Wes Streeting, die vorige week aftrad als Britse minister van Volksgezondheid, aast op de positie van premier Keir Starmer. Zaterdag liet hij weten dat hij zich beschikbaar stelt voor een mogelijke leiderschapsstrijd. Wie is hij?
is correspondent Groot-Brittannië van de Volkskrant. Hij woont in Londen.
Wes Streeting houdt van karaoke. Dat bleek tijdens een van de partijcongressen van de Labour Partij, toen de minister van Volksgezondheid enthousiast meezong met de hit Angels van Robbie Williams. Bij het refrein zong hij, zo hoorde een Sky-reporter, een iets andere tekst. ‘I’m loving Starmer instead’ klonk het, in de plaats van ‘I’m loving angels instead’.
Van die liefde en loyaliteit is weinig over nu de flamboyante bewindsman ontslag heeft genomen. Sinds de voor Labour dramatisch verlopen regionale verkiezingen is Starmers positie zeer kwetsbaar, maar er was niemand die het aandurfde om hem openlijk uit te dagen. Na een week hakte Streeting de knoop door. Hij vertelde zaterdag dat hij beschikbaar is voor een eventuele leiderschapsstrijd.
De ambitieuze Streeting wordt al langer gezien als een kandidaat voor het premierschap. Van alle potentiële opvolgers van Starmer is hij degene die het meest op oud-premier Tony Blair lijkt. Hij heeft geen moeite met immigratie, is uiterst eurogezind en wil de belastingen verlagen. Bovendien is Streeting met afstand de beste communicator binnen het kabinet. Hij kan de eerste openlijk homoseksuele premier van het Verenigd Koninkrijk worden.
Anders dan Blair is Streeting een kind van de arbeidersklasse, een achtergrond die zeldzaam is geworden in de Britse politiek. Hij groeide op in een sociale huurflat en ging naar een openbare school. Daar was hij naar eigen zeggen een hardwerkende nerd en boekenwurm. Als het beste jongetje van de klas slaagde de jonge Wes erin een plek te verwerven op Cambridge, waar hij geschiedenis studeerde.
De familieachtergrond van deze politicus is een boek waard – zijn goedverkochte jeugdmemoires heeft hij drie jaar geleden dan ook al geschreven.
Wesley Paul William Streeting werd op 21 januari 1983 in de Oost-Londense volksbuurt Stepney geboren, als zoon van de 17-jarige Mark en een jaar oudere Corrina. Hij heeft vijf broers, een zus en een stiefzus. Een grote rol in zijn jeugd speelden zijn twee opa’s, beiden Bill genaamd.
De ene Bill was een misdadiger en een vriend van de beruchte Kray-tweeling, een stel gangsters uit het Londense East End. Zijn vrouw deelde in de jaren zestig een gevangeniscel met Christine Keeler, de hoofdrolspeelster uit de Profumo-affaire, het fameuze seks- en spionageschandaal uit begin jaren zestig.
De Bill aan vaders kant diende in de Tweede Wereldoorlog bij de Royal Navy en werkte later bij de koopvaardij. Streeting omschreef hem als een traditionele conservatief uit de arbeidersklasse.
Tijdens zijn studie werd Streeting voorzitter van de studentenvakbond. In die rol steunde hij de omstreden invoering van collegegelden door New Labour.
Na zijn studiejaren werkte hij bij PricewaterhouseCoopers als adviseur in de publieke sector. Deze baan, zijn enige buiten de politiek, gaf Streeting op nadat hij tot raadslid was gekozen in Redbridge, een stadsdeel waar zijn werkgever een audit had lopen. In 2015 betrad hij het Lagerhuis namens Ilford-North, het plaatselijke Lagerhuis-district.
Als talentvolle neo-Blairite werd hij begeleid door Peter Mandelson. De jonge politicus poseerde graag met de ‘Labour-legende’ en prees zijn leermeester de hemel in. Toen Mandelson eerder dit jaar ernstig in de problemen kwam vanwege zijn vriendschap met zedendelinquent Jeffrey Epstein, begon Streeting snel al zijn socialemediaberichten met ‘Mandy’ te verwijderen. Ten behoeve van de politieke transparantie publiceerde hij wel hun onderlinge WhatsApp-berichtjes.
Zijn band met Mandelson is niet Streetings enige handicap. Hij heeft slechts een krappe meerderheid in zijn kiesdistrict, een Oost-Londense wijk met veel moslims. Tijdens de afgelopen verkiezingen werd Streeting bijna verslagen door de Brits-Palestijnse kandidaat Leanne Mohamad, die het oorlogsleed in Gaza centraal had gesteld in haar campagne.
Starmer schonk hem de post Volksgezondheid, waar hij de overbelaste National Health Service (NHS) moest hervormen. De voormalige adviseur besloot flink te snijden in de bureaucratie en hij ging de strijd aan met artsen in opleiding die een loonsverhoging van 23 procent eisen. Hij slaagde erin de wachtlijsten, een erfenis van bezuinigingen en coronalockdowns, terug te dringen, al zijn er aanwijzingen dat er simpelweg mensen van die lijsten werden geschrapt.
Wat Streeting op Volksgezondheid heeft gedaan, belooft hij te herhalen als premier. Zo heeft hij onlangs laten weten dat er moet worden gesneden in het uitkeringsbudget van 334 miljard pond, zodat er geld vrijkomt voor defensie, iets dat Starmer weigert te doen.
Tevens vindt Streeting dat de premier niet ver genoeg gaat bij het terugdraaien van Brexit. Eind vorige week maakte hij bekend dat de Britten wat hem betreft kunnen terugkeren in de Europese Unie.
Omdat deze praktiserende Anglicaan een politieke erfgenaam van Blair is, bekijkt de linkervleugel van Labour hem met argusogen. Dat is een probleem, want het zijn uiteindelijk de partijleden die de strijd om het leiderschap beslissen.
Streeting zal hoop putten uit het feit dat hij een energieke campagnevoerder is en mensen kan overtuigen. Zo wist hij zijn vader, een aanhanger van de Conservatieven, over te halen om bij de afgelopen verkiezingen voor het eerst op Labour te stemmen.
- Streeting woont samen met Joe Dancey, een communicatieadviseur. Dancey was bij de verkiezingen van 2024 geselecteerd als Labour-kandidaat in Stockton-West, maar hij werd niet verkozen.
- In mei 2021 werd bij Streeting nierkanker geconstateerd. Hij trad tijdelijk terug uit de politiek. Bij een operatie werd een van zijn nieren verwijderd. Als minister had kankerzorg een hoge prioriteit.
- Als voorzitter van de studentenvakbond tweette Streeting in 2009 dat hij de rechtse journalist Jan Moir en PVV-leider Geert Wilders voor een trein zou willen duwen. Deze tweet achtervolgt hem nog steeds.
Source: Volkskrant