Dans In een vervreemdende dans verbeelden de hooggehakte François Chaignaud en motorrijder Cyril Bourny het einde van een toxische relatie.
Theo Mercier en Francois Chaignaud in 'Radio Vinci Park'.
Radio Vinci Park door François Chaignaud/Théo Mercier. Onderdeel van SPRING Festival (t/m 23/5). Gezien: 17/5, Werkspoorkathedraal Utrecht.
Info: springutrecht.nl
De smartphones gaan de lucht in zodra de deuren van de Werkspoorkathedraal opengaan en het publiek binnenloopt. Radio Vinci Park wordt overal gespeeld in enorme ruimtes, meestal parkeergarages, maar de oude fabriekshal waar stalen bruggen, treinen en trams werden gemaakt is wel erg fotogeniek met zijn glazen achterwand. Daar, in het gele schijnsel van drie lichtbalkjes, speelt Marie-Pierre Brébant al een serie barokcomposities en Mozartsonates op haar klavecimbel.
Als het licht aangaat boven de motorrijder (Cyril Bourny) die roerloos aan het einde van de hal staat, is dat het startsein voor een vervreemdende verleidingsdans, de uitkomst van een toxische relatie. De opkomst van de neuriënde François Chaignaud, geschoold zanger, danser en acteur, lijkt op die van een bokser, maar in feite is hij de zwakke partij. Met zijn omwikkelde handen in defensieve stand, hoodie over het hoofd en geblanket gelaat is hij, op ijzingwekkend hoge hakken en in wit tuniekpak, de tegenpool van de gehelmde motorrijder in zwart leder.
In de ring van dranghekken ontspint zich een ritueel van aftasten, uitdagen en verleiden, een gevecht van mens tegen machine. Als een toreador benadert Chaignaud met omtrekkende bewegingen de roerloze motorrijder, waarbij zijn ghungroos (enkelbellen) elke stap rinkelend markeren. Met elegante bewegingen, hier en daar een iconische balletpose, een welgeplaatste flamenco zapateado en zijn mooie zangstem probeert hij het object van zijn liefde terug te winnen („return to me”, klinkt het klaaglijk).
Steeds uitdagender worden de bewegingen, potsierlijk soms ook als hij gehurkt rond de motor dribbelt. Op die hakken dus! Die hebben het sowieso te verduren; Chaignaud laat ze piepen en krijsen in zijn verlangen naar aandacht. Zingend met zijn welluidende kopstem („I am an unusual thing” van Michael Nyman) beklimt hij uiteindelijk de motor, over het stuur, om zich in pietàhouding tussen de armen van de zwarte figuur te draperen, over hem heen te klimmen. Nu en dan trommelt hij met zijn lange nepnagels ritmisch op de helm. Bourny, en de motor, blijven er onbewogen onder.
Pas weerloos op de vloer wekt hij de interesse, en het woedende gebrul van de gemotoriseerde geliefde. Die op zijn beurt hem omcirkelt, rakelings passeert en uiteindelijk – beetje flauw – tussen de gespreide witte benen tot stilstand komt. Het wegduwen en vervolgens wanhopig vastklampen vormt de ultieme aanwijzing dat Radio Vinci Park in wezen de apotheose verbeeldt van een toxische relatie, waarbij psychische mishandeling en emotionele afhankelijkheid een giftige mix vormen.
Chaignaud, die zich ‘freischwebend’ in het man-vrouwspectrum beweegt, is afwisselend aandoenlijk, potsierlijk, irritant en geestig. Motoren zijn wel vaker in dansvoorstellingen te zien geweest, maar hier valt de symbolische tegenstelling tussen het zwakke vlees en het harde staal uitstekend op zijn plaats. Bij het applaus is de strijdbijl overigens neergelegd, met zijn drieën maken Brébant, Bourny en Chaignaud een ererondje op het stalen ros.
Het SPRING Festival in Utrecht duurt t/m zaterdag 23 mei.