bij de Kunst en Vliegfabriek is een studio waar mijn zoon zijn eerste houseplaat maakte, begeleid door mensen die geloven in talenten die buiten de standaard passen. Zulke plekken maken het verschil tussen overleven en leven.
We hebben gezien dat er via het Nationaal Programma Rotterdam Zuid (NPRZ) miljarden zijn geïnvesteerd in de stad. Dat is nodig en zichtbaar – een nagelnieuw Zuidplein is fijn voor velen – maar die grote sommen geld bereiken nauwelijks de kleine initiatieven die het dagelijkse leven van bewoners echt veranderen. De vraag die ik steeds vaker stel is niet alleen: wie bestrijdt de misstanden? Maar ook: wie voedt de veerkracht die ons in staat stelt om die misstanden te dragen en te bestrijden?
Gemeenschap is geen luxeproject; het is infrastructuur. Het is de onbetaalde zorg van een buurvrouw die even komt voorlezen, de vrijwilliger die een weggeefplein runt, de muzikant die een studio deelt met een jongen die anders nooit een kans had gekregen. Als de gemeente echt wil dat beleid werkt, moet ze die infrastructuur herkennen en versterken. Investeer in mensen die al doen wat nodig is.
Ik wil niet ontkennen dat de problemen reëel en urgent zijn. Huisjesmelken, mensenhandel, verloedering – het zijn zaken die handhaving, toezicht en politieke wil vereisen. Maar het is een vergissing om te denken dat alleen repressie of grote investeringen de oplossing brengen. De kracht van Carnisse zit in de mensen die hier blijven, die elkaar kennen, die elkaar helpen en die met creativiteit en humor oplossingen vinden waar beleid vaak stokt.
Dus ja, schrijf over de misstanden. Roep de gemeente op tot actie. Maar vergeet niet te schrijven over wat er wél werkt en wie dat mogelijk maakt. Laat beleid niet alleen reageren op schandalen, maar bouw voort op wat er al is: de sociale netwerken, de kleine initiatieven, de mensen die hun handen uit de mouwen steken. Geef die plekken ruimte, vertrouwen en een structurele stem in beslissingen die hun bestaan bepalen.
Carnisse is niet alleen een probleem op papier. Het is een gemeenschap die, ondanks alles, blijft zorgen, creëren en verbinden. Als we die kracht erkennen en versterken, hebben we een veel grotere kans om de problemen echt aan te pakken – niet alleen met regels en camera’s, maar met mensen die elkaar kennen en voor elkaar opkomen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant