Golfbaan Delfland is anders dan de traditionele banen die het elitaire imago van golf overeind houden. ‘Belangrijkste is de sfeer, het plezier dat spelers voelen.’
is verslaggever macro-economie bij de Volkskrant. Hij volgt de wereld van de aandelenbeurzen, de grootbanken en het monetaire beleid.
Is Mart Jan Groenendijk al 42 jaar verslingerd aan golf, sinds hij op zijn 7de zijn eerste club in handen kreeg? Jep.
Heeft hij dankzij jaren topgolf een jaloersmakend soepele golfswing? Yup.
Is hij toevallig ook de directeur van een van de drukste en toegankelijkste golfbanen van Nederland? Ook dat.
Speelt hij dus minstens drie keer per week een rondje op zijn eigen complex? Zeker niet.
Deze zonnige donderdagochtend in mei is pas zijn eerste ronde op Golfbaan Delfland in 2026. Hij golft vaak genoeg, maar op zijn eigen baan mist hij doorgaans het plezier en de ontspannenheid die golf zo verslavend maken. Dan gaat hij foto’s maken van bordjes die niet recht staan, noteert hij de kale plekken in de fairways, is hij met van alles bezig behalve met het spel.
Toch heeft hij deze ochtend ‘grootse plannen’, zegt hij met spottende bravoure op de afslagplaats van hole 1. Een bravoure die meteen wordt afgestraft: slag 1 is een ‘hazen-naaier’, een bal die vlak boven het gras scheert en bij lange na de afstand niet haalt van een goede drive die het luchtruim kiest.
Golfbaan Delfland is sinds de opening in 2000 een vreemde eend in de bijt in de wereld van de Nederlandse golfbanen. Niet qua spel (of sorry: sport, daar is Groenendijk streng in): ook hier is het de bedoeling de bal in zo min mogelijk slagen in de hole te krijgen, ook hier demonstreert zich de onverwoestbare aantrekkingskracht van kortgemaaid gras, ook hier klinkt de waarschuwingskreet ‘fore!’ als een golfer de bal per ongeluk totaal de verkeerde kant op mept.
Toch zijn hier twee dingen radicaal anders: alle golfers zijn welkom en je betaalt alleen voor de ronde die je speelt.
Waar: Schipluiden
Sinds: 2000
Aantal medewerkers: 150
Jaaromzet: 7,5 - 10 miljoen euro
Verreweg de meeste van de 250 golfbanen in Nederland zijn verenigingsbanen: de leden van de vereniging kiezen een bestuur dat verantwoordelijk is voor het onderhoud van de baan en bepaalt wie er mogen komen spelen. Ben je geen lid (ballotagecommissies, entreegelden en hoge contributies komen veelvuldig voor), dan zijn de mogelijkheden om op zo’n baan te spelen non-existent.
Een onbegrijpelijk businessmodel, vindt Groenendijk. ‘Hoe willen wij onze sport laten groeien als zoveel banen zich zo opstellen? Wij willen golfplezier voor iedereen bieden. Ik kan genoeg banen opnoemen waar je je binnen vijf minuten extreem ongemakkelijk voelt, omdat je aan de sfeer al voelt dat ze niet op je zitten te wachten. Waar ze je zullen nadragen dat je geen kraagje aanhebt.’
Het zijn dat soort praktijken die golf de reputatie hebben gegeven van een elitaire en ontoegankelijke sport, waar Groenendijk ‘helemaal niets mee heeft’. ‘Natuurlijk moet je je aan de golfetiquette houden, maar ik snap niet waarom een spijkerbroek een probleem zou zijn. En als je even iemand moet bellen en je bent er niemand mee tot last, dan moet dat kunnen.’
Wilt u belangrijke informatie delen?
Mail naar tips@volkskrant.nl of kijk op onze tippagina.
Op hole 2 heeft Groenendijk zijn balletje met twee slagen op 25 meter van de vlag gekregen. Een lastige 25 meter, met een heuveltje en een hellinkje richting de hole. De baandirecteur denkt even na, en slaat dan een flop shot – een sierlijk boogballetje. Dood naast de vlag, glimlach op z’n gezicht, birdie op de kaart.
Er zijn genoeg golfers die Delfland daarom nog nooit hebben bezocht, ondanks de gunstige ligging tussen Den Haag, het Westland, Delft en Rotterdam. Een niet-leden-baan, dat voelt in de conservatieve golfwereld al snel als te commercieel, te volks. Tot ze toch een keer langskomen, zegt Groenendijk.
‘Dan zien ze dat de kwaliteit van de baan veel hoger is dan ze hadden verwacht, dat het hier wel gezellig druk is in de brasserie, dat de sfeer ook open en welkom kan zijn. En dan komen ze vaker terug.’
Alles over economie vindt u hier.
Bijvoorbeeld – ook een nieuwigheid – de verlichte par-3-baan: negen korte holes die je daardoor ook in de winter ’s avonds kunt spelen. En er is de Joost Luiten-course, vernoemd naar Nederlands beste golfer: een baantje om de putts en de chips (de korte slagen om en bij de hole) te leren, dat voor kinderen gratis is. De brasserie is elke dag open vanaf 7.30 uur tot de laatste gast is vertrokken; meezingers klinken regelmatig uit de speakers. (Groenendijk: ‘Ik ga niet over de muziek’).
Nederland kent 445 duizend golfers, en daarmee is het na voetbal en tennis de derde sport (of vierde, als je sportvissen meetelt). Sinds corona groeit het aantal leden stevig door, en door speciaal op jonge vrouwen gerichte reclamecampagnes zat de grootste groei vorig jaar bij vrouwen tussen de 21 en 50.
Toch is nog altijd 70 procent van de golfers man en is de gemiddelde leeftijd ruim 54 jaar. ‘Zeer zorgelijk’, vindt Groenendijk, en daarom zijn er op Delfland speciale tarieven voor jongeren onder 27. Maar belangrijkste van alles is toch de sfeer, het plezier dat spelers moeten voelen als zij de baan of de brasserie instappen.
Tweehonderdduizend rondes spelen golfers elk jaar op Delfland, samen zetten zij 1 miljard stappen, in sociaal verband. Samen goed voor een enorme gezondheidswinst, denkt Groenendijk. In de natuur bovendien: ‘Zie je de hazen en konijnen lopen? En als ik een vogel was geweest, zou ik hier gaan zitten.’
De laatste hole heeft Groenendijk bewust makkelijker laten maken toen hij hier aan de slag ging. ‘Je moet met een glimlach van de baan lopen.’ Dat lukt Groenendijk: in drie slagen heeft hij de bal in de hole. Grootse plannen toch nog uitgevoerd.
Source: Volkskrant