is journalist, ondernemer en columnist van de Volkskrant.
Wie genezen wil worden van het idee dat het asielvraagstuk onoplosbaar is, moet eens langs bij Thuis in Oss, een opvangplek waar liefst vijfhonderd vluchtelingen in een fris gebouw worden opgevangen. Er zijn geen hoge muren of hekken; iedereen kan naar binnen lopen en een kijkje komen nemen. De bewoners blijven gedurende hun hele procedure op dezelfde plek wonen, hebben inspraak via een bewonersraad, en voelen zich thuis. Omwonenden geven taalles en breien mutsen met de vluchtelingen. Het aanvankelijke verzet verdween als sneeuw voor de zon.
Nu zijn er weinig opvanglocaties die het zo goed voor elkaar hebben als die in Oss, maar wie een kijkje neemt in een azc ziet al snel hoezeer de beeldvorming volstrekt is losgezongen van de realiteit. De opwinding staat in geen enkele verhouding tot de problemen; de beeldvorming over asiel wordt beheerst door mensen die nog nooit een stap in een azc hebben gezet, en dat ook niet van plan zijn, maar zichzelf toch ‘realist’ noemen. Politiek ondernemers wassen plat egoïsme en onbenul wit als ‘oprechte zorgen’.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Gekmakend zijn de knievallen vanuit de overheid voor een minderheid van extreemrechtse hooligans die 50 kilometer in de auto zitten om met stenen en vuurwerk te gooien in een gemeente waar ze nog nooit zijn geweest. En nee, ook de redelijk ogende mensen, zoals de geblondeerde rosédrinkers van de vrouwenmars, hebben helemaal geen oprechte zorgen. Ze kakelen hun algoritme na, zonder ook maar een flauw idee van de realiteit van asielopvang te hebben – ‘Ja maar Lisa uit Abcoude’.
Het enige dat oprecht is aan de azc-protesten is de wansmaak. De lemmings lopen met AI-gegenereerde vlaggen en AI-gegenereerde dreunmuziek hun stompzinnigheid te vieren; de symboliek even onecht als hun zorgen, nog te stom en te lui om hun eigen swastika te verzinnen. Of het nu de Britten zijn die achter opruier Tommy Robinson aanlopen of de idioten in Loosdrecht; buitenlanderhaat is vooral een dagje uit voor de onderklasse. Toen een groepje racisten de A12 wilde bezetten, kwam niemand opdagen. Te veel moeite.
U kent mijn standpunt; we hebben geen asielprobleem, maar een smartphoneprobleem. Tien tot vijftien jaar telefoonverslaving heeft ervoor gezorgd dat onze bevolking is aangepraat dat alles de schuld is van asielzoekers. Maar het telefoonprobleem is natuurlijk breder dan buitenlanderhaat. Een hele generatie is beschadigd en weet niet meer hoe te werken, lanterfanten of met het andere geslacht om te gaan. Big tech heeft onze denkkracht afgepakt en probeert deze via AI aan ons terug te verkopen. Voor onze afgepakte medemenselijkheid heeft Silicon Valley geen product; boze, vereenzaamde mensen zijn hun favoriete consument.
Elke dag staan we te kijken hoe technologie onze samenleving verscheurt en radicaliseert, maar niemand lijkt het te willen zien. In de politiek al helemaal niet; er is niet één politieke partij die de ondermijning van ons denkvermogen en de maatschappelijke orde door big tech bovenaan zijn agenda heeft staan. Onze politici zijn net zo verslaafd als de verveelde meute. De nieuwe regering, waar ik toch ook hoopvol over was, schittert door afwezigheid.
Een extra Brussels wetje tegen big tech is overigens niet genoeg. Er zijn grotere investeringen in weerbaarheid en burgerschap nodig, zoals een verplichte maatschappelijke diensttijd. Onze democratie is veel te vrijblijvend geworden; mensen moeten het weer gaan verdienen om gehoord te worden. Niet de vluchteling, maar de volgevreten kiezer moet worden ingeburgerd. Wie de lat voor vreemdelingen hoog wil leggen, zou die ook voor zijn eigen mensen moeten hanteren.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant