is redacteur van Zondag en televisierecensent van de Volkskrant.
Ho, stop: mocht u een liefhebber of misschien zelfs een kenner zijn, houd dan nu maar op met lezen. Van de vijftig minuten Studio Voetbal, de eerste en laatste die ik ooit zal zien, heb ik er in alle eerlijkheid hoogstens drie weten te snappen – die van het gesprek over ‘de man van de dag’, keeper Ronald Koeman junior, die voor Telstar een penalty mocht nemen. Arno Vermeulen schrok zich een hoedje: als Koeman gemist had, en niet op tijd terug had weten te hollen naar zijn doel, had de tegenpartij FC Volendam de bal zó in het net van de tegenstander kunnen trappen.
Rafael van der Vaart was het er niet mee eens, want: ‘iedereen kan missen’, keeper of niet. Ja, toch wel mooi, die relativerende doch hoogdravende voetbalblik, die me ook deed genieten van de rubriek ‘Korte corner’, geschreven door Jan Beuving. Hij omschreef de actie van Koeman treffend: ‘Ontroerend, hoe ieder mens in zijn leven, op zijn eigen niveau een hoogtepunt te zoeken en te vinden heeft.’
Voetbal (of, voor die ene kenner die nog leest, de voetballerij), ik heb er weinig mee. Maar sentiment, dat versta ik wel, een karaktertrek die me nog goed van pas gaat komen nu de publieke omroep zo op het punt van sneuvelen staat.
Studio voetbal is een van de eerste programma’s die eraan moet geloven. Na 24 jaar en bijna duizend uitzendingen klinkt nu het fluitsignaal. Door bezuinigingen, maar ook door ander kijkgedrag: wedstrijden zijn tegenwoordig realtime te volgen, voor analyses kun je ook bij podcasts en dergelijke terecht.
Presentator Sjoerd van Ramshorst, in de Volkskrant: ‘Als je zeven jaar geleden om 19.00 uur Studio sport had gemist en je wilde nog even de doelpunten zien, was je aangewezen op Studio voetbal. Nu is dat totaal anders.’
Wat ik aan tafel aantrof was inderdaad wat archaïsch, want kabbelend, een handvol mannen boog zich al pratend over hun baltrappende soortgenoten. Ik denk dat het beter is als ik de inhoud van hun gesprek zoveel mogelijk achterwege laat, daarom maar over die vorm, die me ergens wel beviel, zo kalmpjes met elkaar in gesprek over een spelletje. Inderdaad iets uit een vervlogen tijd, waarin daar nog geduld voor was. Tijd voor een uurtje gekeuvel bij de koffieautomaat.
Dat is niet meer. Het programma gaat uit als een nachtkaars, vond Van der Vaart. En met hem vond ik het toch wel weer ontwapenend, allemaal, vanuit het besef dat televisie zo tragisch vergankelijk is gebleken.
Want dat is het punt, met die sentimentele blik: met het programma heb ik niks, maar wel met het idee dat het er altijd was.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant