De lezersbrieven! Over vrouwensport, de jeugd van tegenwoordig en manonvriendelijkheid.
Hoe ga je als ouder om met de manosfeer? Hoogleraren Susan Branje en Esther Rozendaal geven zinnige tips. Als oma van zes kleinzoons en één kleindochter wil ik nog wat praktische tips toevoegen.
Eén keer per jaar gaan wij met al onze kleinkinderen naar de Johan Cruijff Arena om te kijken naar de voetbalwedstrijd dames Ajax – Feyenoord. Niet alleen vanwege de veilige sfeer (geen hooligans), maar ook om mijn kleinkinderen te leren dat het net zo normaal en spannend is om damesteams te zien spelen op hoog niveau als herenteams.
Mijn kleinzoon van 8 jaar voetbalt in een gemengd team. De jongens passen de bal naar de meiden en omgekeerd voor dat ene gemeenschappelijke doel: winnen. Afgelopen zaterdag kwam de mooiste goal van een meisje; van veraf geschoten, in de kruising. Blijdschap in het hele team.
Ik kan niet wachten tot mijn kleindochter (1 jaar) ook in een gemengd team kan gaan sporten en haar steentje kan bijdragen aan gelijkheid van jongens en meiden, ver verwijderd van de manosfeer.
Mariela Don, Heemstede
Wat een misser! Tot mijn verbazing en teleurstelling zag ik op de voorpagina van de sportbijlage van maandag 18 mei een foto van feestvierende mannen van FC Twente die met 5-1 verloren, terwijl op pagina 7 van hetzelfde katern een minimaal stukje stond over het winnen van de KNVB-beker door de vrouwen van FC Twente.
De vraag is of de redactie van de Volkskrant nu bijdraagt aan de manosfeer wanneer vrouwen(sport) geen volwaardige en terechte plaats krijgt in de sportkatern. Draag bij de Volkskrant, aan het serieus nemen van vrouwen in plaats van te voldoen aan de mannencultuur die in de sport nog vaak de boventoon voert.
Jackie Heideman, Bergen op Zoom
Als je wat langer meeloopt op deze aardkloot zie je de golfbewegingen. Nu is er veel (terechte) aandacht voor de negatieve invloed van de manosfeer op tienerjongens. Ruim veertig jaar geleden, toen welzijnswerk geen sluitpost was op gemeentebegrotingen, bestond er zoiets als seksespecifiek werken met jongens en meiden.
Apart dus, omdat het opgroeiproces van beide seksen nu eenmaal verschillende kenmerken had. Doel was om ook andere vaardigheden en omgangsvormen te ontwikkelen. Emancipatie was dan ook niet alleen een vrouwen- of meidending, het gold ook voor jongens en mannen.
Ook onderkenden we dat opvoeding alleen niet genoeg was. Je kon uit een evenwichtig nest komen, maar kwam je in de verkeerde peergroup terecht, dan kon dat een betrokken en verantwoorde opvoeding ondanks ouderbetrokkenheid volkomen op losse schroeven zetten. Iets met het losmakingsproces, op weg naar volwassenheid.
De invloed van algoritmen en sociale media is zeer zeker van invloed op het opgroeiproces van testosterongestuurde jongens. Maar in beginsel is hun opgroeiproces nu niet anders. Alleen, ze worden steeds minder geconfronteerd met positieve rolmodellen, geduld en procesmatige ondersteuning. Ondersteuning is individuele hulpverlening geworden, met een vraag die zichzelf in stand houdt.
Kwam nog niet eens zo heel lang geleden één op de 27 kinderen in aanraking met jeugdzorg, nu is dat volgens het CBS één op zeven. Aandacht voor groepsdynamica, zoals peergroupeducatie, vindt nog slechts mondjesmaat plaats. Het ontbreekt aan positieve rolmodellen.
Jongerenwerkers zijn nog steeds brandjesblussers om erger te voorkomen, leerkrachten zijn te vaak overlevers geworden, met negatieve invloed op hun rol met betrekking tot kennisoverdracht. Wat nodig is, is hernieuwde tijd en aandacht voor pedagogiek als basis om jonge generaties te raken en te bereiken en op te voeden.
Laten we daar nu eens een deltaplan voor maken. De jeugd van tegenwoordig wordt te veel door onverschilligheid aan zijn lot overgelaten.
Marien van Schijndel, oud-jongerenwerker en opbouwwerker, Deventer
Zullen we het woord ‘vrouwonvriendelijk’ nu maar eens vervangen door het woord ‘vrouwvijandig’, schreef Gerrit Timmerman in een ingezonden brief.
Het eerste wat ik denk als ik deze brief van Gerrit Timmerman lees, is dat ik volgens mij nog nooit ergens het woord ‘manonvriendelijk’ heb gelezen. Misschien bestaat dat woord niet eens.
Nieske van Beek, Woerden
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant