Viel er nog iets te genieten afgelopen seizoen? Zeker weten. De Volkskrant formeerde een elftal vol leuke, onmisbare en gedenkwaardige spelers, met ook nog trainers en reserves.
Wie positief wil zijn, denkt: het was een geweldig seizoen in de eredivisie. NEC, Telstar en Excelsior, om een paar zijstraten te noemen, beleefden een jaar om nooit te vergeten. Wie van grotere afstand kijkt, ontwaart sportieve en mentale armoede. Nauwelijks tegenstand voor de oppermachtige kampioen PSV. Gemiddeld gesproken ondermaatse prestaties in Europa, gedoe met supporters, een tot aan de rechtbank opgelopen zaak over paspoorten.
NEC was een voetballende vulkaan. Zoals NEC voetbalde, is zelden vertoond door een club die niet tot de traditionele top in Nederland behoort. Wie zondag naar de samenvatting keek van het duel met Go Ahead Eagles, zag een kanonnade aan schoten en doelpogingen, alsof er drie samenvattingen met elkaar waren vervlochten.
Aanvalskracht, gelardeerd met uitzinnig geluk van het publiek na het bereiken van de derde plaats. PSV is van de buitencategorie, maar NEC plaatste zich sensationeel voor de voorronde van de Champions League. Dat zegt nog niets over de droom van geldschieter Marcel Boekhoorn om tegen pakweg Real Madrid te mogen voetballen, want het gebeurt zelden dat de Nederlandse club via de voorronde daadwerkelijk de competitiefase bereikt. Deelname aan de Europa League is al zeker. Een aantal topspelers zal NEC verlaten, maar er is geld om de ploeg te versterken. De scouting in Nijmegen leverde sowieso een topprestatie de laatste jaren.
NEC bleek een topclub in spe, met transfers van Robin Roefs en Kento Shiogai, die samen meer dan 20 miljoen euro opbrachten. Ook op het veld staat volop kapitaal, onder wie Başar Önal en Sami Ouaissa, mede door trainer Dick Schreuder gevormd tot bewuste profs die de speelsheid van de straat meenemen. Niet alleen daarom is Schreuder een belangrijke kandidaat om trainer van het jaar te worden.
Hij heeft concurrentie van Peter Bosz natuurlijk, plus in de eredivisie debuterende trainers als Ruben den Uil en Anthony Correia. Hun clubs, Excelsior en Telstar, bleven met kleine budgetten in de hoogste klasse, met bovendien een positieve spelopvatting, sportief spel zonder gezeur. Al beseften ze bij Telstar meteen hoe lastig het zal zijn in het tweede seizoen, met een behoorlijk andere selectie en zonder de naar FC Utrecht vertrekkende Correia. Diens vervanger is bekend: Henk Brugge, assistent van Robin Veldman bij Heerenveen, haalt deze maand het hoogste diploma.
Zelfs buiten de schaduw van het feestgedruis figureert Ajax, dat in vier jaar is afgegleden naar een club die met moeite meekan in de subtop. Aan technisch directeur Jordi Cruijff de taak nog eens een cruijffiaanse revolutie te ontketenen. Zijn eerste zet is alvast een ongelukkige gebleken, door huisvriend Óscar García via Jong Ajax te katapulteren naar het eerste elftal. Na een hoopvol begin verzandde Ajax opnieuw in geploeter, met een nog lager puntengemiddelde dan zijn voorgangers John Heitinga en Fred Grim.
García had zondag een punt toen hij schande sprak van de slotfase tegen Heerenveen, met een door regenval onbespeelbaar veld. Maar bij stilleggen van de wedstrijd had de KNVB ook andere duels tijdelijk moeten staken, om gelijktijdig klaar te kunnen zijn. García ging makkelijk voorbij aan het collectief falen, want ook bij zonneschijn liet Ajax weinig zien.
Ajax is veroordeeld tot de play-offs om de voorronde van de Conference League te halen. Dat is een jonge competitie waarin een goede Nederlandse club best aardig kan presteren, zo bewezen Feyenoord en AZ in eerdere seizoenen.
Veel te doen bij Feyenoord
Ook Feyenoord viel tegen, maar met zes punten voorsprong op nummer drie NEC was de eindsprint redelijk te noemen. Ook bij Feyenoord is veel te doen. De aanstelling van een nieuwe algemeen directeur (Robert Eenhoorn?) is nabij, plus een oordeel over de positie van trainer Robin van Persie.
Het is een drukke zomer, sowieso. De eredivisie zal met lokale overheden moeten nadenken over onder meer vuurwerk en andere verstoringen door supporters, vaak met het doel wedstrijden te staken. Wie beelden bekijkt van afgelopen weekeinde uit Nantes en Nice, in Frankrijk, beseft dat het nog veel erger kan, maar in combinatie met ‘paspoortgate’ en andere ongein was het een in vele opzichten vervelend seizoen.
Dat seizoen is bijna klaar, waar het clubvoetbal betreft. Volendam is deze week de hoofdstad van het voetballand voor het restje, met donderdag het duel van het door Harry Styles uit Amsterdam verdreven Ajax tegen FC Groningen, in de play-offs. Mocht Ajax de finale halen, dan speelt het zondag tegen FC Utrecht of Heerenveen, opnieuw in Volendam. En zondag speelt Volendam zelf, dat als zestiende eindigde, de tweede wedstrijd van de finale van de play-offs om promotie of handhaving tegen Willem II. Woensdag is de wedstrijd in Tilburg.
Zo kan Nederland via Volendam alvast wennen aan het andere Oranje, van het Nederlands elftal. Daarvoor hoeft bondscoach Ronald Koeman Volendammer Joey Veerman niet meer te bellen, zo liet de spelmaker optekenen over de eeuwige discussie rond zijn selectie. Hij is het gepraat over hem zat.
Ronald Koeman (Telstar, 30)
‘Keepen? Je wilt keepen? Weet je het zeker?’ Het enthousiasme van Ronald Koeman senior voor het plan van zijn gelijknamige zoon om op doel te gaan staan kwam moeizaam op gang. Hij had toch een geweldige trap? En zo lenig zijn de Koemannetjes niet. Maar in een van de mooiste apotheosen aller tijden, met een benutte strafschop en wereldredding in de slotfase tegen concurrent FC Volendam, bewees junior seniors ongelijk.
Oliver Braude (Heerenveen, 22)
Symboliseert een Heerenveen dat breekt met het saaie imago van de laatste jaren. Artiest Trenskow, mandekker Kersten, spelmaker Van Overeem, vuurvreter Zagaritis, showkeeper Klaverboer, dribbelaar Meerveld: ieder op hun eigen manier speelden ze met hun hart. De Noorse back Braude is voor de duvel niet bang, zag Foppe de Haan al jaren terug. Ook afgelopen zondag tegen Ajax straalde hij in alles uit: Mika Godts, wie ben jij dan?
Philippe Sandler (NEC, 29)
Met een air alsof hij een halfje wit bij de bakker bestelt, dribbelt Sandler voor zijn eigen doelman langs, de haaien die om hem heen zwemmen compleet negerend. De bal terugspelen lijkt de centrumverdediger als een doodzonde te zien. Dan liever nog eens een slalom door de as, ook al gaat dat soms gruwelijk fout. Sandler maakte NEC, dat graag de lange bal speelt, zo een stuk veelzijdiger en bij tijd en wijle volstrekt ongrijpbaar.
Ruud Nijstad (FC Twente, 18)
Liep al rond op de jeugdcomplexen van de grootste clubs van Europa en ook de Nederlandse topclubs hengelden naar dit megatalent, maar Nijstad besloot: zuid west, oost best. De piepjonge tukker speelde Robin Pröpper uit de basis door zijn mix van snelheid, lengte, positionering en uitstekende lange bal. Twente kreeg de minste goals tegen. Na Geels, Gullit en Van Nistelrooij dient de volgende Super-Ruud zich aan.
Mauro Júnior (PSV, 27)
Elke trainer wil een Mauro in zijn selectie. Speelt net zo makkelijk op 10 als op de flanken. Kan aanvallen en ‘backen’. Moet ik als controleur de boel stutten en zo PSV weer op gang helpen in een moeilijke fase? Ook geen probleem, trainer. Mauro regelt het wel. Ideaal uithangbord voor elk uitzendbureau, verzekeringskantoor of maaltijdbezorgersbedrijf.
Sami Ouaissa (NEC, 21)
Deze rechterflankflitser heeft misschien net iets minder puur talent dan zijn vriend Başar Önal, leeftijdgenoot en evenknie op links bij NEC, met wie hij een weddenschap afsloot wie de meeste doelpunten zou maken (Önal won met 7-6). Maar hij maakt dat goed met een ongekende drive en leergierigheid. Ouaissa is altijd onderweg, wil altijd maar beter worden, helpt achterin en voorin: precies zoals zijn trainer Dick Schreuder dat graag ziet.
Kees Smit (AZ, 20)
De grote hoop van het Nederlandse voetbal was vermoedelijk voor het laatst in de eredivisie te zien. Smit bleef kalm onder de door media, AZ, zaakwaarnemers en transfergoeroes steeds verder opgeklopte Kees Smit-hype. Als klein ventje zat hij al op de tribune toen AZ voor het laatst de bekerfinale won. Verloor de eindstrijd vorig seizoen, maar maakte de cirkel recentelijk mooi rond in De Kuip met kunstig lobje als fraai (afscheids)cadeau.
Ismael Saibari (PSV, 25)
Wederom is de MVP van de eredivisie een aanvallende middenvelder van PSV. Saibari dook overtuigend in het gat dat Malik Tillman (Malik wie?) achterliet, terwijl hij tussendoor nog een veelbewogen Afrika Cup afwerkte. Onhoudbaar als hij op snelheid ligt met de bal aan zijn voet. Schijnbewegingen, diepteloopjes, voorzetten, poeiers, intikkers: Saibari kan het allemaal. Staat op als er een beslissing wordt gevraagd, en komt ook niet meer te laat.
Anis Hadj-Moussa (Feyenoord, 24)
Zelfs ploeggenoten die al twee jaar met hem samenspelen hebben geen flauw benul wat Hadj-Moussa, ooit badinerend neergezet als ‘speeltuinvoetballer’, gaat doen. Gaat hij binnendoor passeren? Buitenom? Of wordt het een binnendoor-buitenom-binnendoorcombinatie? Is als de ijsdanser die steeds weer met een ingewikkelde combinatie komt. Soms ook tergend ineffectief, maar ware liefhebbers zwijmelen alleen al weg bij ’s mans verfijnde aannames.
Guus Til (PSV, 28)
Pas toen alle spitsen geblesseerd waren, viel de puzzel van Peter Bosz in elkaar. De kampioen speelde niet langer met een 9 (een spits) en een 10 (aanvallende middenvelder), maar met twee keer een 9,5. Til maakte telkens ruimte voor Saibari, en trapte en kopte zelf ook een hoop ballen tegen de touwen. PSV was niet te houden door de slimheid van een speler die ooit voor simpele loper werd versleten.
Mika Godts (Ajax, 20)
Ajax is terug naar de tijd van Luis Suárez. Breng die balverliefde linksbuiten in stelling en hoop dat hij het doet voor je. Godts nam die rol met verve op zich. Hij scoorde, gaf assists, vermaakte met zijn dribbels het publiek, overdreef soms, ook in zijn mimiek. Er was weinig logica bij Ajax te ontdekken, en nog minder om van te genieten. Behalve dan van de grillen van Godts.
Coach Ron Jans (FC Utrecht)
Correia, Den Uil, Bosz, Echteld en Schreuder zullen wel gaan strijden om de Rinus Michels-award. Daarom bij dezen een ‘oeuvreprijs’ voor Jans. FC Utrecht belandde in crisissferen na een ongekende serie nederlagen. De motivatiekunsten van de afzwaaiende nestor van het trainersgilde leken net voor de eindstreep uitgewerkt. Met horten en stoten manoeuvreerde hij FC Utrecht alsnog naar de play-offs, wat tot een ontroerend eerbetoon voor de laatste competitiewedstrijd leidde.
Assistent-coach Hendrie Krüzen (Heracles)
Degradeerde met grote liefde Heracles, maar aan clubman Krüzen heeft dat niet gelegen. Toen de oer-Almeloër het trainersstokje tijdelijk overnam presteerde de hekkensluiter ineens als een topclub. Waarom deze hooggewaardeerde vertrouweling van Peter Bosz niet zelf aan het roer wil staan, is en blijft een groot mysterie.
Etienne Vaessen (FC Groningen, 30): Spektakelkeeper met een geweldige trap. Emotioneel tot en met. Soort Oliver Kahn van de Nederlandse velden.
Mats Rots (FC Twente, 20): Telkens als Twente aanvalt, komt er linksonder in beeld een mannetje met een blonde scheiding naar voren rennen die dan iets geweldigs verzint.
Dies Janse (FC Groningen, 20): Uitgeleend door Ajax, want dat barstte immers van de kundige centrumverdedigers (not). In Groningen snel een publiekslieveling.
Gjivai Zechiël (FC Utrecht, 21): Uitgeleend door Feyenoord, want dat barstte immers van de fitte middenvelders (not). In Utrecht snel een publiekslieveling.
Noah Naujoks (Excelsior, 24): Middenvelder die met zijn tien doelpunten cruciaal was voor het knappe seizoen van Excelsior. Vooral zijn dubbelslag bij Ajax was onvergetelijk.
Tjaronn Chery (NEC, 37): Het lijf van middenvelder Chery is voer voor studie. Bleef maar rennen, passen en schieten. 37 is het nieuwe 27.
Ro-Zangelo Daal (AZ, 22): AZ verkocht voor het seizoen tal van getalenteerde buitenspelers, maar wist dat het nog een goede achter de hand had. Daal draaide backs tureluurs.
Ayase Ueda (Feyenoord, 27): Bescheiden spits die met elke machtige kopbal een ode bracht aan Peter Houtman, de uiterst sympathieke oud-spits en -speaker die lijdt aan de ziekte van Alzheimer.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant